تربیت کودک بیرون از خانه

کاربر ۱۰کاربر ۱۰
732 بازدید
تربیت کودک بیرون از خانه

تربیت کودک بیرون از خانه:گاهی به نظر می رسد ماندن در خانه، بسیار ساده تر از خانه است و به گردش بردن کودک می تواند کار طاقت فرسایی باشد. باید کودک را سوار کنید، او را در اتومبیل مستقر کنید (اگر با اتومبیل بیرون می روید) مراقب او باشید که اتفاقی برایش نیفتد، و سرانجام، کاری کنید که به او خوش بگذرد. کودک، ممکن است هر چیز که ببیند بخواهد، سر و صدا راه بیندازد، سر به هوا باشد و شما را مجبور کند تمام حواستان را متوجه او کنید و در نهایت اینکه وقتی خارج از خانه است شما را به دردسر بیندازد.

آیا می توانید با این مشکل کنار بیایید؟ آیا می دانید وقتی کودک چهار ساله تان در یک سوپر مارکت شروع به جیغ و داد می کند، چه باید بکنید؟ وقتی در یک رستوران، کودک شما نمکدان و جای فلفل را به سوی خواهرش پرتاب می کند او را چگونه تنبیه می کنید؟

در این مقاله خواهید آموخت که قوانین و روش هایی را برای تربیت کودک بیرون از خانه پایه ریزی کنید که بتوانید از بیرون رفتن با کودکتان لذت ببرید.

تربیت کودک بیرون از خانه و کودکان سر به هوا

کودکانی که سربه هوا هستند و مدام به این سو و آن سو می روند، همیشه باعث دردسر خانواده هستند. وقتی والدین، ناگهان می بینند کودکشان در کنارشان نیست بسیار مضطرب می شوند، حتی وقتی کودک مشغول تماشای مناظر و اکتشاف محیط اطراف باشد. روشن است که سربه هوایی و به این سو و آن سو رفتن خطرناک است و نه تنها پدر و مادر را می ترساند، بلکه وقتی کودک می فهمد که «گم شده است بسیار وحشت زده می شود.

لازم است کودک بداند که مرزها و قوانینی وجود دارند که باید از آنها تبعیت کند.

راه حل خلاص شدن از شر این ناپدید شدن ها در طی خرید و گردش و.. برنامه ریزی پیشاپیش و آموزش حساب شده است.

برای تربیت کودک بیرون از خانه به کودک بیاموزید که همیشه نزدیک شما بماند.

برای تربیت کودک بیرون از خانه به کودک بیاموزید که همیشه نزدیک شما بماند.

هیچگاه، برای اینکه نزدیک ماندن را به کودک خود بیاموزید زود نیست. برای دستیابی به این منظور، در اینجا چندین راه آموزشی آورده شده است:

زود شروع کنید. از همان اولین بار که همراه کودک به بیرون از خانه می روید به او بیاموزید که نزدیک شما بماند، حتی اگر دست او را نگرفته باشید.

البته شما هیچگاه نباید کودک را تنها بگذارید و یا از او غافل شوید. هرگز نباید جلوتر از کودک راه بروید و خیالتان راحت باشد که کودک حتما پشت سر شما است و گام به گام شما حرکت می کند. برای امنیت بیشتر، هم کودک و هم پدر یا مادر باید نقش خود را به درستی ایفا کنند و مراقب باشند که یکدیگر را گم نکنند.

برای تربیت کودک بیرون از خانه قوانین را برای کودک تشریح کنید. هربار که با کودک به بیرون از منزل می روید قوانین را برای او بازگو کنید و به او بگویید که شما چه انتظاری از او دارید و او چه باید بکند. به کودک بیاموزید در محدوده مشخصی بماند و از آنجا فراتر نرود و علت آن را به دقت به او بیاموزید. برای یک کودک بسیار خردسال، ماندن درون محدوده، به معنای رها نکردن دستان شماست و اگر گرفتن دست شما ممکن نبود . برای مثال، وقتی چیزی در دستانتان دارید و یا مشغول پرداخت پول هستید . به کودک بیاموزید لباس شما را بگیرد.

واقع بین باشید. از یک کودک خردسال، توقع نداشته باشید از یک خرید طولانی مدت لذت ببرد و خسته هم نشود. در چنین خریدهایی معمولا کودک، بی تاب می شود و اگر سر به هوا هم باشد، شروع به اکتشاف اطراف خود خواهد کرد تا کمی تنوع ایجاد کند. می توانید با ایجاد زنگ تفریحی برای او جلوی این مساله را بگیرید. برای مثال، با خریدن یک خوراکی و سرگرم کردن کودکتان با آن و یا بردن او به بخش فروش اسباب بازی. سربه هوایی در بسیاری از موارد، نتیجه ساده و مستقیم خستگی مفرط است.

رفتارهای شایسته کودک را تحسین و تقویت کنید. به او بگویید دیگر بزرگ شده و این مساله را با رفتار خوبش به شما ثابت کرده است و بدین ترتیب، شما به او افتخار می کنید. به کودکتان برای تبعیت از قوانین و ماندن در داخل محدوده تعیین شده، را بدهید. برای مثال، وقتی مشغول خرید طولانی مدت هستید، هر از چندگاهی یک پاداش بدهید. امتیاز مثبت به کودک بدهید و با او قرار بگذارید که در ازای پنج امتیاز مثبت به او پاداش یدهید.

برنامه ریزی پیشاپیش داشته باشید.

برنامه ریزی پیشاپیش داشته باشید.

اگر کودک از بودن با شما لذت ببرد، خسته نمی شود و بی تابی نمیکند و احتمال کمتری وجود دارد که برای ایجاد تنوع به این سو و آن سو برود و گم شود. و به کودک، روشی برای اندازه گیری گذشت زمان بیاموزید. به کودک، کمک کنید تا دریابد بیرون رفتن شما چه قدر طول خواهد کشید، بدین صورت که تمام کارهایی که قرار است انجام شود را به ترتیب شرح دهید.

برای یک کودک کم سال می توانید طول مدت زمان را به این شکل توضیح دهید: «به اندازه رفتن تا خونه مامان بزرگ طول میکشه.»، یا «به اندازه برنامه کودک». فهرستی از کارهایی که میخواهید انجام دهید، تهیه کنید و آن را به کودک بدهید تا پس از انجام شدن هر کار آن را خط بزند. در انتهای این فهرست هم می توانید یک کار نامعلوم را با علامت سؤال نشان دهید. و در پایان انجام کارها وقتی نوبت به کار نامعلوم و یا «اسرارآمیز» رسید، کودک را با دادن یک خوراکی خوشمزه با بردن او به جایی که دوست دارد، خوشحال کنید و به او پاداش بدهید.

تنوع ایجاد کنید. رفتار خوب کودک را تحسین کنید و بیرون رفتن از خانه را برای کودک، جالب نگه دارید. این کار را می توانید با ایجاد تنوع انجام دهید. و در صورت امکان، به کودک زمان استراحت بدهید. همچنین، می توانید به کودک بگویید: «اگر چند دقیقه دیگر صبر کنی با هم می ریم و اسباب بازی هارو نگاه می کنیم». به کودک اجازه دهید فهرستی از چیزهایی که دوست دارد داشته باشد، تهیه کند تا در صورت امکان، بعضی از آنها را برای روز تولدش برای او بخرید. و در طول مدت خرید، برای کودک چیزی با خود به همراه بیاورید که با آن سرگرم شود.

به یاد داشته باشید، خرید کردن معمولا برای کودک، کار بسیار خسته کننده و طاقت فرسایی است. بنابراین، برای کودکتان یک اسباب بازی یا هر وسیله سرگرم کننده دیگری را به همراه بیاورید. بسیاری از اسباب بازی ها برای کودکان خردسال مناسب اند مانند عروسک و… ولی کودکان بزرگ تر به چیزهایی مثل کتاب فکاهی علاقه بیشتری دارند.

به کودک بیاموزید در درون محدوده های تعیین شده بماند. این بازی ها به کودک نشان خواهند داد که وقتی میگویید: «همین جا بمان!» منظورتان چیست.. سایه بازی. یکی از بازی هایی که برای آموزش نزدیک ماندن به کار می آید این است که از کودک بخواهید در «سایه» شما بماند.

بدین ترتیب که وقتی شما حرکت می کنید سایه تان نیز حرکت می کند، او باید داخل سایه شما باشد و اگر بیرون از سایه بماند، بازی را میبازد. بازی دیگری که می توانید ترتیب دهید به این صورت است که کودک می تواند آن قدر از شما دور شود که قبل از اینکه شما تا شماره ده بشمارید، بتواند به شما برسد و دستش را به شما بزند. در غیر این صورت، بازی را می بازد.

 از پی آمدها استفاده کنید.

 از پی آمدها استفاده کنید.

اگر پی آمدهای مثبت مانند تشویق و تحسین و پاداش را آزمایش کرده اید و نتیجه نگرفته اید، پی آمدهای منفی تعیین کنید و در صورت لزوم، آنها را به کار برید.

بار دیگر که بیرون می روید کودک را با خود نبرید. البته این کار در صورتی مفید است که کودک دلش بخواهد با شما بیرون بیاید.

” و از اخراج موقت استفاده کنید. کودک را به قسمتی از فروشگاه که کودک دوست ندارد، ببرید. مثلا، او را به یک گوشه دور افتاده و یا قسمت لوازم خانگی ببرید وادار کنید که برای مدت معین آنجا بماند. البته، واضح است که شما باید او را زیر نظر داشته باشید.

از امتیازهای منفی استفاده کنید. قبل از بیرون رفتن، با کودک، قرار بگذارید که اگر تعداد مشخصی امتیاز مثبت کسب کند هدیه دلخواهش را – که البته معقول است . برای او می خرید و هربار که از شما دور شود یک امتیاز منفی خواهد گرفت که باعث از بین رفتن یک امتیاز مثبت می شود.

تربیت کودک بیرون از خانه در حیاط نمی ماند و به کوچه می رود.

تربیت کودک بیرون از خانه : بعضی کودکان وقتی از محیط داخل خانه بیرون می روند، حس می کنند وارد یک محوطه بازی بسیار بزرگ شده اند و دیگر هیچ محدوده ای را نمی شناسند، به طوری که اگر در حیاط منزل، مشغول بازی هستند به راحتی از در حیاط بیرون می روند و شروع به دویدن و بازی کردن می کنند.

حتی اگر محوطه اطراف منزل شما بسیار امن است، شما باید برای بازی کودک، محدوده ای مشخص کنید و کودک را وادارید که از آن محدوده خارج نشود، به طوری که در هر لحظه شما بدانید کودک کجاست و چه می کند؟ تا وقتی که کودک نتواند احساس مسؤولیت کند، باید او را مجبور کنید که از قوانین شما اطاعت کند.

به کودک آموزش بدهید.

در ارتباط با تربیت کودک بیرون از خانه وقتی کودکان ما بسیار کوچک هستند، مدام آنها را زیر نظر داریم و بر کارشان نظارت می کنیم. بنابراین، کودکان نیز باید بیاموزند که زیر نظر ما بمانند و از دیدرس ما دور نشوند، تا وقتی که به اندازه کافی بزرگ شوند و استقلال به دست آورند. و بر بازی کودک در نزدیکی منزل، نظارت کنید. به کودکتان بیاموزید که در حیاط منزل خود یا در کوچه، تحت نظارت شما بازی کند و حضورتان برای او آزار دهنده نباشد.

خودتان هم گاهی کودک را در بازی همراهی کنید. محدوده مجاز بازی را به روشنی به کودک نشان دهید. برای مثال، می توانید در حیاط منزلتان با روبان های رنگی، دور محدوده مجاز را مشخص کنید و برای کودک توضیح دهید که حق ندارد از محدوده خارج شود. و از کودک بخواهید دستورات شما را تکرار کند. قوانین را به او بگویید. برای مثال: «تو امروز فقط می تونی داخل حیاط خلوت بازی کنی». سپس از او بخواهید حرف شما را تکرار کند تا اطمینان یابید که منظور شما را فهمیده است.

آزادی کودک را به تدریج افزایش دهید. وقتی کودکتان به مرحله ای از رشد رسیده است که می تواند تا حدودی از خود مراقبت کند، محدوده مجاز او را گسترده تر کنید و اگر احساس می کنید  کودک، توانایی لازم را دارد، به تدریج این آزادی را افزایش دهید.

 قوانین ایمنی را به کودک بیاموزید.

 قوانین ایمنی را به کودک بیاموزید.

در صورت امکان، از فرصت استفاده کنید تا به کودک بعضی نکات را بیاموزید. و قوانین را به روشنی برای کودک بیان کنید. همیشه بکوشید دستورات شما شکل مثبت داشته باشند، بدین معنا که برای کودک توضیح دهید که به جای این کار می تواند آن کار را بکند و بر روی «نکن»ها تاكید نکنید و بکوشید از «می توانی این کار را بکنی.» بیشتر استفاده کنید. برای نمونه: «باید گل ها را تماشا و بو کنی و نباید آنها را بخوری». «وقتی می خوای از خیابون رد شی بایست، دوطرف رو نگاه کن، به صدای ماشین ها گوش کن و اگر صدایی نمی اومد میتونی از خیابون رد بشی.» قوانین، ممکن است برای کودک، آزاردهنده باشند، ولی شما با آمیزه ای از دستورهای مثبت مثل: «بایست، نگاه کن، گوش کن، رد شو» می توانید آنها را پذیرفتنی تر کنید. و برای کودکتان شرایطی برای اجرای قوانین فراهم کنید.

می توانید در منزل به صورت نمایش، قوانین تربیت کودک بیرون از خانه را اجرا کنید، و شرایط واقعی اجرای درست قوانین ایمنی را به کودک نشان دهید. برای نمونه، وقتی همراه با کودک، قدم می زنید، هنگام رد شدن از خیابان، دستورهایی مانند: «بایست، نگاه کن، گوش کن، رد شو» را به صورت اغراق آمیز اجرا کنید و همزمان با انجام این اعمال، با صدای بلند دستورها را بگویید، سپس از او بخواهید این اعمال را تکرار کند.

بعضی از پی آمدهای عدم رعایت ایمنی را به کودک نشان دهید. از آنجا که بعد کودکان تا وقتی پی آمدهای بی احتیاطی را از نزدیک نبینند و لمس نکنند، درک نمیکنند که عدم رعایت قوانین ایمنی چقدر ممکن است خطرناک باشد. در صورت امکان، به کودک نشان دهید که برای مثال، ماشین چه طور می تواند گربه را بکشد و یا برخی گزارش های تلویزیونی از تصادف را به او نشان دهید.

به کودک بیاموزید با وسوسه ها مقابله کند.

این کافی نیست که کودک فقط در مواقعی که اطاعت از قوانین و محدودیت ها و اجرای نکات ایمنی ساده است، از آنها پیروی کند؛ بلکه کودک باید بیاموزد حتی در زمانهایی که تصمیم گیری مشکل می شود نیز احتیاط و رعایت نکات ایمنی را فراموش نکند و آنها را در اولویت قرار دهد. مثلا وقتی توپ تازه اش به وسط خیابان می افتد و یا وقتی یک بادکنک از روی دیوار خانه رد می شود، باید کودک بتواند خود را کنترل کند و جلوی وسوسه اش را بگیرد.

«چکار میکنی اگر…».

از کودک بخواهید به شما نشان دهد که در شرایط مختلف فرضی، چه خواهد کرد؟

برای مثال، از او بخواهید به شما نشان دهد اگر یک غریبه جلو آمد و خواست با او صحبت کند او چه می کند؟ اگر یک شکلات خوشمزه بر روی زمین افتاده است، چه خواهد کرد؟ اگر توپش وسط خیابان بیفتد چه می کند؟ اگر گربه اش شروع به دویدن به سوی خیابان کرد چه؟ از او بخواهید برای شما توضیح دهد در هر یک از موارد چه می کند، سپس شما نظرات و پیشنهادات خود را بگویید. کودک را تحسین کنید. هر وقت کودک، رفتار یا واکنش درستی نشان داد او را تحسین کنید و نشان دهید که چه قدر به او افتخار می کنید. و با دادن مسؤولیت های جدید و آزادی بیشتر به کودکتان پاداش دهید.

وقتی کودک بزرگ تر شد به او نشان دهید که به او اطمینان دارید. برای نمونه؛ «جانی، تو خیلی خوب بازی میکنی و همه حرف های من رو فهمیده ای. حالا من میخوام تنهات بذارم و برم نوشیدنی بیارم. قرارمون یادت هست؟ بگو ببینم. آفرین! حالا من میرم و برای هر دومون نوشیدنی میارم.»

البته، بار اول بکوشید او را به طور غیر محسوس زیرنظر داشته باشید و به تدریج ازمان تنها گذاشتن او را طولانی تر کنید و اگر نتیجه خوبی گرفتید او را تحسین کنید. برای مثال: «جانی من واقعا خوشحالم که تو بدون اینکه از قوانین سرپیچی کنی توی حیاط بازی میکنی و بیرون هم نمیری».

در صورت عدم رعایت قوانین از پی آمدها استفاده کنید.

در صورت عدم رعایت قوانین از پی آمدها استفاده کنید.

به کودک بفهمانید که اگر از قوانین پیروی نکند، دچار «پی آمدها» خواهد شد. سپس با جدیت قضیه را پیگیری کنید. و از اخراج موقت استفاده کنید. وقتی بیرون از منزل هستید، می توانید به عنوان «اخراج موقت» کودک را به نشستن وادارید.

مثلا اگر با کودک قرار گذاشته اید که سنگ پرتاب نکند و او به این کار ادامه می دهد، او را وادارید چنددقیقه کنار شما بر روی یک نیمکت بنشینید و در این مدت برای او توضیح دهید که چرا نباید سنگ پرتاب کند. اگر کودک بدون اجازه شما از در حیاط بیرون می رود، او را وادارید چند دقیقه به داخل منزل بیاید و پس از مدتی، به او اجازه دهید دوباره امتحان کند و به شما نشان دهد که دیگر چنین نخواهد کرد.

محدوده مجاز را محدودتر کنید. اگر کودک، در داخل محدوده تعیین شده نمی ماند. به محدوده قبلی که کوچکتر بوده، برگردید و کودک را وادارید از آن به بعد داخل محدوده کوچک تر بازی کند. ممکن است حتی مجبور شوید کودک را برای مدت کوتاهی، از بازی محروم کنید. و از تمرین های مثبت استفاده کنید. اگر جسی ناگهان بدون احتیاط به دنبال توپ اش به وسط خیابان دوید، می توانید از او بخواهید ده بار پشت سرهم با رعایت کامل موارد احتیاطی از خیابان بگذرد و البته، شما هم بر این کار نظارت کامل داشته باشید.

از روش تصحیح بیش از حد استفاده کنید. اگر کودک شما، محدوده های مجاز را نادیده می گیرد و به دستورهای شما توجه نمی کند، او را وادارید با شما در طول مرز تعیین شده راه برود و به شما نشان بدهد که مرز کجاست؟ از او بخواهید با گچ نقاشی بر روی زمین خط مرز را بکشد. سپس به او بگویید که برای اینکه اجازه بازی داشته باشد، باید امتیاز کسب کند. شما نیز در مقابل رفتار شایسته او امتیاز مثبت و اجازه بازی بدهید.

 با افراد ناآشنا حرف نمی زند.

 با افراد ناآشنا حرف نمی زند.

بیلی، خیلی شیرین زبان است، ولی هرکاری میکنید با عمه اش که از راه دور تماس گرفته است چند کلمه بیشتر حرف نمی زند. کودک کوچک شما وقتی رئیستان را می بیند پشت پاهای شما پنهان می شود و حتی یک کلمه حرف نمی زند. کودک هفت ساله تان وقتی همسایه در می زند و او در را باز می کند، حضور همسایه را به شما خبر نمی دهد و به اتاقش می دود.

به یاد داشته باید تا حدودی، خودداری کودک از صحبت کردن، به ویژه در میان جمع، کاملا طبیعی است. دنیای کودکان خردسال، بسیار محدود است . چیزی که برای ما کاملا طبیعی و عادی تلقی می شود ممکن است برای آنها خیلی تازه باشد. به علاوه کودک شما نه تنها علاقه ای به دیدن همکلاسی دوران دبیرستان شما ندارد، بلکه سلا دادن به او هم برایش کار جالبی نیست.

فهم این نکته که چرا کودکان بزرگتر که در خلوت یا وقتی با شما هستند مدام حرف می زنند، در حضور دیگران، سکوت اختیار می کنند کمی دشوار است. هیچگاه، سکوت کودکتان را به خجالتی بودن او نسبت ندهید، حتی اگر کودک واقعا خجالتی است. اگر به کودک بگویید که «خجالتی هستی!» برای او بهانه قانع کننده ای برای حرف نزدن فراهم کرده اید. بهتر است به مهمانتان چنین بگویید: «سام تازه تورو دیده و چند دقیقه دیگه شروع به حرف زدن میکنه».

در میان کودکان شش تا هجده ماهه، معمولا دوره ای وجود دارد که از غریبه ها می ترسند و یا بهتر بگوییم با دیدن غریبه ها مشوش می شوند. این مسأله زمانی اتفاق می افتد که این کودکان، افراد آشنا را که هر روز می بینند شناسایی می کنند، ولی به دیگران مظنونند. از سوی دیگر، کودکان چهارساله اصلا غریبه نمی شناسند و با همه برخورد دوستانه دارند. در سن هفت سالگی ممکن است کودک، بار دیگر از حرف زدن با نا آشناها خودداری کند.

شما نمی توانید کودک را مجبور به حرف زدن کنید و نباید همچنین کنید، ولی می توانید اعمالی انجام دهید که احتمال اینکه کودکتان بدون فشار شما صحبت کند، بیشتر شود.

 برای تربیت کودک بیرون از خانه برنامه ریزی کنید.

 برنامه ریزی کنید.

کودک را برای روبرو شدن با افراد جدید آماده کنید. و آموزش دهید. وقتی را به کودکتان اختصاص دهید و به او بیاموزید که چگونه با افراد جدید در شرایط جدید صحبت کند؟ می توانید نمایش های مختلفی ترتیب دهید که در آن شما نقش افراد جدید را بازی کنید. از کودک بخواهید «سلام» گفتن را تمرین کند. شروع مکالمه از سوی کودک می تواند با جملات ساده ای نظیر: «شما سگ من رو دیده اید؟» یا «می دونید من چند سالمه؟» انجام گیرد.

کودک را تحت فشار نگذارید اگر کودک را در حین تمرین دلسرد نکنید و به او فشار نیاورید، او راحت تر می تواند پیشرفت کند. کودک خردسال، نیاز به زمان دارد تا در صحبت کردن راه بیفتد. و کودک را به خاطر حرف زدن تحسین کنید. وقتی کودک در حضور شخص نا اشنایی خوب حرف می زند، او را تحسین کنید و به او بفهمانید که شما فکر میکنید او دیگر بزرگ شده و به او افتخار می کنید و چه قدر از حرف زدن او خوشتان می آید.

توقعات خود را مشخص کنید. به کودکان بزرگتر بفهمانید که از آنها انتظار دارید که چیزی بگویند. یک قانون «سلام» داشته باشید و به کودکتان بگویید که حتی اگر نمی خواهد صحبت کند، باید به شخص جدید سلام کند. و به جای کودک صحبت نکنید. اگر کودک، جواب سؤال های شخص تازه را نمی دهد، شما به جای او جواب ندهید، مگر اینکه کودک، بیش از حد خجالتی باشد.

به کودک بگویید که اگر بار دیگر از پاسخگویی به سوال های دیگران خودداری کند، باید منتظز پی آمدها باشد. مثلا ممکن است زمان تلفنی صحبت کردنش را کاهش دهید. بدین معنا که اگر با کسانی که شما می خواهید صحبت نکند، شما هم زمان صحبت با کسانی را که خودش می خواهد، کاهش می دهید.

 یک روش مخصوص پایه ریزی کنید.

اگر کودک از صحبت با کسانی که شما اغلب آنها را می بینید، خودداری می کند، روشی طرح کنید که به پیشرفت شما در کار کمک کند. به کودک بگویید: عمه شیلا امروز عصر به منزل ما می آید تا با هم دسر بخوریم. با کودک شرط کنید که در صورتی دسر خواهد خورد که به او سلام کند و وقتی با او صحبت می کنند، به درستی پاسخ بدهد. اگر موقع رفتن، از عمه خداحافظی هم کرد و گفت: «خیلی ممنون که اومدید»، به عنوان پاداش، شب برای او قصه بخوانید. به کودک بفهمانید که همیشه در قبال رفتار درستش پاداش خواهد گرفت.

تربیت کودک بیرون از خانه: در مکان های عمومی شیطنت میکند.

تربیت کودک بیرون از خانه: در مکان های عمومی شیطنت میکند.

کودکان شلوغ راهیچ جا نمی توانید ببرید! گرچه ممکن است این گونه کودکان، در منزل رفتار خوبی داشته باشند، ولی در مکان های عمومی به شیطان های کوچکی تبدیل می شوند که امان از شما می برند و نمی گذارند به کارتان برسید. معمولا مشکل این است که این گونه کودکان آموخته اند که تنبیه رفتار نادرست در خارج از منزل با تنبیه همان کار در منزل تفاوت دارد و حتی ممکن است در خارج خانه از تنبیه و پی آمد خبری نباشد.

علت این امر هم واضح است. ممکن است شما ترجیح دهید که در جمع، کودک را تنبیه نکنید یا اینکه به کودک بگویید تنبیه خواهد شد، ولی زمان این تنبیه خیلی دور باشد («بعد تو خونه باهات کار دارم.»).

به عنوان گام آغازین، از خود بپرسید آیا شما در منزل کودک را واقعا تحت کنترل دارید؟ اگر چنین است، بسیار عالی است. بنابراین، به خواندن این بخش ادامه دهید، ولی اگر فکر میکنید این مشکل در منزل هم وجود دارد، ابتدا فصل ۲ را بخوانید تا بر این مشکل غلبه کنید.

در اینجا راههایی پیشنهاد شده است که به شما کمک می کند، وقتی با کودک به بیرون از منزل می روید اوقات دلچسب تری داشته باشید.

 بیش از حد، توقع نداشته باشید.

از یک کودک سه ساله توقع نداشته باشید که یک ساعت تمام، صبورانه در صف یک رستوران منتظر بماند، بی آنکه وسیله ای برای سرگرمی در دست داشته باشد. حتی به مخیله تان راه ندهید که کودک دو ساله بتواند یک سخنرانی را تحمل کند. از خود بپرسید، آیا درست است کودکتان را هر روز با خود به خرید ببرید؟

درباره کارتان بیندیشید. کودک را در وضعیتی قرار ندهید که نتواند تحمل کند. برای کودک توضیح دهید قرار است کجا بروید، چه بکنید و این کار چه قدر طول خواهد کشید. بکوشید هر طور که امکان دارد بیرون رفتن از منزل را برای کودک لذتبخش کنید. رفتار مثبت را تحسین کنید.

اغلب، والدین در مورد زمانهایی که کودکشان رفتار خوبی دارد حرفی نمی زنند و فقط زمانهایی را می بینند که کودک، دردسر ایجاد می کند. به یاد داشته باشید که باید حواستان به زمانهایی که کودک سزاوار تحسین است، باشد و در این زمان ها، بی درنگ کودک را تحسین کنید. برای نمونه، به سوزان بگویید که در منزل عمه پگی رفتار خیلی خوبی داشته. از او برای آنکه در صف صندوق سوپر مارکت آرام در انتظار ایستاده، تشکر کنید.

 از ایجاد دردسر پیشگیری کنید.

 از ایجاد دردسر پیشگیری کنید.

کمی پیشگیری می تواند جلوی ایجاد بسیاری از مشکلات را بگیرد. و از پیش برنامه ریزی کنید. یک اسباب بازی و یا وسیله سرگرم کنند همراه داشته باشید تا در صورت لزوم، آن را به کودک بدهید. می توانید از کودک بخواهید یکی ازاسباب بازی هایش را که دوست دارد به دایی جری نشان بدهد با خود بیاورد. و و کودک را از برنامه آگاه کنید. برای کودک توضیح دهید که کجا می روید و می خواهید چه بکنید؟

بگذارید او بداند باید انتظار چه چیزی را داشته باشد. و توقعات خود را به کودک بگویید. کودک را به روشنی از توقعات خود آگاه سازید و کاملا واضح به او بگویید که چه باید بکند. همچنین، او را از پی آمدهای احتمالی عدم ! همکاری اش آگاه سازید.

از دیگران کمک بگیرید. گاهی نزدیکان شما باعث تشدید نا آرامی کودک می شوند. با آنها صحبت کنید. مثلا به پدرتان بگویید: «پدر، جک از بودن با شما لذت می برد، ولی شما او را به هوا پرتاب می کنید و نمی دانید وقتی با من تنها می شود چه قدر اذیت میکند. لطفا از این به بعد با او بازی های آرام تری بکنید.» و اگر می خواهید برای مدتی از کودکتان دور شوید، برنامه ای را پایه ریزی کنید.

مثلا اگر قرار است کودکتان در منزل مادر بزرگش بماند، قوانین را برای او بازگو کنید. «جری، من به مادر بزرگ گفته ام که تو می توانی تا ساعت هفت و نیم بازی کنی. بعد از اون باید برای خواب آماده بشی و بعد از اینکه مادر بزرگ برات قصه خوند، بخوابی. اگر مادر بزرگ از تو راضی باشد، صبح می تونی برنامه کودک رو ببینی».

پیگیر باشید.

نباید رفتارهای کودک را بدون پی آمد بگذارید، چه مثبت باشد چه منفی! در مکان های عمومی هم باید از این قانون تبعیت کنید. البته شما می توانید پی آمدی را برای مکان های عمومی انتخاب کنید که اجرای آن واقعا ممکن باشد. هدف نهایی شما این است که با یک حرکت کوچک و یا یک نجوا به کودک بفهمانید که کار بدی کرده و باید منتظر پی آمد آن باشد. گاهی یک نگاه هم می تواند پیام شما را به کودک برساند، ولی تا رسیدن به این هدف می توانید از کمک های زیر بهره بگیرید:

از اخراج موقت استفاده کنید. اگر برای شام به رستوران رفته اید و هر چه به جسی می گویید چنگالت را پرت نکن او توجه نمی کند، به او اخطار کنید: «جسی اگر به این کارت ادامه بدی باید بری و داخل ماشین بنشینی.» و در صورت لزوم، او را از جایش بلند کنید و از رستوران خارج کنید؛ حتی اگر در راه جیغ کشید. البته شما شرمنده خواهید شد، ولی بدانید که اگر همین حالا واکنش نشان بدهید در آینده مشکلات کمتری خواهید داشت. در ماشین به او بگوئید: «هر وقت آروم شدی و دیدی می تونی جيغ نکشی بگو تا با هم برگردیم سر میز شام».

تربیت کودک بیرون از خانه

قاطع باشید و تردید نکنید. ممکن است بیندیشید آیا این کار فایده ای هم دارد؟ ولی بدانید که اگر درست عمل کنید، دفعه بعد ممکن است با یک اشاره کوچک: «باید بریم تو ماشین؟» بتوانید کودک را ساکت کنید. به عنوان پی آمد رفتار بد در مکانهای عمومی، اجازه یکی از کارهایی را که کودک دوست دارد انجام دهد، از او بگیرید و سر حرف خود بایستید.

هیچگاه، کودک را به چیزی که نمی توانید به آن عمل کنید، تهدید نکنید. اگر تولد پدربزرگ است و شما چندین مهمان دعوت کرده اید و جیمی در لباس پوشیدن همکاری نمی کند و لجبازی می کند، او را تهدید نکنید که: «اصلا مهمانی رو به هم می زنم.» چون این کاری نیست که شما بتوانید انجام دهید و لزومی هم ندارد.

 یک برنامه آموزشی برای تربیت کودک بیرون از خانه طرح ریزی کنید.

اگر بدرفتاری در جمع، تبدیل به یک مسأله دایمی شده است، از دوست یا فامیل کمک بخواهید و یک برنامه آموزشی طراحی کنید. قبل از اینکه منزل را ترک کنید، به کودک توقعات خود را به روشنی بگویید و برای او توضیح دهید که پی آمد عمل نکردن به توقعات شما چیست؟ همچنین، به او بگویید که اگر خوب عمل کند شما چگونه به او پاداش خواهید داد.

در اینجا یک برنامه فرضی آمده است:

روز اول: به منزل عمه بتی بروید تا با هم دسر بخورید. اگر کودک بدرفتاری کرد به او اخطار دهید و در صورت لزوم، دست او را بگیرید و منزل عمه را ترک کنید و به منزل خود بیایید. برای کودک، توضیح دهید که چرا چنین کرده اید. سپس، به پرستار کودک که قبلا به او گفته اید منتظر تماس شما باشد، تلفن کنید و از او بخواهید که به منزلتان بیاید. کودک را به او بسپارید و به مهمانی منزل عمه برگردید.

روز دوم: به منزل مادربزرگ بروید (یا مکان دیگری که کودک واقعا دوست دارد)، ولی کودک را با خود نبرید. بار دیگر او باید همراه پرستارش در خانه بماند. برای او توضیح دهید چرا چنین می کنید. به او بگویید که اگر بخواهد باز با شما بیرون بیاید، باید به شما ثابت کند که می تواند رفتار خوبی داشته باشد.

روز سوم: دوباره امتحان کنید. کودک را به جایی که دوست دارد ببرید و توقعات خود را برای او بازگو کنید و در صورت تکرار رفتارهای بد، بار دیگر او را به منزل ببرید و به دست پرستار بسپارید. اگر کودک همکاری کرد و رفتار خوبی داشت، او را تحسین کنید و اجازه دهید جای دیگری را برای رفتن انتخاب کند تا در فرصت مناسب او را به آنجا ببرید. (در صورتی که کودک پرستار نداشت، برادر یا خواهرش می تواند نقش پرستار را ایفا کند.)

دسته بندی تربیت کودک
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت