آلاله (Ranunculus sceleratus)

کاربر ۱۰کاربر ۱۰
1,785 بازدید
آلاله

نام فارسی: آلاله

نام علمی: Ranunculus sceleratus

نام انگلیسی: Water celery، Celery leaved crowfoot، Marsh crowfoot

نام فرانسوی: Gren ouillette jaune، Herbe sardonique، Renoncule scé lé rate

نام آلمانی: Gifth – Hanenfuss

نام ایتالیایی: Ranunculo di padule، Erba sardoa

نام عربی: زغليل (Zaghli)، زغلنته (Zaghalantah)

گیاهی یکساله از تیره آلاله است. ارتفاع آن به ۱۵ تا ۶۰ سانتی متر می رسد و دارای ساقه منشعب و توخالی است. برگ های آن دارای پهنکی با بریدگی های عمیق می باشد. گل هایی به رنگ زرد روشن دارد. فراوانی آن بیشتر در گل و لای مناطق مردابی، گودال ها، کنار استخرهای طبیعی و در اماکنی است، که اغلب به علت مجاورت با رودخانه یا استخر، گاهی از آب و گل و لای پوشیده می شود.

از مشخصات آلاله، این است که هر پایه گیاه در محیط های مساعد، تعداد فراوانی در حدود ۷۰ تا ۱۰۰ گل می دهد. گونه های مختلف Ranunculus در ایران، به نام آلاله موسوم هستند.

سابقه تاریخی آلاله

سابقه تاریخی آلاله

تاریخچه درمان بیماری ها با این گیاه، به قرون گذشته ارتباط دارد. در زمان قدیم آن را برای ایجاد مسمومیت به کار می بردند. در مسمومیت از آن، عضلات چهره، انقباضات غیرارادی خاص پیدا می کند، به طوری که مسموم پس از مرگ، قیافه اش به وضعی در می آید، که تقلید خنده را نشان می دهد. از این جهت با توجه به اینکه این گیاه سابقا از ساردنی به جاهای دیگر می رسیده است، حالت خاص قیافه مسموم را پس از مرگ، Sardcnios gelds (خنده ساردنی Rire Sardonique) نامیده اند.

ترکیبات شیمیایی آلاله

از ترکیبات مهم گیاه آلاله می توان به گلیکوزید رانونکولین اشاره کرد، که در هنگام خرد شدن گیاه به پروتوآنمونین که ترکیبی فرار و سوزاننده است تجزیه می شود، که این ترکیب هم سريعا دیمر (دو تایی) می شود و به ترکیب آنمونین که غیر التهاب‌ زاست تبدیل می شود. اگر گیاه آلاله خشک شده باشد، توانایی تشکیل پروتوآنمونین را ندارد. ترکیبات موجود سمی، موجب ایجاد علایم التهابی می شوند. همچنین گفته می شود که گیاه موجب ایجاد علامت های خواب آلودگی و خستگی در فرد می شود.

خواص درمانی آلاله

خواص درمانی آلاله

در سال ۱۷۹۸، دانشمندی به نام Gilibert و همکارانش، مصرف ۲ گرم شیره این گیاه را که در یک لیتر آب رقیق شده باشد، در درمان تنگی نفس، بیماری سل، حالت زردی، خنازير، زخم های مثانه و غیره توصیه کرده است.

در گذشته در نواحی مالاریا خیز، برای رفع تب های نوبه به کار میرفته است و برای این کار، له شده آن را بر روی مچ دست قرار می دادند، همچنین این عمل را برای کسانی که پوست حساس داشتند و برای زنان و اطفال تجویز نمی کردند. استفاده از این گیاه تیره آلاله منحصر به زمان های خیلی قبل بوده است، به طوری که امروزه به علت سمی بودن برخی ترکیبات آن، اصولا مصرف نمی شود.

مالیدن مخلوط پودر شاخ و برگ و گل آلاله با روغن زیتون و یا روغن کنجد برای رفع ناراحتی های پوستی مثل جرب مفید است. دم کرده آلاله و یا چای آلاله، خوش بو و خوش طعم بوده و حرارت بدن را بالا می برد و تعرق بدن را زیاد می کند و بدین وسیله باعث خروج سموم و بعضی از مواد زائد بدن به وسیله عرق از طریق پوست می شود.

توصیه می شود پانزده دقیقه قبل از مصرف داروهای خارج کننده سنگ های مثانه، کلیه و سنگ صفرا (دم کرده خارخسک، کاکل ذرت، دم گیلاس) از دم کرده آلاله استفاده کنید.

محل رویش آلاله

محل رویش آلاله

پراکندگی آن بیشتر در نیمکره شمالی است. حدود ۲۰ گونه آن انحصاری ایران هستند و بقیه گونه ها را در مناطق مدیترانه ‎ای، عراق، افغانستان، آسیای جنوب غربی، ترکمنستان، سوریه، لبنان، شبه جزیره بالکان، پاکستان، مراکش، جزیره قبرس و ماورای قفقاز نیز می توان یافت. در ایران این گیاه را در مناطق پر آب مثل ناحیه شمالی و اطراف تهران می توان یافت.

آلاله در اطراف تهران، ونک، نواحی مرطوب لاهیجان، بندرانزلی (میان پشته)، پیربازار، بین رشت و بندر انزلی (عبدالعلی منتظر) می روید.

عوارض جانبی، موارد احتیاط و منع مصرف آلاله

عوارض جانبی، موارد احتیاط و منع مصرف آلاله

مصرف خوراکی این گیاه می تواند عوارض جانبی احتمالی داشته باشد. می تواند منجر به التهاب دستگاه گوارش، اسهال و التهاب در مجاری ادراری شود و به صورت موضعی سبب ایجاد تاول و التهاب پوستی گردد.

در صورت مسمومیت خوراکی، استفاده از شستشوی معده توصیه می شود و در تماس موضعی، استفاده از ترکیبات ضدالتهاب پس از شستشو کامل موضع با محلول پرمنگنات پتاسیم توصیه شده است. گفته می شود که سمیت گیاه خشک شده بسیار کمتر از گیاه تازه است. در خانم های حامله به طور قطع منع مصرف دارد و در شیر دهی نیز توصیه نمی شود.

برای حیوانات نیز می تواند عوارضی به همراه داشته باشد. اگر حیوانات آن را مخلوط با علوفه، مصرف کنند، تورم دستگاه هضم، همراه با ناراحتی ها، اختلالات اعمال گردش خون، دستگاه تنفسی و کاهش قوه بینایی را در آن ها به وجود می آورد. اگر گاو شیرده آن را بخورد، حجم شیر روزانه اش کم می شود.

گونه های مختلف آلاله

گونه های مختلف گیاه آلاله

.Ranunculus bulbosus L

یکی از گونه های دارویی و سمی آلاله است، که در اطراف تهران و گیلان پراکندگی دارد. این گیاه تیره آلاله که اغلب در مناطقی مانند چمن زارها، مناطق عاری از درخت جنگل ها، حاشیه جاده ها و مزارع می روید، غده مدور و برجسته ای در داخل خاک دارد. برگ های قاعده ساقه آن دارای پهنکی منقسم به چند لوب با دندانه های نامنظم و دمبرگی دراز هستند ولی برگ های واقع در طول ساقه، تقريبا بدون دمبرگ و تقسیمات باریک می باشند. گل های این گونه از آلاله زرد رنگ است.

غده این گیاه، اثر سمی دارد. له شده آن اگر به پوست بدن اثر داده شود، در طی نیم ساعت ایجاد سوزش و برجستگی های تاول مانندی می کند که درون آن، مایع(Serosite) جمع می شود. در بعضی کشورها مانند آلمان، از جوشاندن یک قاشق قهوه خوری از گیاه در یک فنجان جوشانده گوشت، محلولی به دست می آورند که در دو نوبت صبح و عصر، جهت رفع سودا و تبخال مورد استفاده قرار می دهند. بعضی از پزشکان ایتالیا، قراردادن له شده غده این گیاه تیره آلاله را در اطراف پاشنه پا جهت رفع سیاتیک مزمن توصیه می کردند.

با این عمل تاول هایی ایجاد می شود که مایع درون آن را خارج می کردند. این پزشکان با آن که رویه دردناکی را برای مداوا به کار می بردند، با این وجود نتیجه این عمل را بسیار خوب ذکر می کردند. تمام این درمان ها متعلق به زمان های گذشته بوده و فقط در بین مردم رواج داشته است، به طوری که امروزه با توجه به سمی بودن برخی ترکیبات شیمیایی این گیاه، استفاده از آن به کلی متروک شده است.

Ranunculus trichophyllus Chaix

Ranunculus trichophyllus گونه ای از گیاه آلاله

برگ های منقسم به تقسیمات باریک و گل های سفید رنگ و واقع بر روی دمگل دراز دارد. در نواحی مردابی و آب های کم عمق ایران می روید. دارای ماده سمی به مقدار بسیار ناچیز است. در اروپا از آن برای درمان تب های نوبه، رماتیسم و آسم استفاده می شده است.

.Ranunculus arvensis L

گل های زرد و برگ های منقسم به قطعات باریک دارد. در غالب نواحی شمال ایران می روید. در نواحی مختلف اروپا از آن به عنوان تب بر و درمان آسم و نقرس استفاده می شود.

.Ranunculus muricatus L

گل های زرد و برگ هایی با پهنک منقسم به دندانه های عمیق دارد. در شمال ایران مانند لاهیجان و رشت، در لرستان و غیره می روید. از آن به عنوان تب بر و درمان آسم و نقرس استفاده می شود.

از انواع دارویی و غیر موجود در ایران، به ذکر Ranunculus acer L، که پراکندگی زیاد در کره زمین دارد، .Ranunculus flammula L و .Ranunculus Thora L که در کوه های آلپ و پیرنه می رویند، اکتفا می شود. این گیاهان، نه تنها هیچ یک اثر درمانی قابل ملاحظه ای ندارند، بلکه اثرات سمی و تاول آور آن ها موجب شده که مانند گونه های قبلی، توجهی از نظر درمانی به آن ها نشود. گونه های مختلف Ranunculus در ایران، به نام آلاله شناخته شده اند.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت