Indigofera

کاربر 21کاربر 21
225 بازدید
Indigofera

نام علمی: .Indigofera L

Indigofera ها گیاهانی علفی یا درختچه مانند از تیره پروانه واران و دارای اعضای پوشیده از کرک های فراوان و گاهی سفید و گل هایی به رنگ قرمز، قرمز ارغوانی و غیره می باشند و از آن ها، ماده ای به نام نیل به دست که در صنعت حائز اهمیت فراوان است. گیاهان مولد نيل، بیشتر اختصاص به نواحی حاره دارند و امروزه به منظور استفاده در صنعتی، در غالب نواحی گرم آسیا هند و مالزی)، امریکای مرکزی ومناطق استوایی افریقا پرورش می یابند.

تعدادی از این گیاهان به شرح زیر مولد نیل می باشند:

  1. .Indligofera tinctoria L – مهمترین نوع این گیاهان به حساب می آید و در هند، جاوه، آمریکا وافريقا روییده و پرورش می یابد.
  2. .Indligofera argentea L – در مصر، عربستان و ایران (نواحی جنوبی ایران: مکران) وجود دارد.
  3. .Indligofera Anil L – مخصوص امریکای جنوبی است.
  4. .Indligofera secundiflora Poir – در سنگال یافت می شود.
  5. .Indligofera leptostachya DC – در هیمالیا می روید.
  6. .Indligofera paucifolia Delile، Indligofera oblongifolia Forsk – در ماداگاسکار و ایران (جنوب ایران: بندرعباس، چابهار) وجود دارد.
  7. .Indligofera arrecta Hochst – در ناتال می روید.
  8. .Indligofera oligosperma L – در سنگال می روید.
Indligofera tinctoria مهمترین نوع گیاهان Indigofera

از بین گیاهان مذکور، منحصرا وجود ۲ گونه .Indligofera argentea L و .I. oblogifolia Forsk، در جنوب شرقی ایران: بلوچستان ذکر شده است.

نیل (Indigo) علاوه بر Indigofera ها، از گیاهان مختلف دیگر تیره Papilionaceae و همچنین انواع متعلق به تیره های دیگر نیز به دست می آید ولی راندمان عمل در گیاهان اخیر، کم و یا خیلی کم است. انواع قابل ذکر این گیاهان به شرح زیر می باشند:

  1. .Tephrosia tinctoria Pers از تیره Papilionaceae
  2. .Tephrosia apollinea DC از تیره Papilionaceae
  3. .Galega tinctoria Werg از تیره Papilionaceae
  4. .Cytisus spinosus L از تیره Papilionaceae
  5. .Baptisia tinctoria R.Br از تیره Papilionaceae
  6. .Trifolium pratense L از تیره Papilionaceae
  7. .Isatis tinctoria L از تیره Cruciferae
  8. .Polygonum tinctorium L از تیره Polygonaceae
انواع مفید گیاهان Indigofera که در ایران نمی رویند

انواع مفید دیگر این گیاهان که هیچ یک از آن ها در ایران نمی رویند به شرح زیر می باشند:

  1. Indligofera linifolia Retz – در هند، سیلان، بلوچستان، افغانستان وحبشه می روید. در تب های دانه ای مورد استفاده قرار می گیرد.
  2. Indligofera glandulosa Willd – در نواحی حاره آسیا و استرالیا می روید. دانه اش اثر مقوی و مغذی دارد.
  3. .Indligofera innaephylla L – در نواحی حاره آسیا و آفریقا می روید. ریشه آن اشتها آور و برگ آن التیام دهنده است. جوشانده ریشه آن به عنوان مسهل مصرف می شود.
  4. Indligofera pulchellla Roxb – در هیمالیا وهند می روید و جوشانده ریشه اش برای رفع سرفه مصرف می گردد.
  5. .Indligofera trita L – در بعضی نواحی حاره آسیا و افریقا می روید. دانه آن اثر مقوی و مغذی دارد.
  6. Indligofera glabra L.، Indligofera pentaphylla Murr ، در نواحی حاره افریقا و هند می روید. برگ های آن طعم تلخ واثر مقوی و تب بر داشته، به عنوان نرم کننده نیز در استعمال خارج مصرف دارد.
  7. .I. galegoides DC – در هند می روید و از اعضای هوایی آن، تحت اثر بخار آب، اسانسی معادل ۰.۲ درصد به دست می آید که مایعی بی رنگ، معطر، و مرکب از الدئید بنزیلیک، اسید سیانیدریک، الكل متیلیک، الكل اتیلیک و اترهای آن هاست.

از نوعی Indigofera به نام .I. indecaphylla Jacq.) I. spicata Forsk)، ماده ای موسوم به ایندوس پیسین indospicine، به فرمول C۷H۱۵N۳O۲ و به وزن ملکولی ۱۷۳.۲۱ توسط Hcgarty و Pound استخراج شده است. سنتز توتال این ماده نیز که اثر سمی بر روی کبد دارد توسط Culvenor و همکارانش انجام گرفته است.

منو هیدروکلراید آن با یک ملکول آب تبلور به فرمول C۷H۱۵N۳O۲, HCI, H۲O است و به صورت بلوری های سوزن مانند در اتر دوپترول به دست می آید و در گرمای ۱۳۱ تا ۱۳۴ درجه ذوب می شود.

ترکیبات شیمیایی گیاهان Indigofera

ترکیبات شیمیایی گیاهان Indigofera

نیل (Indigo) موجود در گیاهان Indigofera، دارای مواد رنگی مختلفی است که مهم ترین آن، اندیگوتین (indigotine) یا نیل خالص (Indigo pur) است. مقدار درصد این ماده در نیل های تجارتی، کم تر از نیل طبیعی و پایین تر از ۷۰ درصد می باشد. نیل دارای مواد رنگی دیگر مانند اندی روبین (indirubine) یا اندیگوروبين (indigorubine) [به نام قرمزاندیگو Rouge d’indigo]، همچنین اندی ره تین (indiretine) یا اندی هومين (indihumine) [به نام قهوه ای اندیگو]، مواد دیگری مانند گلوتن اندیگو (gluten indigo) و به مقدار ۳ تا ۶ درصد مواد معدنی است.

نیل تجارتی که از کشورهای مبداء مانند بنگال، مدرس، گواتمالا و غیره به بازارهای جهان عرضه می شود، به صورت قطعاتی مسطح ومکعبی شکل، به وزن تقریبا ۱۲۵ گرم است و از یک ماده آبی رنگ بدون بو و غیر محلول در حلال های معمولی، تشکیل می یابد. ماده اصلی تشکیل دهنده آن چنانچه ذکر شد، اندیگوتین می باشد.

اندیگوتین (Indigotine) [اندیگوی خالص آبی رنگ]، به فرمول C۱۶H۱۰N۲O۲ و به وزن ملکولی ۲۶۲.۲۶ است. سنتز آن توسط Baeyer انجام گرفته است. این ماده در گرمای ۲۹۰ درجه تصعید می شود. در آب، الكل، اتر، اسانس ها، قلیائیات و اسیدهای رقیق، غير محلول است. در کلروفرم و انیلین (Aniline) جوشان، حل می شود و سپس به حالت متبلور از آن جدا می گردد.

اندیگوتین (Indigo bleu pur) را می توان از تصعيد نیل تجارتی نیز به دست آورد ولی چون با این روش، تهیه مقدار کمی از آن میسر می شود، از این جهت اگر منظور، تهیه اندیگوتین به مقادیر زیاد باشد باید آن را از اندیگوی سفید (Indigo blanc) به دست آورد. اندیگوتین اگر در مجاورت یک ماده قلیایی و جسمی که به شدت خاصیت جذب اکسیژن داشته باشد قرار گیرد، بی رنگ می شود و به صورت اندیگوی احیاء شده یا اندیگوی سفید در می آید.

برعکس، اندیگوی سفید اگر به صورت محلول قلیایی باشد، جذب اکسیژن هوا را نموده مجددا ایجاد اندیگوتین می کند که اساس رنگ کردن نسوج پارچه واشياء مشابه بر روی آن استوار است زیرا با وارد کردن پارچه های رنگ شدنی در محلول قلیایی اندیگوی سفید و قرار دادن ظروف محتوی آن ها در مجاورت هوا، اندیگوی سفید اکسیده می شود و به صورت اندیگوتین غیر محلول در می آید که بر روی بافت پارچه ها ثبت می گردد و آن ها را به رنگ آبی در می آورد.

ترکیبات نیل موجود در Indigofera

کارمن – اندیگو ( Indigosulfonate de sodium, Carmin d’indigo) – اندیگوتین با اسید سولفوریک فرمان (که بخارات سولفوریک متصاعد می کند) و در گرما، محلول اسيد سولفونیک (ac. sulfonique) ایجاد می نماید. اسید سولفونیک اشباع شده از کربنات سدیم نیز کارمن – اندیگو به وجود می آورد.

کارمن – اندیگو یا اندیگوتین دی سولفونات سدیم موجود در گیاهان Indigofera، ماده ای رنگی به فرمول C۱۶H۸N۲Na۲O۸S۲ و به وزن ملکولی ۴۶۶.۳۷ است . گردی بدون بو و به رنگ آبی تیره، با انعکاس مسی رنگ است. در الكل به مقدار جزئی حل می شود ولی در غالب حلال های آلی دیگر، قابلیت انحلال ندارد. در آب گرم به سهولت حل می شود. یک قسمت آن در ۱۰۰ قسمت آب سرد محلول است و با افزودن کلرورسدیم، رسوب می نماید. محلول های آن بر اثر احيا شدن، بی رنگ می گردند.

کارمن – اندیگو، به مصارف درمانی نمی رسد. مصرف آن ایجاد تهوع، استفراغ، زیاد شدن فشار خون، کند شدن ضربات قلب (Brachycardie)، آلرژی و ناراحتی های پوستی مانند خارش شدید می نماید.

کارمن – اندیگو، در آزمایش های پزشکی به مصارف مختلف می رسیده است مانند آن که از آن، جهت تست کردن اعمال کلیه استفاده به عمل می آورده اند. با تزریق ۱۰ میلی لیتر از محلول ۰.۴ درصد آن، در صورتی که کار کلیه ها طبیعی باشد، ادرار در طی ۱۰ دقیقه به رنگ آبی در می آید. برای مقایسه کار در کلیه نیز از آن استفاده به عمل می آمده است.

کارمن – اندیگو برای رنگ کردن مواد دارویی مورد استفاده قرار می گیرد ولی رنگ آن برای این کار تناسب ندارد زیرا چندان پایدار نیست. از آن برای رنگ کردن مواد غذایی، به عنوان معرف نیترات و کلرات و همچنین تست کردن شیر، استفاده به عمل می آید. کارمن – اندیگو را باید در شیشه های مملو از آن و دور از هوا و نور نگه داری کرد.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت