سایبان ، باباآدم جنگلی (Petasites hybridus)

کاربر 21کاربر 21
241 بازدید
سایبان

نام فارسی: سایبان ، باباآدم جنگلی

نام علمی: .Petasites hybridus Gaertn

نام فرانسه : Chatpoli re، G. bonnet، Grand-Taconnet، Petasitevulgaire

نام انگلیسی: Bog rhubarb، Butter – bur

نام آلمانی: Pestwuirz، Eclute Pestwurz

نام ایتالیایی: Fair firaccio، Cavalaccio، Fior di cipresso، Tossilagine – maggiore

نام عربی: حشيشة القرعان

سایبان گیاهی است علفی از تیره کاسنی و دارای ساقه ای راست که در آغاز، ارتفاعی بین ۱۰ تا ۴۰ سانتی متر دارد ولی هنگامی که گل های آن ظاهر می گردد، به ارتفاع ۷۰ تا ۸۰ سانتی متر می رسد. در قاعده ساقه آن پس از ظاهر شدن گل ها، برگ هایی بسیار بزرگ با دمبرگ دراز به وجود می آید. پهنک برگ های آن، ظاهری تقریبا قلبی شکل با کناره دندانه دار دارد.

گیاه سایبان  از تیره کاسنی

کاپیتول های آن در پایه هایی که غالب گل های آن نر – ماده (هرمافرودیت) است، وضع فشرده دارند و مجموعا به صورت بیضوی یا استوانه جلوه می کنند ولی در پایه هایی که غالب گل های کاپیتول ها ماده اند، کاپیتول ها عموما کوچک می باشند و مجموعه آن ها نیز گل آذین خوشه ای درازتر از نوع اولی به وجود می آورند. گل های واقع بر روی کاپیتول های این گیاه، به رنگ صورتی، گلی یا ارغوانی و به ندرت سفید رنگ هستند.

گیاه سایبان در کنار رودخانه ها، چشمه سارها، دشت های مرطوب و دامنه کوهستان ها تا ارتفاعات ۱۴۰۰ متری می روید. پراکندگی آن نیز به صورتی است که در غالب نواحی اروپا، مغرب آسیا، سیبری و نواحی مختلف دیگر یافت می شود. ظاهر کلی گیاه که برگ های بسیار بزرگ و ساقه حامل کاپیتول ها، واقع در بین گل ها دارد بهترین وسیله تشخیص آن است.

در پایه های مختلف آن، به تناسب شرایط متفاوت محیط زندگی، نمونه هایی غیر مشابه که خود نوعی غیر طبیعی بودن را نشان می دهد، مشاهده می شود.

ترکیبات شیمیایی سایبان

ترکیبات شیمیایی سایبان

ریشه و اعضای زیرزمینی گیاه سایبان ، دارای ۰.۷ درصد گلوکز، ۰.۸۵ درصد ساکارز، ۲.۴۰ درصد هیدرات های کربن مشابه اینولین، ۳.۵ درصد اینولین و ۱.۸۵ درصد مواد پکتیک است.

در بقیه قسمت های گیاه، معادل ۱.۱۰ درصد اسانس و موادی نظیر موسیلاژ، یک رزین، دکسترین، تانن، یک ماده تلخ، مواد آلبومینوئیدی و غیره یافت می شود. ریشه آن بوی نامطبوعی شبیه بوی ساس دارد.

خواص درمانی سایبان

از گیاه سایبان در گذشته برای درمان بیماری طاعون استفاده به عمل می آمده است ولی امروزه مصرف آن به کلی متروک شده است. ریشه و جوشانده برگ های گیاه سابقا به عنوان مدر، معرق، قابض و ضد کرم مصرف می شده است و دم کرده ۲۰ تا ۳۰ در هزار آن ها در بیماری های ریوی، نزله های ششی، سرخک، مخملک، سرفه، گرفتگی صدا، نقرس و غیره به کار می رفته است. قطعات پهنک برگ این گیاه بر روی محل سوختگی ها جهت رفع آن و تسکین ناراحتی های ناحیه ملتهب پوست بدن قرار داده می شود. برای گرد برگ های خشک شده آن، اثر التیام دهنده زخم های دير علاج قائل هستند.

بهداشت پوست با سایبان

بهداشت پوست با سایبان

دم کرده ۱۵ گرم از گل های گیاه به مدت یک ربع ساعت در یک لیتر آب جوش، اثر نرم کننده و سالم نگه دارنده، بر روی پوست های لطیف و حساس دارد. برای این کار از دم کرده مذکور به صورت کمپرس نیمه گرم، جهت نرم نگه داشتن پوست گردن و صورت، و حفظ سلامت و بهداشت آن ها استفاده به عمل می آورند.

محل رویش سایبان‌

گرگان: زیارت و بندرگز.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت