دزدی در کودکان

کاربر ۱۰ کاربر ۱۰
483 بازدید
دزدی در کودکان

این مقاله به سه مسأله ویژه ای که برای والدین اهمیت بسیار زیادی دارند و باعث نگرانی و عصبانیت آنان می شوند، خواهد پرداخت. اگر کودک شما اسباب بازی دوستش را بی آنکه به او بگوید، بردارد، آیا در آینده دزد خواهد شد ( دزدی در کودکان )

در اغلب موارد، دزدی در کودکان درست مثل رفتارهای ناشایست دیگر، اصلاح شدنی اند و می توان با برخورد مناسب و بدون ایجاد هرگونه مشکل، آنها را تصحیح کرد؛ ولی برخی گونه های این رفتارها مانند روشن کردن آتش در محل های نامناسب و شکنجه حیوانات با سنگدلی، ممکن است (فقط ممکن است نشان دهنده یک مشکل جدی عاطفی و احساسی باشد که احتمالا به کمک یک متخصص نیاز خواهند داشت).

 دزدی در کودکان

پدرها و مادرها معمولا وقتی می فهمند فرزندشان چیزی را که مال خودش نیست، از جایی برداشته است خیلی وحشتزده می شوند و اصلا برایشان مهم نیست که این کار چه قدر اهمیت دارد و آیا به خاطر می آورند که خودشان هم در کودکی چنین کاری کرده بودند یا نه. چیزی که فورا به ذهن آنها می آید، صحنه ای است که فرزندشان را در آینده پشت میله های زندان ملاقات خواهند کرد.

بهترین برخورد با چنین مساله ای، برداشتن گامهایی حساب شده برای آموزش صداقت و درستکاری و تصحیح این رفتار ناشایست است. شما نباید در برابر این مساله بیش از حد لازم عکس العمل نشان دهید، همان طور که نباید از کنار آن به سادگی بگذرید. این که این کار را با کلماتی مثل «قرض گرفتن» و «امانت گرفتن» توجیه کنید، به همان اندازه بد است که به کودک خود، لقب «دزد» بدهید.

برای رفع  دزدی در کودکان اصل مالكيت را به کودک بیاموزید.

برای رفع  دزدی در کودکان اصل مالكيت را به کودک بیاموزید.

کودکان، خودخواه و قلمروگرا هستند. وقتی کسی جرات می کند به یکی از اموال کودک دست درازی کند، نه تنها آنها جیغ می کشند: «مال منه!»، بلکه اغلب، قلمرو حکومت آنها گسترده تر از دارایی شان می شود و به آنچه می خواهند» هم می رسند. بسیاری از کودکان بارها با برداشتن یک شکلات از کنار صندوق فروشگاه یا اسباب بازی دوستشان، موجب شرمندگی والدین خود شده اند.

معنی خریدن را برای کودک توضیح دهید. به کودک بفهمانید که بابت همه چیزهایی که در خانه دارید، پول پرداخته اید. برای او توضیح دهید هدیه چیست. وقتی به فروشگاه می روید به کودک نشان دهید که چگونه بابت چیزهایی که برداشته اید، پول پرداخت می کنید.

برای کودکان بزرگتر که پول توجیبی می گیرند یا مثلا در مقابل بازی در تیم مدرسه، پول دریافت می کنند، درباره ارزش چیزها توضیح دهید و استقلال مالی را به آن ها بفهمانید. به او اجازه دهید تا با پول خودش چیزی برای خود بخرد و برای خریدن هدیه، پول پس انداز کند.

مفهوم مالکیت را به کودک آموزش دهید. با کودک به گونه ای بازی کنید که به او کمک کند تا چیزهایی را که مال اوست، از چیزهایی که به او تعلق ندارد، تشخیص دهد. به او بگویید در خانه بگردد و هر چیزی را که به او تعلق دارد، اعلام کند. بر روی وسایل کودک (آنها که ممکن است) نام او را بنویسید و بگویید که افراد دیگر هم در خانه، هر یک وسایلی دارند که نباید بی اجازه به آنها دست زد.

قرض دادن و قرض گرفتن و پس دادن قرض را به کودک یاد دهید. سعی کنید به صورت عملی این مسایل را تمرین کنید.

درباره اعمال کودک بحث کنید. اگر بچه کوچکی چیزی را که مال او نیست برداشت، با او صحبت کنید و به او بگویید: اگر کسی چیزی را که مال توست بدون اجازه بردارد، چه احساسی خواهی داشت؟ از او بخواهید چیزی را که برداشته است، به صاحبش برگرداند؛ ولی از آنجا که عذرخواهی برای کودکان کار مشکلی است، او را مجبور نکنید بار اول عذرخواهی کند، ولی به او بگویید دفعه بعد باید بگویی «معذرت می خوام».

به او آموزش دهید، وقتی شی را می بیند و می خواهد آن را داشته باشد، اول از شما یا هر کس دیگر سوال کند که آیا می تواند آن را بردارد یا نه!

اگر از شنیدن پاسخ نه! ناراحت می شود و نمی تواند آن را قبول کند، بخش ۷-۸ را ببینید. و روی عذرخواهی کار کنید.

عذرخواهی معمولا برای بچه های کوچک و بسیاری از بزرگترها کار بسیار سختی است. این کار را با کودک تمرین کنید. مثلا به کودک نشان دهید که شما نیز هر جا لازم باشداز دیگران عذرخواهی می کنید. برای تمرین، با خود کودک نمایش کوتاهی اجرا کنید. و در آن از عذرخواهی استفاده کنید. اگر کودک به برداشتن اشیایی که به او تعلق ندارد ادامه داد، او را مجبور کنید آن شی را به صاحبش برگرداند و حتما از او عذرخواهی کند.

 به کودک یاد بدهید در برابر وسوسه ها مقاومت کند.

 به کودک یاد بدهید در برابر وسوسه ها مقاومت کند.

همه ی بچه ها باید یاد بگیرند وقتی وسوسه می شوند تا هر چیزی را که می خواهند، داشته باشند یا آن را بردارند، بتوانند خود را کنترل کنند. وقتی به صندوق یک سوپرمارکت می رسید، اجناس اطراف آن محل را به کودک نشان دهید و بگویید اینها به او تعلق ندارد و نباید به آنها دست بزند.

اگر درست عمل کرد و به چیزی دست نزد، او را تحسین کنید و به خاطر آنکه در برابر خواسته اش مقاومت کرده است، به او پاداش بدهید. برای نمونه، می توانید به او به این صورت اجازه بدهید که چیز کوچکی را انتخاب کند و شما آن را برایش بخرید.

برای رفع  دزدی در کودکان نام کاری را که کودک انجام می دهد به او بگوييد.

وقتی کودک چیزی را که به او تعلق ندارد از جایی برمی دارد، به سرعت با او برخورد کنید؛ یعنی به محض اینکه توانستید در یک موقعیت مناسب با او صحبت کنید. به کودک بگویید، باید آن شی را به صاحبش برگرداند.

باید به بچه بزرگتری که می تواند تفاوت بین خریدن را با برداشتن شی که مال او نیست، تشخیص دهد بگویید که این کار دزدی است! از او نپرسید که آیا چیزی را که در جیبش پیدا کرده اید، او برداشته یا نه.

از او نپرسید چرا؟ ولی با لحن جدی و خونسرد به او بگویید: تو این رو دزدیده ای! (توجه کنید که این حرف با جمله «تو دزد هستی» تفاوت دارد.) و این حرف را به محض آنکه از قضیه آگاه شدید، بگویید.

این موضوع اهمیت دارد که کودک را تحت فشار نگذارید و لحن شما خصمانه نباشد. در این موقعیت حساس باید خونسرد و آرام صحبت کنید و به کودک القا نکنید که بچه ی بدی است، باید به کودک فهمانده شود که «کارش» ناپسند بوده است.

برخوردهای مناسبی را برای مقابله با دزدی درکودکان به کار گیرید

جیغ و داد کردن، متهم و محاکمه کردن و موعظه های طولانی برای این رفتار، برخوردهای صحیحی نیستند. برای کودکان پی آمدهای واقعی لازم است تا یاد بگیرند دزدی، خلافی بسیار جدی است.

این کار باید به نحوی جبران شود. از کودکانی که کمی بزرگسال تر هستند، سئوال کنید که فکر می کنند برای جبران این کار چه باید بکنند. شما هم پیشنهادهایی ارائه کنید و با هم به توافق برسید. سپس با هم به صحنه ارتکاب جرم برگردید. حداقل، کودک باید با کسی که آن چیز به او تعلق دارد روبرو شود؛ حتی اگر هیچ حرفی نزند.

ولی در صورت امکان بهتر است کودک از آن فرد عذرخواهی هم بکند. پی آمد طبیعی را اضافه کنید. برای اینکه در ذهن کودک تاثیر ماندگار بر جای بگذارید پی آمدهای طبیعی نیز باید مورد استفاده قرار گیرند.

برای مثال، کودکان بزرگتر باید پول توجیبی شان را جمع کنند تا پول جنس دزدیده شده را بپردازند، حتی اگر آن را به صاحبش برگردانده باشند. کودکی که مثلا یک شکلات از یک سوپر مارکت دزدیده است، باید برای مدت معینی از خوردن هر گونه شکلات و خوراکی های مورد علاقه دیگر، محروم شود. (۳ یا ۴ روز برای بچه های کوچک و یک هفته برای بزرگترها مناسب است).

یا اگر کودک اسباب بازی خواهر، برادر یا دوستش را، بدون اطلاع او برداشته است، باید یا با پول خود یکی مثل همان را برای او بخرد و یا یکی از اسباب بازی هایش را علاوه بر برگرداندن آن اسباب بازی، به صاحبش بدهد.

ممکن است از کودک خواسته شود که در عوض کار ناشایستش، کار اضافی انجام دهد. برای نمونه، کودک کلاس اولی ای که از میز معلم، مداد برداشته است، باید بعد از ساعت درس، تخته سیاه را تمیز کند، تخته پاک کن را بشوید و زیر میزها را پاک کند.

به کودک، در مقابل رفتار درستکارانه اش پاداش دهید.

به کودک، در مقابل رفتار درستکارانه اش پاداش دهید.

این که دایم درستکاری را در کودک تقویت کنید، همان قدر مهم است که تنبیه برای رفتار خلاف او اهمیت دارد. کودکی را که بدون نگاه چپ! به شکلات های بدون محافظت یک سوپرمارکت، از کنار آنها می گذرد، تحسین کنید. بدین ترتیب، نوجوانی را که وقتی چیزی پیدا می کند، در پی صاحبش می گردد تا آن را به او برگرداند، حمایت

اگر کودکتان سابقه برداشتن پول از جیب یکی از اعضا خانواده را دارد، به هیچ وجه پول یا چیزهای باارزش دیگرتان را از او پنهان نکنید. بسیار طبیعی رفتار کنید و در صورتی که از خود درستکاری نشان داد، حسابی او را تحسین کنید.

 بر کارهای کودک نظارت داشته باشید.

دزدی در کودکان معمولا وقتی اتفاق می افتد که نظارتی بر اعمال کودک وجود نداشته باشد و او تحت تأثیر هم سن و سالان خود قرار گرفته باشد. راه حل این است که همیشه به اعمال و رفتار کودک توجه کنید.

این مسئولیت را با پدر و مادرهای دیگر تقسیم کنید. با والدین دوستان کودکتان هماهنگ باشید و اطمینان یابید که کودکان تنها رها نمی شوند. برای مثال، اگر شما قبل از کودکتان سر کار می روید، از کودک بخواهید قبل از رسیدن سرویس مدرسه در منزل همسایه تان بماند و در منزل تنها نماند.

ممکن است طوری برنامه ریزی کنید که به طور نوبتی مثلا یکی از همسایه ها صبح قبل از مدرسه، بچه های همسایه را نگه دارد و همسایه دیگر، این کار را بعد از مدرسه و قبل از آمدن پدر و مادرها انجام دهد.

اگر کش رفتن اشیا، کار گروهی و با همدستی یکدیگر بوده است، با پدر و مادرهای کودکان دیگری که در این کار همدست بوده اند، صحبت کنید. برای نمونه، یک راه حل شاید این باشد که همه والدین مربوطه، کودکانشان را از بیرون رفتن از خانه منع کنند و پس از یک هفته در بعضی روزها به طور آزمایشی دوباره اجازه دهند بچه ها با هم بازی کنند.

اگر دیگر مشکلی ایجاد نشد، دوباره اجازه دهید که همه با هم باشند و از منزل بیرون بروند؛ با این شرط که بدانند اگر دفعه دیگر هر یک از بچه ها این عمل را تکرار کرد، همه آنها برای مدتی طولانی از بازی کردن در بیرون از خانه محروم خواهند شد.

کودک را در کلاس ها و برنامه های بعد از مدرسه، نام نویسی کنید. در بسیاری از مدارس این امکان وجود دارد؛ ولی افزون بر آن، کلاس های آموزشی و ورزشی خارج از مدرسه نیز می توانند مفید باشند. با این روش، هم اوقات فراغت کودک پر خواهد شد و هم کودک مهارت های جدیدی را خواهد آموخت و در ضمن، از وقت خود لذت خواهد برد.

در نمونه مشابهی که ما می شناسیم، والدین، تیم فوتبالی از کودکان تشکیل دادند و یک مربی جوان را هم استخدام کردند که بر تمرین آنها نظارت داشته باشد..

کودکی را که زودتر از شما به خانه می رسد، زیر نظر داشته باشید. اگر فرزند شما قبل از اینکه شما از سرکار برگردید، به خانه می آید خیلی زود در زمانی که معمولا باید به خانه برسد، به او تلفن کنید و پس از آن هم هر از گاهی تماس بگیرید. نه به شکل یک پلیس، بلکه به طوری که به او بفهمانید او برایتان مهم است و شما او را کنترل می کنید زیرا یک پدر یا مادر مسئول هستید.

شماره تلفن خودتان و شماره تلفن های اضطراری دیگر را در اختیار کودک قرار دهید. قبل از اینکه خانه را ترک کنید، درباره نحوه گذراندن وقتش در خانه در مدتی که در خانه نیستید، با او صحبت کنید. منظور و انتظار خود را به روشنی به او بگویید و مراقب باشید که انتظاراتتان منطقی و معقول باشد – تکالیف شب، خوراکی، تلویزیون و… – وقتی به خانه برگشتید، ببینید آیا کودک طبق برنامه اش عمل کرده است یا نه و اگر به خوبی عمل کرده بود، او را تحسین کنید.

دسته بندی تربیت کودک
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت