لوبیا(Phasaeolus vulgaris)

کاربر ۱۰ کاربر ۱۰
427 بازدید
گیاه لوبیا

نام فارسی: لوبیا

نام علمی: .Phasaeolus vulgaris L

نام فرانسه: Haricot commun، Haricot

نام انگلیسی: Kidney bean

نام آلمانی: Gemi sobohne

نام ایتالیایی: Smilace degli orti، Fagiuolo، Fagiolo

نام عربی: لوبيا، فصولیه (Fasilyah)

لوبیا گیاهی (Phasaeolous vulgaris) است علفی و از تیره پروانه واران و دارای ساقه است که به تفاوت برحسب نژادهای مختلف ممکن است کوتاه و یا بالارونده که به دور درختان و گیاهان دیگر می پیچد. برگ های آن مرکب از ۳ برگچه سبز رنگ، پهن، بزرگ و نوک تیز است که شامل سه برگچه به شکل قلب می باشد. گل های آن سفید مایل به زرد یا بنفش و میوه آن باریک و غلاف مانند است که دانه های این گیاه در آن قرار دارد. و حاوی دانه های کشیده و بیضوی است.

از پوست و دانه های لوبیا هنگامی که لوبیا سبز است استفاده می شود که به نام لوبیای سبز معروف است ولی هنگامی که پوست غلاف سفت می شود دانه های داخل آن به صورت لوبیای خشک که به رنگ قرمز یا سفید می باشد مورد استفاده غذایی قرار می گیرد.

ترکیبات شیمیایی لوبیا

ترکیبات شیمیایی لوبیا

ترکیبات شیمیایی در صد گرم لوبیا سبز به شرح ذیل می باشد:

موارد ضروری و اساسی ارزش غذایی درصد مصرف مجاز روزانه
انرژی ۵۰ کیلو کالری ۲.۵ %
کربوهیدرات ۱۲.۱۸ گرم ۹ %
پروتئین ۱ گرم ۲ %
چربی کل ۰.۳۰ گرم ۳ %
کلسترول ۰ میلی گرم ۰ %
فیبر خوراکی ۱.۶۰ گرم ۴ %

ویتامین ها

اسید فولیک ۸ میکروگرم ۲ %
نیاسین ۰.۴۰۰ میلی گرم ۲.۵ %
پیریدوکسین ۰.۰۴۴ میلی گرم ۳.۵ %
ریبوفلاوین ۰.۰۴۰میلی گرم ۳ %
تیامین ۰.۰۳۰ میلی گرم ۲.۵ %
ویتامین (C) سی ۴۳ میلی گرم ۴۳ %
ویتامین (A) آ ۱۲۸۳ یکای بین‌المللی ۲.۵ %

الکترولیت

سدیم ۳ میلی گرم ۰.۲ %
پتاسیم ۱۷۹ میلی گرم ۴ %

مواد معدنی

کلسیم ۱۶ میلی گرم ۱.۶ %
مس ۰.۱۰۴ میلی گرم ۱۱.۵ %
آهن ۰.۳۲ میلی گرم ۴ %
منیزیم ۹ میلی گرم ۲ %
منگنز ۰.۱۱۲ میلی گرم ۵ %
فسفر ۱۵ میلی گرم ۲ %
روی ۰.۱۰ میلی گرم ۰.۱ %

مواد مغذی گیاهی (فیتو-مواد مغذی)

کاروتن-a (بتا) ۰ میکروگرم
کاروتن-β (بتا) ۷۷۰ میکروگرم
زآگزانتین ۸۵ میکروگرم

برگ های این گیاه دارای ماده ای به نام الانتوئین می باشد.

ترکیب شیمیایی دانه لوبیای سبز و خشک با یک دیگر متفاوت است. در جدول زیر، مقادیر درصد مواد کلی آن ها با دانه سوژا مقایسه شده است.

دانه لوبیای سبزدانه لوبیای خشکدانه رسیده سوژا
آب ۸۹.۱۷۱۲.۶۰۱۱.۳۰
مواد آلبومینوئیدی ۲.۷۲۲۳۲
مواد هیدروکربنه ۷.۴۲۶۱.۵۴۲۶
مواد چرب ۰.۲۱۱.۵۴۱۷
خاکستر ۰.۷۰۳.۵۴۴.۵۰

در میوه لوبیا سبز (پیله) که محتوی دانه است، معادل ۰.۷۵ درصد اینوزیت و ۱۶ درصد ساکارز وجود دارد. در هنگام رسیدن میوه، مواد مختلف نظیر آسپاراژین، آرژینین ، تری گونل لین (trigonelline)، تیروزین، لوسین (letucine)، لیزین، کولین، آلانتوئین، نوکلئین و غیره در آن به وجود می آید که در دانه ها ذخیره می گردد.

دانه لوبیا به علاوه دارای ۲۰ درصد فازه ئولین (گلوبولین قابل تبلور) phaseoline، مقدار کمی فازولين (phaseline)، کلسترين، لسیتین، مواد پکتیک، مواد چرب، استاکیوز، ساکارز، تریپتوفان، نوعی فسفاتید، هیدراتهای کربن محلول و غیره است. وجود نوعی فیتوتوکسین به نام فازین (phasine) نیز در آن ذکر شده است.

در بین گیاهان تیره های مختلف از جمله Leguminosae، انواعی وجود دارد که در آن ها، فیتوتوکسین (Phytotoxine) که نوعی ماده سمی (توکسین Toxine) با منشا گیاهی است یافت می شود. فيتوتوکسین ها، توکسین هایی هستند که پس از وارد شدن در بدن، باعث به وجود آمدن آنتی کور (Anticorps) می گردند یعنی در واقع، آنتی ژن (Antigenes) هستند.

این گونه مواد که علاوه بر گیاهان، در جانوران و باکتری ها نیز وجود دارند به سه گروه: فيتوتوکسین (مانند سم آبرین Abrine) ، زئوتوکسین ها Zootoxines (مانند سم مار کبرا) و باکتریوتوکسین ها (Bacteriot oxinesh) مانند سم تتانوس (کزاز) تقسیم می شوند. در این جا از بين فيتوتوکسین ها، انواع زیر را مثال می زنیم:

نوع فيتوتوکسین گیاه مولد
ریسین (Ricine) Ricinus communis از تیره Euphorbiaceae
کروتین (Crotine) Croton Tiglium از تیره Euphorbiaceae
کورسین (Curcine) Jatropha Curcas از تیره Euphorbiaceae
کره پی تین (Crée pitine) Hura crepitans از تیره Euphorbiaceae
آبرین (Abrine) Abrus precatorius از تیره Papilionaceae
روبین (Robine) Robinia pseudacacia از تیره Papilionaceae
فازین (Phasine) Phasaeolus vulgaris از تیره Papilionaceae
سوژا – آگلوتی نین
(Soja – agglutinine)
Glycine hispida از تیره Papilionaceae
فالين (Phalline) Amanita phalloides از تیره Agaricacea

از فیتوتوکسین های مذکور، مهم تراز همه، ریسین، آبرین و فالین است.

فازه ئولين (Phaseoline)، ماده ای است به فرمول C۲۰H۱۸O۴ و به وزن مولکولی ۳۲۲.۳۴ که از لوبیا (.Ph. vulgaris L) توسط Cruickshank و Perrin استخراج گردید. به حالت متبلور به دست می آید و در گرمای ۱۷۷ – ۱۷۸ درجه نیز ذوب می شود. فازه ئولین دارای اثر ضد قارچ است.

در میوه خشک لوبیا، ماده ای به نام فازول (phasol) و ۴۸.۶ درصد همی سلولز وجود دارد. از هیدرولیز ماده اخير، گالاکتوز، آرابینوز و مقدار کمی لولز حاصل می شود.

خواص درمانی لوبیا

خواص درمانی لوبیا
  •  لوبیا قرمز از نظر طب قدیم ایران طبیعت گرم و تر دارد و لوبیای سفید معتدل است.
  • ادرار آور است و حجم ادرار را زیاد می کند.
  • درمان کننده بیماری های دستگاه ادراری است.
  • سنگ کلیه را برطرف می کند.
  •  سینه و ریه را نرم می کند.
  • آب را از بدن خارج می سازد.
  • لوبیا سبز مقوی قلب است.
  • نیروی جنسی را تحریک می کند.
  • قاعده آور است.
  • کلسترول خون را پایین می آورد.
  • ضدسرطان است. برای رفع بیماری های قلبی مفیداست.
  • به دلیل داشتن مقدار زیادی الیاف، روده ها را تمیز می کند.
  • فشار خون را پایین می آورد.
  • يبوست را برطرف می کند.
  • در استعمال خارجی لوبیا را خمیر کرده و روی زخم های اگزما بگذارید تا آن ها را التیام دهد.

میوه سبز لوبیا (پیله)، ساقه و دانه نارس آن، اثر مدر ومعالج بیماری قند دارند در حالی که آرد دانه آن نرم کننده است. از جوشانده میوه آن (یعنی قسمتی که دانه را فرا می گیرد) می توان در موارد آب آوردن انساج، خیز بدن (Oede me)، رماتیسم مزمن، سیاتیک، نقرس، بیماری های کلیه و مثانه، ورم حاد یا مزمن مفاصل، دانه های جلدی و غیره استفاده به عمل آورده. مصرف آن در هیدروپیزی هایی که ارتباط با بیماری های قلب و گردش خون دارد و همچنین در بیماری تیفوئید، آلبومینوری زنان باردار و به طور خلاصه در کلیه بیماری های مزمن مجاری ادرار حتى سنگ کلیه، و همچنین نقرس تجویز گردیده است .

استفاده از میوه لوبيا به منظورهای درمانی، از قدیم الایام بین مردم معمول بوده است و اگر به تاریخچه آن توجه شود مشاهده می گردد که بیماری های مختلفی را از زمان های خیلی قدیم با آن مداوا می نمودند و چون شرح همه آنها در این کتاب میسر نیست از این جهت به ذکر مختصر نتایج بررسی های دانشمندان سال های اخیر اکتفا می شود.

استفاده از میوه لوبیا به منظور درمان

W, Ripperger (در سال ۱۹۳۷) با توجه به نتایجی که Dr. L .Ross از میوه لوبیا به دست آورد. موارد درمانی زیر را برای آن ذکر نمود:

بیمار قلبی مبتلا به خیز اندام های سافله که مدتی با دیژیتال تحت مداوا قرار گرفته ولی منحصرا بهبود موقتی در او ظاهر می شد به طوری که خیز اندام های سافله بیمار مجددا عودت پیدا می نمود، مدتی تحت رژیم لوبیا قرار گرفت و نتیجه آن شد که با مصرف سوپ میوه لوبيا، حجم ادرار افزایش پیدا کند و با ادامه مصرف آن (با نظر پزشک معالج)، نتایج مطلوب از این مداوا به دست آید.

مورد دیگر، افزایش حجم مقدار ادرار بیماران مبتلا به قند و کاهش مقدار قند ادرار آن ها پس از مصرف میوه لوبیا است، که پزشکان مختلف، این اثر را تایید نمودند.

لوبیای سبز (پيله لوبیا)، طبق بررسی های جدید به علت دارا بودن نوعی اینوزیتول inositol، اثر مقوی قلب دارد و تصور می کنند که می تواند. در ادامه استفاده از فرآورده ها دیژیتال، از آن نتایج مفید به دست آورد.

Krocher در سال ۱۸۳۴، با توجه به اثر مسلم ميوه لوبیا در کاهش مقدار قند ادرار در بیماران مبتلا به دیابت، چنین اظهار داشت که پیدایش این حالت در بیماران، به علت وجود موادی مانند فازول، فازه ئولین و آرژینین در میوه لوبیا است.

از بررسی های Kauffmann در سال ۱۹۲۷، Gessner و Siebert در سال ۱۹۲۸ که بر روی بیماران مختلف صورت گرفت، این نتیجه حاصل شد که جوشانده میوه خشک لوبیا، مقدار خون را به طور مسلم در بیماران مبتلا به این بیماری پایین می آورد.

در استعمال خارج، به کار بردن آرد دانه لوبیا در رفع اگزماهای حاد و مزمن (در حالات خشک و مرطوب) اثر مفید به وجود می آورد. مشاهدات مختلف نشان داده است که آرد دانه لوبيا اگر بر روی دانه های جلدی که همراه با خارش های تحمل ناپذیر باشد. تاثیر داده شود، اثر آرام کننده با عمل مداوم ظاهر می نماید.

صور دارویی لوبیا

صور دارویی لوبیا

جوشانده ۳۰ در هزار میوه خشک لوبیا (پیله خشک) به مدت یک تا دو روز و به مقدار یک فنجان بین هر دو غذا. از پیله سبز لوبیا، نوعی ماده اسیدی به نام اسید تروماتیک (Traumatic acid)، به دست آمده است. اسید تروماتیک، به فرمول C۱۲H۲۰O۴ و به وزن ملکولی ۲۲۸.۲۸ است. استخراج آن توسط English و همکارانش انجام گرفته است. ماده اسیدی مذکور در طبیعت به فرم trans وجود دارد. سنتز آن نیز به همین فرم توسط محققین مذكور عملی گردیده است فرم Cis آن را، دانشمندانی مانند Lauer و Genster سنتز نموده اند.

فرم trans اسید تروماتیک، به حالت متبلور در استن به دست می آید. در گرمای ۱۶۶ تا ۱۶۷ درجه ذوب می شود. در آب به مقدار کم ولی در الكل، اتر، بنزن و کلروفرم به مقادیر زیاد محلول است. فرم Cis آن، در استات اتیل و اتر دوپترول به حالت متبلور در می آید ولی در گرمای کم تر یعنی در ۶۷ تا ۶۸ درجه ذوب می شود.

استفاده از نسخه های زیر توسط پزشکان مختلف توصیه گردیده است:

۱- نسخه Raum: مقدار ۲ تا ۳ مشت، میوه خشک لوبیا را در یک لیتر آب بجوشانید به طوری که مجموعا حجم مایع به نیم یا ۲ لیتر برسد. مقدار مصرف این جوشانده، یک فنجان بین هر دو غذا به مدت ۴ روز است. پس از ۴ روز اگر مدت سه روز فاصله داده شود، می توان مجددا مصرف آن را تکرار کرد.

٢- نسخه Kauffmann: مقدار ۲۰۰ تا ۲۵۰ گرم میوه خشک لوبیا را به مدت یک شب در مقداری آب بخیسانید و بعد آن را به مدت ۲ تا ۳ ساعت بپزید به حدی که حجم محلول به لیتر تقليل حاصل نماید. این جوشانده را می توان با افزودن شیره گوشت، دارای طعم مطبوع کرد.

از گونه های خوراکی و زینتی لوبیا ،.Phasaleolus unultitlorus Millat را نام می بریم که در اروپا پرورش می یابد و به لوبیای اسپانیا موسوم است.

دانه این نوع لوبیا هنگامی که هنوز به طور کامل نرسیده است. طعم مطبوع تر دارد زیرا پس از رسیدن کامل، پوسته دانه دارای ضخامت زیاد می گردد و با آن که مقدار ماده نشاسته ای آن زیاد می شود اما این اگر پس از رسیدن کامل، چیده شود، به علت عیب مذکور مورد توجه قرار نمی گیرد.

انواع مختلفي از Phasacolus ها، به علت داشتن دانه های خوراکی، پرورش داده می شوند که از بین آن ها .Ph. aureus Roxb را نام می بریم. این گیاه که مدت ها با گونه دیگری به نام .Ph. ung L، با هم یک نوع خاص به حساب می آمد، دانه اش دارای مواد پروتیدی زیاد، تقریبا مشابه سوژا می باشد. به طوری که از آن، برای استخراج كازنین استفاده می شود. دانه این گیاه از نظر دارا بودن مواد کلوسیدی و پروتیدی بسیار غنی، به مصارف تغذیه (بعد از خیساندن مدتی در آب) می رسد.

در تونگین، ماداگاسکار و نواحی مختلف افریقای شمالی پرورش می یابد. سابقا در چین و هند نیز پرورش می یافته است. دارای ۲۲.۷ درصد مواد پروتئیدی و تبادی. ۵۵.۸ درصد، مواد گلوسیدی و ۴.۴ مواد معدنی است. پرورش آن در جنوب فرانسه نیز معمول است. جوانه های آن سابقا تحت نام جوانه های سوژا، در معرض فروش قرار می گرفت به طوری که در رستوران های پاریس، جهت مصرف ارایه می شد. از دانه های این گیاه نیز نوعی ورمیشل (Vermicelle) تهیه می گردید.

نحوه مصرف لوبیا

نحوه مصرف لوبیا

جوشانده لوبیا:

مقدار ۳۰ گرم لوبیا خشک را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید ده دقیقه بجوشد، سپس آن را صاف کرده و یک فنجان قبل از هر غذا بنوشید.

لوبیای پخته:

لوبیا را در آب ریخته و بجوشانید تا کاملا پخته و نرم شود و به مقدار یک فنجان در روز بخورید برای جلوگیری از نفخ معده میتوان لوبیا را با خردل، زیتون و آبلیمو مصرف کرد.

سوپ لوبيا:

از نظر داشتن مواد پروتیینی و الیاف بسیار مفید است. سوپ لوبیا را با جعفری و گشنیز و هویج بپزید.

مضرات

لوبیا به علت داشتن پروتیین برای اشخاصی که مبتلا به بیماری نقرس بوده و اسید اوریک خونشان بالاست مناسب نیست. ضمنا لوبیا بدلیل اینکه گاز زیادی در معده و روده تولید می کند باید به مقدار کم استفاده شود و همچنین با طریقه پخت مناسب آن را قابل هضم کرد. بدین منظور باید لوبیا را بعد از شستن در آب گرم ریخته و به مدت چند ساعت بگذارید خیس بخورد سپس آب آن را دور ریخته، آب تازه روی آن بریزید و بپزید.

.Ph. Munga L

گل هایی به رنگ زرد و میوه باریک و دراز دارد و پس از رسیدن، تیره رنگ می شود، امروزه در غالب نواحی نیمه حاره پرورش می یابد. مقدار درصد مواد روغنی در انواع مختلف لوبیاهای مذکور بسیار کم و در حدود یک تا ۲ درصد است.

مسمومیت

مسمومیت با لوبیا

دانه گونه های مختلفی از Phasaeolus ها، دارای اثر سمی و حتی کشنده است. مانند آن که .Ph. lunatus L.) Ph. Mungo L) دارای دانه هایی با حداکثر مقدار مواد سمی است. سمیت دانه بعضی از لوبیاهای سمی دارای شدتی به پایه مسمویت از اسید سیانیدریک می گردد.

نمونه های پرورش یافته لوبیای خوراکی نیز استثنائا مسمومیت هایی بر اثر مصرف دانه هایی از آن ها که پوسته تیره رنگ دارند، پیش آورده است (لوبیای بعضی نواحی مانند هنگری). از نمونه های مختلف لوبیای خوراکی معادل ۰.۳۴ در هزار، اسید سیانیدریک به دست آمده که آن هم هیچ گونه اثر زیان آور در سلامتی ندارند. این اسید با مداخله گلوکزیدی به نام فازئولوناتين (phaseolunatine)، در گیاه حاصل می گردد.

فرمان عامل این تجزیه، اگر تحت اثر حرارت قرار گیرد از بین می رود. در غیر این صورت یعنی اگر گرما مداخله نکند، فرمان مذکور، گلوکزید مولد اسید سیانیدریک را در مجاورت آب ، تجزیه می کند و موجب پیدایش اسید سمی مذکور می گردد.

نمونه های پرورش یافته لوبیای خوراکی، به طوری که در فرانسه مورد تجزیه قرار گرفته، به مقدار بسیار جزئی اسید سیانیدریک تولید می کنند که آن هم به علت جزئی بودن، اثر بد در سلامتی به وجود نمی آورد ولی اگر همین لوبیاها، به حالت وحشی در آیند و برگ هایی به رنگ مایل به بنفش و دانه هایی سیاه رنگ حاصل کنند، سمی می گردند.

در بین Lupinus ها، چند نوع مفید یافت می شود که استفاده از آن ها به علت سمی بودن برخی انواع، امروزه تقریبا متروک گردیده است. انواع قابل ذکر این گیاهان به شرح زیر است:

.L. hirsutus L.، L. angustifolius L.، L. albus L.، Lupinus luteus L. L. argenteus Pursh.

نوع اول از چهار گیاه مذکور، گل های زرد، نوع دوم گل های سفید، نوع سوم برگچه باریک و نوع چهارم برگچه های پهن دارد. در همه آن ها نیز برگچه ها که به تفاوت به تعداد ۵ تا ۱۵ می باشند، قاعده منتهی به یک نقطه دارند که خود بهترین وسیله تشخیص آن هاست. از بین چهار گیاه مذکور، اختصاصات گیاه شناسی نوع دوم به اختصار شرح داده می شود:

.Lupinus allus L

گیاهی علفی و دارای برگ های مرکب از برگچه های منتهی به یک نقطه

گیاهی علفی، دارای برگ های مرکب از برگچه های منتهی به یک نقطه و واقع بر روی یک دمبرگ دراز است. گل های آن بزرگ، مجتمع به صورت خوشه انتهایی و به رنگ سفید می باشد ولی ناوگل ها، رنگ آبی دارد. میوه اش نیام و محتوی دانه هایی به رنگ سفید مایل به زرد است.

بعضی از انواع این گیاهان در منطقه مدیترانه پراکندگی دارند. تعدادی از آن ها نیز به علت دارا بودن گل های درشت و زیبا، پرورش می یابند. قسمت مورد استفاده گیاه اخير، دانه های آن است که به طول ۸ و به قطر ۵ میلی متر می باشند و ظاهر مکعب شکل دارند. فاقد بو ولی دارای طعم تلخ اند.

دانه گیاهان مذکور به تفاوت دارای مواد ازته، مواد زرینی، روغنی، ماده ای به نام لوپی نین (lupinine)، لوپی نیدین (lupinidine)، لوپانین (lupanine)، لوپه ئول (lupe ol). اسپارتنين (sparte ine)، نوعی گلوسید به نام لوپه ئوز (lupeose) و غیره است.

بررسی های مختلف نشان داده است که در دانه سه نوع از Lupinus مانند .L. perennis L،. L. angustifolius L و .L. polyphyllus Lindl ، ماده ای ازت دار به نام هیدروکسی لوپانین (hydroxylupanine) وجود دارد.

لوپه ئول Lupe ol (فراگاراسترول fragarasterol، بتا – ویسکول β – viscol)، به فرمول C۳۰H۵۰O و به وزن ملکولی ۴۲۶.۷۰ است. لوپه ئول، تری ترپنی است که در گیاهان فراوانی، متعلق به تیره های مختلف یافت می شود.

این ماده، در اعضای گیاهان زیر و یا در شیرابه استخراج شده از آن ها، وجود دارد:

۱- در شیرابه .Achras sapota L از تیره Sapotaceae

۲- در پوست دانه انواع مختلف Lupinus از تیره Papilionaceae

۳- در شیرابه درختان انجیر و به طور کلی درختان مولد کائوچوک.

استخراج لوپه ئول، توسط محققین مختلف مانند Ruzicka ، Cohen و همکارانش و سنتز کامل آن (toal sythesis) توسط Stork و همکارانش صورت گرفته است.

لوپه ئول، به صورت بلوری های سوزنی شکل، در الكل و دراستن به دست می آید. در گرمانی ۲۱۵ درجه ذوب می شوند. در اتر، بنزن، اتر دوپترول و الکل گرم به مقادیر زیاد محلول است ولی در آب، اسید ها، قلیائیات حل نمی شود.

استات آن به فرمول C۳۲H۵۲O۲ است و به صورت بلوری های سوزنی شکل در استرن به دست می آید. در گرمای ۲۵۲ درجه ذوب می شود. بنزوات آن به فرمول C۳۲H۵۲O۲ است و به صورت بلوری های منشوری شکل در استن به از دست می آید. در گرمای ۲۷۳ – ۲۷۴ درجه نیز ذوب می گردد.

کلریدرات آن به فرمول C۳۰H۵۰O , HCI است و در اتانول به صورت بلوری های سوزنی شکل به دست می آید. در گرمای ۲۱۱-۲۱۲ درجه ذوب می شود.

دانه عیر سمی لوبیا

لوبی نین Lupinine، به فرمول C۱۰H۱۹NO و به وزن مولکولی ۱۶۹.۲۷ است، از دانه و اعضای مختلف گیاهان زیر به دست می آید:

۱- .Lupinus lutous L از تیره Papilionaeeae

۲- .Lupinus albus L از تیره Papilionaeeae

۳- .Anabasis aphylla L از تیره Chenopodiaccac

روش استخراج این ماده توسط Couch مشخص شد. فرمول منبسط و سنتز آن نیز توسط Willstatter ، Fourneau و محققین دیگر انجام گرفت. لوپی نین، به صورت بلوری های درشت ارتورومبیک در استن حاصل می شود. در گرمای دار۶۸.۵ – ۶۹.۲ نیز ذوب می گردد. در آب، الكل، كلروفرم و اثر حل می شود از بازهای قوی است.

روش استخراج این ماده توسط Couch مشخص شد. فرمول منبسط و سنتز آن نیز توسط Willstatter ، Fourneau و محققین دیگر انجام گرفت. لوپی نین، به صورت بلوری های درشت ارتورومبیک در استن حاصل می شود. در گرمای دار۶۸.۵ – ۶۹.۲ نیز ذوب می گردد. در آب، الكل، كلروفرم و اثر حل می شود از بازهای قوی است.

کلریدرات آن به فرمول C۱۰H۱۹NO , HCI است و به صورت بلوری های منشوری شكل ارتورومبیک متبلور می گردد. نقطه ذوب آن بین ۲۰۸ و ۲۱۳ است. پیکرات لوپی نین، در محلول آب و استن به حالت متبلور در می آید. در گرمای ۱۹۶ – ۱۹۷ درجه ذوب می شود.

دانه انواع غیر سمی Lupinusها به علت دارا بودن مواد ازته فراوان پس از رفع تلخی آنها، به طریق خیساندن در آب و غیره، به مصارف، تهیه آرد می رسد و از آن ها نان شیرینی تهیه می کنند ضمنا به علت دارا بودن مواد البومینوئیدی زیاد، برای تهیه غذای رژیم مبتلایان به بیماری قند، از آنها استفاده به عمل می آید.

لوپانین Lupanine به فرمول C۱۵H۲۴N۲O و به وزن مولکولی ۲۴۸.۳۶ است شده، فرم راسمیک آن در Lupinus هایی که گل های سفید رنگ دارند. ولی نوع راست گرد آن در انواعی که گل های آبی دارند. یافت می شود. فرم چپ گرد (لووژیر) آن از لوپانین راسمیک که به حالت طبیعی در گیاهان وجود دارد، تهیه می شود.

فرمول منبسط آن توسط Davis (سال ۱۸۹۷) تعیین گردیده است. فرم راسمیک آن به صورت بلوری های منشوری شکل ارتورومبیک در استن به دست می آید. در گرمای ۹۸ – ۹۹ درجه ذوب می شود. در آب، اتر وکلروفرم محلول ولی در اتردوپترول حل نمی گردد.

فرم دکستروژیر (راست گرد) آن به حالت مایعی غلیظ است و به سختی به صورت بلوری های سوزنی شکل آب دار در می آید. در گرمای ۴۴ – ۴۵ درجه ذوب می شود. فرم چپ گرد (لووژیر) آن، حالت مایعی روغنی و چسبنده دارد. هیدروکسی لوپانين Hydroxylupanine ( اوكتالوپین octalupine ، اوکسی لوپانین oxylupainine)، به فرمول C۱۵H۲۴N۲O۲و به وزن ملکولی ۲۶۴.۳۶ است و توسط Rink و Scha fer از گیاهان مذکور استخراج شده است.

هیدروکسی لوپائین، دراستن خالص به حالت متبلور به دست می آید در گرمای ۱۷۰ – ۱۶۹ درجه ذوب می شود. در آب، الكل و کلروفرم، محلول ولی در بنزن و اتر به مقدار خیلی کم حل می شود.

خواص درمانی

خواص درمانی دانه لوبیا

از دانه .L. albus L ، سابقا به عنوان دفع کرم، مادر و قاعده آور استفاده به عمل می آمده است و با آن که در بعضی کتب علمی، مصرف قسمت هوایی گیاه (ساقه و برگ)، به علت سمی بودن حتی برای حیوانات منع گردیده، در برخی دیگر مانند Dorvault، چنین ذکر شده که در اروپای مرکزی از آن برای تغذیه حیوانات استفاده به عمل می آورند ولی برای این کار نمونه هایی را که الكالوئیدی کم تر دارند و به علاوه تلخی آن ها کم است، برای تغذیه حيوانات اختصاص می دهند. ضمنا گیاهان اخیر را، انواع عاری از مواد تلخ (Lupins doux) نام برده اند.

دانه انواع مختلف این گیاهان مانند .Lalbus L، مخصوصا نوعی از این گیاهان که گل هایی به رنگ آبی روشن دارند. یعنی غیر سمی می باشند. مانند L. reticulatus Desvaux (مجاور نوعی به نام .L. angustifolia L) در نواحی غربی کشور فرانسه کاشته می شوند و از آن ها پس از بو دادن، دم کرده ای جهت مصرف مانند قهوه تهيه می کنند. نام عربی گیاه اخير، ترمس شیطانی (Turmus shaytani) است.

دانه انواع مختلف Lupinus دارای مقادیر کمی از مواد روغنی است مانند آن که در .L.albus L، معادل و تا ۱۰ درصد، در .L.angustifolius L که ۴ تا ۵ درصد و در .L. luteus L که ۵ تا ۶ درصد از این ماده یافت می شود ولی چون مقدار آن زیاد نیست به مصارف روغن کشی نمی رسند.

روغن حاصل از نوع اول از ۳ گیاه اخیر، رنگ زرد دارد و وزن مخصوص آن در گرمای ۲۰ درجه بین ۰.۹۲۰ ، ۰.۹۲۸ است. روغن نوع دوم، رنگ قهوه ای و وزن مخصوصی بین ۰.۹۲۵ تا ۰.۹۳۵، در گرمای ۲۰ درجه دارد. روغن نوع سوم به رنگ قهوه ای است.

.L.argenteus Pursh ، که در ردیف انواع سمی قرار دارد، در دشت های خشک و جنگل های مناطق کوهستانی، در ارتفاعات ۱۱۰۰ تا ۱۶۰۰ متری نواحی درختان امریکا مانند مونتانا تا کالیفرنیا و در مکزیکو می روید.

باید توجه داشت که بعضی از انواع Astragalus ها و همچنین برخی Oxytropis ها نیز مواد سمی در اعضای خود ذخیره دارند و این مواد بیشتر در شماره های زیرزمینی آن ها اندوخته شده است و به همین علت اگر در بین علوفه حيوانات وجود داشته باشند موجبات مسموم شدن آن ها را فراهم می آورند. از بین انواع سمی این گیاهان به ذکر چند نمونه آن ها به شرح زیر که در نواحی مختلف امریکا می رویند، اکتفا می شود:

۱- .Astragalus mollissinus Torr در نواحی مختان امریکا مانند تکزاس، نیومکزیکو، داکوتا و غیره می روید.

۲- .A. lentigious Dougl در منطقه وسیعی از واشنگتن تا آیداهو(Idaho)، يوتا و کالیفرنیا می روید.

۳- .A. nothoxys Gray بیشتر در نواحی کویری آمریکا مانند جنوب آریزونا، مکزیک و مکزیکو می روید.

۴- .Oxytropis lambertii Pursh در جنوب کانادا، مونتانا، نواحی جنوبی آریزونا و تکزاس می روید.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نماد اعتماد الکترونیک

سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

ورود به سایت