تاریخچه عسل در طب

کاربر 27کاربر 27
376 بازدید
تاریخچه عسل در طب

خواص درمانی و تاریخچه عسل در طب

 از تاریخچه عسل در طب شاید بتوان به درمان زخم ها اشاره کرد. در قدیمی ترین نسخه به جا مانده از سومر در حدود ۲۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح، دستورالعملی از درمان زخم این گونه بیان می کند: شن رودخانه را به شکل پودر آسیاب کرده…(بخشی از جملات موجود نیست)…سپس آن را با آب و عسل خمیر کرده و اجازه دهید روغن صاف و روغن داغ سدر بر روی آن پخش شود.

 در نوشته های عبری به دست آمده (۱۵۵۰ قبل از میلاد)، عسل در ۱۴۷ نسخه درمانی با کاربردهای موضعی استفاده شده است: مخلوط عسل و خاک سرخ و پودر مرمر سفید در درمان طاسی (کچلی) لک دار یا در مراقبت های بعد از جراحی و کاهش التهابات آن کاربرد دارد. 

بر طبق دست نوشته های عصر آهن در ۱۷۰۰ سال قبل از میلاد، عسل در درمان زخم ها کاربرد داشته است:زخم در روز اول باید با گوشت تازه بسته شود و سپس با گریس و عسل هر روز پوشانده شود تا کاملا بهبود یابد. 

در خلاصه متون تاریخچه عسل در طب ‌چینی باستان، شن نانگ که سال ها قبل از میلاد ترجمه شده است و در نوشته های ۲۰۰ سال بعد از میلاد هم آمده، دستورالعمل های بسیاری موجود است که در آن ها از عسل استفاده شده است . 

در هند باستان نیز عسل کاربردهای فراوانی داشته است. بر طبق نوشته های کتابی به نام «آشتانگا هاریدایا»که ۵۰۰ سال پس از میلاد مسیح نوشته شد، عسل می تواند بر علیه بسیاری از بیماری ها از جمله درمان و تمیز نگه داشتن زخم ها و درمان عفونت های داخلی و خارجی، به کار رود. 

در یونان باستان، عسل به عنوان دارو شناخته می شده است، آن ها باور داشته اند که اگر عسل زنبور به طور منظم مصرف شود، می تواند عمر بشر را طولانی تر کند. فلاسفه قدیمی مانند هومر، پیتاگوراس، اوید، دموکریتوس، بقراط و ارسطو ذکر کرده اند که مردم می توانند از عسل جهت حفظ سلامتی و توانمندی خود استفاده کنند.

تاریخچه عسل در طب ‌چینی

تاریخچه عسل در طب ‌چینی

 در حدود ۲۰۰۰ سال قبل از میلاد، عسل توسط شن نانگ، به عنوان دارو نام برده شده است. در کتابی مربوط به قرن ۳ قبل از میلاد ۵۲ نسخه درمانی نام برده شده است،که یک نسخه حاوی عسل یافت می شود. بر طبق تاریخچه عسل در طب ‌چینی، عسل خصوصیت متعادلی (هم پین و هم یانگ ) دارد، و بر طبق اصول عناصر زمین عمل می کند و وارد ریه و طحال و مجاری روده بزرگ می گردد. تعداد زیادی از نسخه ها و نشانه های پزشکی وجود دارد که شامل عسل می باشد. 

آقای کریستوفر گوسا، پزشک متخصص در طب سنتی چین، دستورالعمل زیر را در سایت اینترنتی خود منتشر کرده است: عسل با نام فنگ می شناخته می شود و قادر است انرژی (یین) را تقویت کند و طحال را نیرومند سازد. 

جدا از ارزش های غذایی فراوان شناخته شده عسل، در چین به عنوان غذایی محبوب با خواص درمانی فراوان شناخته می شود. در کتابی قاعده مند در باب طب سنتی چین که داروساز لیی شیزن در دوران سلسله مینگ (۱۳۶۸ – ۱۶۴۴) نگاشته است، ذكر شده: عسل می تواند تب را برطرف کند، سموم را پاک سازی کند، درد را تسکین داده و با از دست دادن آب بدن مقابله کند. لیی شیزن، نشان داد که خوردن عسل به طور منظم منجر به دیدی واضح و گونه هایی سرخ می شود. همچنین یادآور می شود که خوردن عسل هر روز صبح می تواند از خشکی جلوگیری کنار و برای درمان سرفه های مزمن نیز مفید است.

بر طبق اصول طب سنتی چین، عسل دارای خواص زیر می باشد: متعادل، شیرین، غیر سمی؛ وارد ریه، طحال و مجاری روده بزرگ می شود؛ ریه را مرطوب نگه می دارد. درد را تسکین می دهد و سموم را دفع می کند. سرفه ناشی از خشکی ریه ها را درمان می کند. یبوست ناشی ازخشکی روده

بزرگ را درمان می کند. دردهای معده ای را بهبود می بخشد. التهاب و گرفتگی عمیق بینی، زخم های دهانی، طاول و سوختگی را درمان می کند. سویی وان، خلاصه می کند: عسل در طب سنتی چین به مدت دو هزار سال در درمان بسیاری از بیماری ها کاربرد داشته است. در طب سنتی چین، عسل با ترکیبی از زهر زنبور، بره موم، ژل رویال، گرده و دیگر داروهای گیاهی استفاده می شده است. به علاوہ بیماری های زیر به خوبی با عسل درمان می شوند:

۱-بیماری های عفونی، عفونت های میکروبی 

عسل و بیماری ها

الف) عفونت های ناشی از باکتری های گرم مثبت مانند عفونت های استروپتوکوکی نظیر فارنژیت، عفونت های انتروکو کال، عفونت های نوموکوکال و عفونت های استافیلوکوکوسی.

ب)عفونت های ناشی از باکتری های گرم منفی مانند عفونت مننژیت، سالمونلای تب تیفویید، سالمونلا ورم معده و روده، عفونت شیجلا و اسهال خونی 

۲- بیماری های گوارشی 

الف) ورم و نفخ معده، زخم معده، سوءهاضمه، ورم روده مرتبط با آنتی بیوتیک، سوزش معده 

۳- اختلالات ایمنی و حساسیت 

الف) رماتیسم آلرژیک

 ب) آرتریت روماتوئید 

ج) لوپوس سیستمی آریتماتوس (SLE) 

د) سوزش و خشکی مایع مفصلی ستون مهره ها

۴- زخم های ترماتیک مانند زخم های جراحی و تروما

تاریخچه ‌عسل در طب هندی 

 تاریخچه ‌عسل در طب هندی

تاریخچه عسل در طب هندی سابقه طولانی مدتی دارد. آقای راماناتان مدیر اجرایی شرکت دارویی هندی، درباره نقش عسل در طب سنتی هند بیان می کند:  عسل در متون مقدس هند به عنوان یک ماده مفید یاد شده است و یکی از پرکاربردترین داروهای به کار رفته در هند باستان است.

در مکتب هندو، عسل در درمان های خارجی و داخلی کاربرد دارد. بیشتر در درمان بیماری های چشمی، سرفه، عطش، گرفتگی بینی در سرماخوردگی، سکسکه، خون در استفراغ، جذام، دیابت، چاقی، هجوم انگل، تهوع، آسم، اسهال و زخم ها، کاربرد دارد. همچنین در بسیاری از تدارکات هندی به عنوان نگه دارنده و شیرین کننده طبیعی به کار می رود.

همچنین به عنوان یک حلال و واسط با برخی داروها جهت افزایش اثربخشی و با کاهش عوارض جانبی دارو استفاده می شود. عسل به عنوان تسکین دهنده کافا دوشا به کار می رود.کافا دوشا یک دسته بندی هندی برای توصیف عناصر بدن است. 

باید توجه کرد که عسل طبیعی باعث افزایش جثه می گردد، در حالی که عسل کهنه قابض است و باعث کاهش جثه می شود. عسل نباید داغ گردد یا گرم مصرف شود، زیرا می تواند سمی شده یا آنزیم های فعال آن، از بین رود. عسل سرد همیشه ترجیح داده می شود. 

بر طبق نوشته های هندی هشت گونه مختلف عسل وجود دارد:

۱) ماکشیکام (Makshikam): در درمان بیماری های چشمی، هپاتیت، اسهال، سرفه، سل 

۲) بهرامارام (Bhramaram): در درمان استفراغ خونی 

۳) کشودرام (Kshoudram): در درمان دیابت 

۴) پوتیکام (Pouthikam): در درمان دیابت و عفونت اداری 

۵) کاتررام (Chathram): در درمان حمله انگل ها همراه با استفراغ خونی و نیز درمان دیابت 

۶) اردهيام (Aurdhyam): موثر در درمان بیماری های چشم و نیز سرفه و کم خونی ۷

) اودالاکام (Ouddalakam): در درمان جذام و موارد سمی کاربرد دارد.

۸) دالام (Daalam): گوارش را بهبود و به درمان سرفه، تهوع و دیابت کمک می کند. 

گونه مشخصی از عسل به نام سامسکریتیا مادهو به معنای عسل پرورش یافته با عسل تصفیه شده می باشد. این عسل در بسیاری از واحدهای تولیدی سنتی هند با همان ترکیب نوشته شده در متون مقدس ساخته می شود. در هند گونه های ایتالیایی از زنبورها بیشتر ترجیح داده می شوند، که درون کندو نگهداری می شوند؛ همچنین گونه های هندی که در طبیعت یافت می شوند.

تاریخچه عسل در طب‌ سنتی

تاریخچه عسل در طب‌ سنتی

شاخه ای از طب سنتی که زنبور درمانی نامیده می شود، در سال های اخیر گسترش یافته است. این شاخه از طب، درمان هایی را در برابر بسیاری از بیماری ها پیشنهاد می دهد که بر پایه عسل و سایر تولیدات زنبور است. 

نوع عسلکاربرد ها
اقاقیاشیرین کننده برای افراد با دیابت نوع2، تقویت کننده گوارش
گندم سیاه، تیره و قویفعالیت آنتی اکسیدانی قوی، تقویت گوارش، توصیه شده برای خانم های باردار و پس از زایمان
اکالیپتوس، تیره و قویمقابله با عفونت ها و بیماری های دستگاه تنفسی و مجاری کلیه، افزایش ایمنی بدن
علف جاروب(خلنگ)تیره و قویآنتی اکسیدان قوی، تقویت کننده در دوران نقاهت در مقابله با بیماری های کلیه و مثانه و دستگاه ادراری
بلوط، تیره و قویبهبود گردش خون، ضد کم خونی و عفونت های دستگاه کلیه و مثانه و مجاری ادراری
شبدر هفت چین، روشن و نرممسکن، آرام بخش
اسطوخودوس، معطردرمان زخم ها، سوختگی، نیش حشرات؛ عفونت های دستگاه تنفسی و مجاری ادرار و نیز درمان افسردگی
زیرفون، قوی و معطرتعریق آور، مدر، مسکن خفیف، ضد سرماخوردگی، سرفه
مانوکا، تیره و مقاومخاصیت زیاد ضد باکتریایی، ضد عفونت و مورد استفاده در درمان زخم ها
قاصدک، خوشبومحافظت از خون، ضد نفخ معده، روده، کلیه و سایر بیماری های ادراری
مرکبات، روشن و ملایمضد خواب آلودگی و سوء هاضمه
کلزا، ملایممسکن و آرام بخش
رزماری، ملایممحافظت خون، ضد نفخ معده و روده و بیماری های کبد
آفتاب گردان، ملایمضد اسپاسم در آسم، نفخ معده و کولیت روده
صنوبر، تیره و مقاومآنتی اکسیدان قوی، ضد عفونت دستگاه تنفسی

عسل های ترکیبی از چند گیاه، در میان مردم کاربردهای متنوعی دارند. کاربردهایی که در جدول ارایه شده است، هنوز توسط تحقیقات تجربی کاملا اثبات نشده است. در حقیقت، بسیاری از مطالعات هدفمند کلینیکی، منشاء طبیعی عسل را در نظر نگرفته است؛ به عبارت دیگر خواص آنتی اکسیدانی و ضد باکتریایی عسل مستقیما به منشاء گیاهی آن وابسته است.

تاریخچه ‌عسل و استفاده از آن در ترمیم جراحات 

تا ابتدای قرن بیستم، مرهم عسل جزیی از ترکیبات لازم برای مراقبت از زخم ها بود. با کشف آنتی بیوتیک در سال های ۱۹۳۰ تا ۱۹۴۰، دیدگاه ها نسبت به عسل به منظری سنتی و تاریخی بدل گشت. سوء مصرف آنتی بیوتیک ها و پیدایش پدیده مقاومت باکتریایی، گرایش به سمت عسل را افزایش داد.

فرصتی ایجاد شد تا عسل به عنوان طیف گسترده ای از ضد میکروب ها شناخته شود، که در عین حال برای بافت های بدن انسان سمی نباشد. علاوه بر کمبود حمایت های مربوط به توسعه از سوی کمپانی های بزرگ، در سال های اخیر گرایش برای استفاده از عسل در درمان و بهبود زخم، افزایش یافته است.

هرچند یک رویه کلینیکی در درمان زخم متناسب با سایر روش های کیفی به دست نیامده است، ولی اندیکاسیون های مشابه در درمان و استفاده از عسل پیشنهاد شده است و تحقیقات و گزارش های کلینیکی رو به افزایش است. مشاهده شده است که قدرت درمانی عسل خالص و بدون افزودنی، کمتر به طور گسترده استفاده می شود . 

درمانگران نیاز دارند تا از سلامت و ایمنی کامل هر محصول مرتبط با درمان مطمئن شوند و با اهداف درمانی اعلام شده آن در عمل روبرو گردند. بنابراین این نکته حائز اهمیت است که علاوه بر تاکید بر طبیعی بودن منشاء عسل، مشخص کنیم که عسل مورد استفاده از استانداردهای بیمارستانی و درمانی پیروی می کند و با عسلی که در سوپرمارکت یافت می شود متفاوت است. عسل درمانی تصفیه شده، استریل شده با اشعه گاما و تحت شرایط دقیق استانداردهای بهداشتی تولید می گردد تا استاندارد لازم برای کاربرد درمانی را دریافت نماید.

از خواندن این مطالب پی می بریم که تاریخچه عسل در طب بسیار گسترده است و بد نیست کمی درباره آن چه که در زندگی روزمره تغذیه می کنیم اطلاعاتی هم داشته باشیم.

دسته بندی تغذیه درمان با عسل
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت