فلفل سیاه (Piper nigrum)

کاربر 21کاربر 21
468 بازدید
فلفل سیاه

نام فارسی: فلفل سیاه

نام علمی: .Piper nigrum L

نام فرانسه: P. commun، Poivrier noir

نام انگلیسی: Black pepper plant

نام آلمانی: Pfefferstrauch

نام ایتالیایی: Pepe aromatico، Pepe nero

نام عربی: فلفل اسود

فلفل سیاه از تیره پی په راسه، میوه گیاه بالا رونده ای است که ساقه نیمه چوبی و ریشه های ساقه خیز دارد و به کمک این ریشه های نابجا نیز به درختان مجاور خود، جهت ادامه نوعی زندگی هم زیستی یا انگلی با آن ها، اتصال پیدا می کند. ارتباط ریشه های ساقه خیز این گیاه با درختان مجاور به صورتی است که اگر از آن ها قطع گردد، به زودی گیاه خشک می شود و از بین می رود.

گیاه فلفل سیاه از تیره پی په راسه

از مشخصات این گیاه آن است که دو نوع شاخه دارد یکی مولد گل و دیگری مولد شاخه های – فرعی که هر دو از کناره برگ های ساقه منشا می گیرند. برگ های آن منفرد، بیضوی و نوک تیز و گل های آن مجتمع به صورت نوعی سنبله به نام شاتون است. پس از آمیزش گل ها، میوه های کوچک و کروی به تعداد ۲۰ تا ۳۰ بر روی محور گل آذین به وجود می آید که مجموعا وضع آویخته داشته، پس از رسیدن کامل، به صورت خوشه ای از ساقه جدا می گردند.

با آن که منشا آن در هند است اما امروزه به علت پرورش مداوم در هند و چین، کامبوج و غیره نیز پراکندگی حاصل نموده است. قسمت مورد استفاده این گیاه منحصرا میوه های آن است که به دو صورت فلفل سفید و فلفل سیاه در بازرگانی عرضه می شود.

فلفل سیاه، میوه های خشک شده گیاه است که قبل از رسیدن کامل از درخت چیده می شود. خشک کردن آن ها، با گستردن میوه ها به شکل یک قشر نازک در مقابل گرمای خورشید صورت می گیرد و یا آن که در دستگاه مخصوص، تحت اثر گرمای ملایم، این عمل انجام می شود. براثر خشک شدن نیز، میوه ها تدریجا رنگ تیره و برون بر چین دار پیدا می نمایند.

فلفل سفید، میوه کاملا رسیده گیاه است که با قرار دادن آن ها در آب به دست می آید. بدین طریق که میوه های رسیده را در کیسه هایی ریخته، آن ها را در داخل سبدی جای می دهند و در مسیر جریان آب به مدت ۴ روز می گذارند. بعد کیسه ها را خارج کرده آن ها را می فشارند تا با این عمل، قسمت گوشت دار میوه بکلی از بقیه جدا شود. سپس بقیه را از درون کیسه خارج کرده خشک می نمایند و تحت نام فلفل سفید در معرض استفاده قرار می دهند.

میوه های خشک شده گیاه فلفل سیاه

فلفل سفید، رنگ خاکستری روشن مایل به سفید دارد. بوی آن کم تر ولی تندی آن از فلفل سیاه زیادتر است. قسمت خارجی میوه که اسانس فراوان و بوی قوی دارد، بر اثر عمل مذكور از بین می رود. به خلاف آن چه که سابقا تصور می رفت، فلفل سیاه و سفید هر دو از یک گیاه که شرح آن گذشت به دست می آیند. با این تفاوت که نوع سفید آن بر اثر جدا کردن قسمت گوشت دار میوه از بقیه، ظاهر متمایز از فلفل سیاه پیدا می کند.

فلفل سیاه، میوه خشک شده و کروی شکل گیاه مذکور است که به قطر ۴ تا ۵ میلی متر و به رنگ قهوه ای یا خاکستری تیره می باشد. در برش طولی آن، یک طبقه خارجی (برون بر) متصل به دانه دیده می شود. فلفل سفید علاوه بر رنگ متمایزی که دارد، سطح خارجی آن برخلاف فلفل سیاه، چین خورده نیست. میوه برخی از گیاهان به شرح زیر:

Myrsine africana L.، Daphne Mezereum L.، Rhamnus cathartica L.، Juniperus communis L.، Embelia ribes Burm

به طور تقلب، به فلفل افزوده می شود ولی اختصاصات تشریحی میوه، بهترین راه پی بردن به وجود ناخالصی است. اگر گرد فلفل مورد تقلب قرار گیرد، یعنی گرد میوه های مختلف دیگر بدان افزوده شود، تشخیص ناخالصی منحصر به کمک آزمایشهای میکروسکپی و شیمیایی میسر می گردد.

ترکیبات شیمیایی فلفل‌ سیاه

ترکیبات شیمیایی فلفل سیاه

فلفل سیاه دارای ۱.۵ درصد اسانسی با بوی مطبوع ولی با طعم گرم و سوزاننده است. قسمت اعظم این اسانس را نیز فلاندرن و کادینن (Cadinene) تشکیل می دهد. در فلفل علاوه بر اسانس، نوعی رزین محلول در اتر و الكل، با طعمی تند و سوزاننده یک الكالوئيد به نام پی په رين (pipe rine) و غیره نیز وجود دارد. مقدار درصد رزین مذکور، در فلفل سفید زیاد تر است.

از تجزیه پی په رین، با جذب یک ملکول آب، پی په ریدین (pipe ridine) و اسید بی په ریک (ac. pipe rique) به دست می آید. پی په رين (Pipe rine)، به فرمول C۱۷H۱۹NO۳ و به وزن ملکولی ۲۸۵.۳۳ است. از انواع مختلف Piper به شرح زیر استخراج شده است:

.P. retrofractum Vahl.، (P. officinarum C.D.C.) P. longum L. Piper nigrum L.، P. geniculatum SW.، P. clusii C. D. C ( پوست ریشه).

پی په ریدین موجود در ترکیبات قلقل سیاه

تعیین روش استخراج پی په رین توسط Cazeneuve و Caillot و سنتز آن توسط Rugheimer انجام گرفته است. منوهیدرات پی په رین موجود در فلفل سیاه ، به صورت بلوری های منشوری شکل در الكل به دست می آید. در گرمای ۳۰ درجه ذوب می شود. در اتر دو پترول و آب تقریبا غیر محلول (۴۰ میلی گرم در لیتر در گرمای ۱۸ درجه) است. هر گرم آن در ۱۵ میلی لیتر الكل، ۱.۷ میلی لیتر کلروفرم و ۳۶ میلی لیتر اتر حل می شود. در بنزن و اسید استیک به مقدار زیادتر محلول است.

پی په رین، در تهیه فراورده های حشره کش مورد استفاده قرار می گیرد. سمیت آن برای حشرات منازل بیش از Pyrethrum است. پی په ریدین Hexahydropiperidine) Piperidine)، به فرمول C۵H۱۱N و به وزن ملکولی ۱۸۵.۱۵ است. به مقدار کم در .Piper nigrum L وجود دارد. پی په ریدن معمولا از احیا کردن الکترولیتی پی ریدین به دست می آید.

پی په ریدین، مایعی است با بوی مخصوص که در ۱۳ تا ۱۷ درجه انجماد پیدا می کند. با آب قابلیت اختلاط دارد. در الكل، بنزن و کلروفرم حل می شود. مقدار کشنده آن در خرگوش، ۵۰۰ میلی گرم بر حسب هر کیلوگرم وزن جانور است. پی په ریدین دارای املاح مختلف مانند کلریدات، نیترات، بی تارترات، پیكرات، فسفات و غیره است.

خواص درمانی فلفل سیاه

خواص درمانی فلفل سیاه

فلفل سیاه دارای اثر تحریک کننده و عطسه آور است ولی با آن که مصرف مقادیر کم آن اثر محرک دستگاه هضم و مخاط ها را دارد، اما هیچ وقت در مصارف درمانی به کار نمی رود. مصرف آن برای مبتلایان به بیماری های دستگاه گوارش و مجاری ادرار و هم چنین بواسیر، سودا و بیماری سل باید منع گردد.

فلفل سیاه معمولا به مقدار کم و به عنوان چاشنی اغذیه به کار می رود ولی اگر زیادتر از حد معمول مصرف شود، موجب افزایش ترشحات معده و پانکراس می گردد و ناراحتی هایی ایجاد می کند. گرد فلفل دارای اثر متفرق کننده حشرات است از این نظر پارچه های آلوده به آن از گزند حشرات محفوظ می ماند. برای آن اثر درمانی اختصاصی ذکر نشده است.

در گذشته نوعی پماد جهت درمان کچلی از آن تهیه می گردید. در فرمول حب آزیاتیک (Pilule asiatique) وارد می شود. این گیاه در ایران نیست.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت