آنغوزه (Ferula Assa – foetida)

کاربر ۱۸کاربر ۱۸
1,936 بازدید
آنغوزه

نام فارسی: آنغوزه

نام علمی: .Ferula Assa – foetida L

نام فرانسه: Ase – fe tide

نام انگلیسی: Stinking assa

نام آلمانی: Teufels treck، Stinkender assand

نام ایتالیایی: Asa fetida

نام عربی: انجدان (Angudan)، شجرة الحلتيت (Helti t…)، شجرة ابوكبير

نام محلی گیاه مولد آن: خورا كما ، آنگوزا كما ، کورن کما

آنغوزه گیاهی است از تیره جعفری، علفی بزرگ، دارای ریشه راست، گوشت دار و نسبتا ضخیم و ساقه ای قوی، خشن، فیبری و با ظاهر مشخص که در پنج سال اول منحصرا دارای تعدادی برگ واقع بر روی سطح زمین می گردد. به تدریج از بین برگ های آن که عموما ظاهری غبار آلود دارند، ساقه ای راست، تقریبا استوانه ای و گوشت دار خارج می شود که ارتفاعی متجاوز از ۲ تا ۲.۵ متر پیدا نموده در انتها به مجموعه ای از گل های زرد رنگ و مجتمع به صورت گل آذین چتر مرکب ختم می شود.

برگ های قاعده ساقه گیاه آنغوزه ، عموما بزرگ، گوشت دار، به طول متوسط ۵۰ تا ۶۰ سانتی متر، تقریبا عاری از دمبرگ و منقسم به قطعاتی با تقسیمات فرعی دندانه دار یا لوب دار است. از مشخصات دیگر این گیاه آن است که به تفاوت دارای ۲ نوع گل، یکی نر – ماده و دیگری شامل یکی از اجزای اصلی (پرچم یا مادگی) است و این حالت نیز که بر اثر از بین رفتن پرچم یا مادگی در بعضی از گل های نر – ماده پیش می آید، باعث می گردد که گل های اخیر به دو صورت نر یا ماده درآیند.

گیاه آنغوزه از تیره جعفری

میوه آنغوزه دو فندقه ای، به رنگ قهوه ای تیره یا قهوه ای خرمایی، بیضوی نسبتا مسطح و دارای ۵ خط مشخص در هر مریكارپ با کناره تغییر شکل یافته به صورت بال است. از قاعده ساقه و ریشه ضخیم گوشت دار این گیاه، بر اثر تیغ زدن، شیره شیری رنگی با بوی بسیار قوی خارج می شود.

گیاه آنغوزه در نواحی بایر، زمین های ماسه ای خشک و آهکی گرم می روید. منشا اصلی آن نیز در استپ های ایران و افغانستان ذکر شده است. استفاده از آن از قدیم الایام در خراسان معمول بوده است. قسمت های مختلف یک گیاه کامل قسمت مورد استفاده این گیاه، گم رزینی است که از آن به دست می آید و تحت نام آنغوزه مورد استفاده قرار می گیرد.

برای به دست آوردن آنغوزه، قسمتی از خاک اطراف قاعده ساقه گیاه را به عمق ۱۵ تا ۱۸ سانتی متر، در اوایل بهار برمی دارند سپس برگ های این ناحیه را که در شرف پژمرده شدن اند، از آن جدا می کنند و ناحیه یقه را که در این موقع خارج از خاک قرار می گیرد به خوبی پاک و تمیز می نمایند. بعدا آن را از برگ پوشانیده، از خاک مستور می سازند تا از تاثیر اشعه خورشید و باران محفوظ بماند. ۴۰ روز بعد یعنی در حدود اواخر اردیبهشت، ساقه را از ناحیه مجاور سطح زمین قطع می کنند.

با این عمل، شیره سفید رنگی خارج می گردد که تدریجا می بندد و به سهولت جمع آوری می شود. پایین محل قطع شده را نیز به دفعات فاصله دار و به مدت دو ماه متوالی، به صورت ورقه های نازک متعددی قطع می کنند و با این ترتیب مرتبا شیرابه های خارج شده را جمع آوری می نمایند.

شیره ساقه و ریشه آنغوزه

با آن که بر اثر قطع مکرر، خروج شیرابه بطئی می گردد اما بهترین نوع آن همیشه از قطع های آخر به دست می آید. آنغوزه به اشکال مختلف به بازار تجارت عرضه می شود ولی دو نوع فراوان آن به شرح زیر است:

١- نوع اشکلی یا دانه ای که نادرترین و مرغوب ترین نوع آنغوزه است. به درشتی متفاوت یک نخود تا یک گردو می باشد. ظاهر غالبا مسطح و بیضوی دارد و نرمی خود را نیز مدتی حفظ می نماید. رنگ آن زرد، زرد مایل به قرمز و یا قهوه ای تیره است و اگر شکسته شود، مقطع آن به رنگ سفید مایل به زرد یا کمی گلی نشان داده می شود. در مجاورت هوا سريعا رنگ بنفش، گل هلویی و سپس قرمز قهوه ای پیدا می کند.

۲- نوع توده ای که به رنگ های متفاوت زرد، قرمز قهوه ای و خاکستری قهوه ای است و هر قدر نسبت قطعات اشکی در داخل آن تفاوت نماید، رنگ متفاوت نشان می دهد. سختی آن زیادتر از نوع مذکور ولی ناخالص تر از آن است به طوری که در آن، ماسه و حتی قطعات ریشه و خرده های برگ و غیره یافت می شود.

ارزش این نوع آنغوزه به علت نامرغوب بودن، کم تر از نوع اشکی است. آنغوزه ، طعم گس و گزنده دارد. بوی آن شبیه بوی سیر، متعفن و غیر قابل تحمل است. آنغوزه اگر با سه قسمت آب ساییده شود، امولسیونی به رنگ مایل به سفید ولی ناپایدار تولید می کند که با افزودن آمونیاک، زرد رنگ می شود. اختصاصات آن به نسبت همراه داشتن ناخالصی های مختلف و وجود گم رزین های دیگر در آن، فرق می نماید.

ماده ای به نام «اولئوگم» رزین یا صمغ گیاهی است به نام آنغوزه ؛ لذا این صمغ نیز به آنغوزه معروف است. در کتب طب سنتی از این صمغ «آنجدان» نامبرده می شود.

صمغ گیاهی آنغوزه

در مراتع چوپانان برگ‌های این گیاه را به نام «کماه» و «انگزاکماه» می شناسند. این گیاه مورد علاقه گوسفندان است و دام را چاق می کند ولی گوشت دام کمی بدبو می شود. گیاه آنغوزه بومی بیابان های خشک ایران و کوه های افغانستان است و در هند نیز زیاد کشت می شود. این گیاه در ایران در استان های خراسان بلوچستان، کرمان و نواحی جنوبی وجود دارد. ارقام مختلف این گیاه در ایران می روید.

برداشت شیره آنغوزه در سن ۵ تا ۷ سالگی گیاه و قبل از موعد گل دهی و بذرافشانی آن صورت می گیرد. برای به دست آوردن آنغوزه گیاه ماه های خرداد و تیر و زمان برش زدن ساقه ی گیاه به صورت افقی و گرد است.

قسمت پایین ساقه (نزدیک به سطح زمین و یا اصطلاحا يقه گیاه) را برش های عمودی یا افقی می دهند تا اولوگم رزین (آنغوزه) به صورت شیرابه به بیرون تراوش کند. این ماده در مجاورت هوا سفت می شود که پس از سفت شدن آن را جمع آوری می کنند و دوباره گیاه را تیغ میزنند یا محل قبلی را برش دیگری می دهند تا دوباره اولئوگم رزین ترشح کند.

این عمل چندین بار و گاهی تا دو ماه از فصل بهار صورت می گیرد. آنغوزه خارج شده به دو صورت اشکی (گرد و کروی )با اندازه های مختلف و توده ای و به رنگ های زرد تا قهوه ای تیره است که هرچه روشن تر باشد مرغوب تر و گران تر است. همچنین، نوع اشکی آنغوزه مرغوب تر و گران تر است.

آنغوزه مزه ای گس و تقریبا تند و سوزاننده دارد

آنغوزه مزه ای گس و تقریبا تند و سوزاننده دارد و دارای بوی نامطبوع شبیه ترکیبات گوگرددار است. در کشورهای غربی توانسته اند با روش هایی آنغوزه را تصفیه کنند و بوی آن را از بین ببرند، اما در این فرایند مقداری از خواص آن از بین می رود.

پرورش آن به علت استفاده از پایه های وحشی گیاه، معمول نیست به طوری که فقط در باغ های نمونه، اقدام به این کار می شود ولی اگر تکثیر آن مورد پیدا نمود می توان با کاشتن دانه های رسیده ای که به مجرد رسیدن جمع آوری شده باشند، در زمین های آماده و سبک اقدام به این کارنمود و پس از آن که گیاه جوان با رشد کافی به دست آمد، آن را در زمین اصلی که عمیقا شخم زده و دارای کود کافی باشد با رعایت فواصل لازم منتقل نمود. از پایه های وحشی این گیاه در منطقه خراسان و جنوب ایران، بهره برداری به عمل می آید.

قسمت مورد استفاده این گیاه صمغ آن است.

ترکیبات شیمیایی آنغوزه

ترکیبات شیمیایی آنغوزه

نوع اشکی و مرغوب آنغوزه دارای ۶۲ درصد رزین، ۲۵ درصد صمغ، ۳ تا ۷ درصد اسانس، ۱.۲۸ درصد اسید فرولیک آزاد ac. fe rulique و به مقدار بسیار جزئی از وانیلین vaniline است.

اگر ماده رزینی آن تحت اثر اتر گذاشته شود، رسوبی می دهد که آزارزینوتانول آزاد (asare sinotannol) است در حالی که تمام قسمت محلول، اترفروليک آزارزینوتانول می باشد. ماده رزینی آنغوزه اگر با پتاس ذوب گردد، رزورسین (résorcine) می دهد. اسید فرولیک (acide fé rulique)، به فرمول C۱۰H۱۰O۴ و به وزن ملکولی ۱۹۴.۱۸ است. به مقادیر کم در تعداد زیادی از گیاهان وجود دارد. استخراج آن توسط Balesmith و محققین دیگر صورت گرفته است.

این اسید دارای فرم های cis و trans است. در حالت اول (cis – form)، به صورت مایعی روغنی به رنگ زرد می باشد. ولی در حالت دوم (trans – form)، به صورت بلوری های سوزنی ارتورومبیک در آب (حلال) به دست می آید و در گرمای ۱۷۴ درجه ذوب می شود. در آب داغ، الكل و استات اتیل حل می گردد ولی در بنزن و اتر دوپترول به مقادیر کم محلول است. اسانس آنغوزه، مایعی صاف، بی رنگ یا به رنگ زرد روشن و یا قهوه ای با بوی سیر و نفرت انگیز است.

وزن مخصوص آن در گرمای ۱۵ درجه، بین ۰.۹۱۵ و ۰.۹۳۸ می باشد. بوی بد اسانس آنغوزه مربوط به ترکیبات سولفوره آن به فرمول های C۱۱H۲۰O۲ و C۷H۱۴S۲ است. این اسانس در مقابل هوا به سرعت اکسیده می شود. شامل دو نوع ترپن، پینن و یک سزکوئی ترپن با بوی لاواند و ترکیبات گوگرد داری است که ۶۵ درصد آن را تشکیل می دهند.در بعضی از نمونه های مرغوب آنغوزه، مقدار اسانس ممکن است به ۱۲ تا ۱۶ درصد برسد.

خواص درمانی و طبیعت آنغوزه

خواص درمانی و طبیعت آنغوزه

طبیعت گیاه آنغوزه گرم و نسبتا خشک است.

آنغوزه دارای اثر ضد تشنج، قاعده آور و ضد کرم است. در رفع بیماری های منشا عصبی دستگاه تنفسی، اسپاسم حنجره و دستگاه هضم، آسم و رفع یبوست افراد مسن به کار می رود. از نظر دفع کرم برروی بعضی از انواع آن ها مانند کرمک ولومبریک ها اثر دارد به علاوه در دفع کرم در Bronchite vermineuse و دوو كبدی (.. Douve) اثر قاطع ظاهر می سازد. و از آنغوزه در دام پزشکی، استفاده بسیار به عمل می آید.

خواص دارویی گیاه آنغوزه به طور خلاصه عبارتند از: مسکن، ضد سم، ضد تشنج، ضد کرم، قاعده آور، ضدفلج، رعشه، ضد صرع، درمان کننده بیماری‌های قلبی و عروقی، کمک به هضم غذاء حمله های عصبی، مفید برای مادر پس از زایمان، درمان ناراحتی‌های تنفسی مانند آسم، سیاه سرفه و برونشیت، درمان یبوست و درمان عفونت های قارچی، درمان کزاز، خاصیت آنتی بیوتیکی دارد، تقویت کننده بینایی و بیماری ناخنک چشم، مسکن درد گوش و گری، ضد كرم معده و خروج آن از شکم، بازشدن دمل و کروک و خروج چرک و خون.

آنغوزه تنها داروی درمانی دارای ریشه ی طبیعی برای بیماری صرع محسوب می شود. از آنغوزه برای درمان اختلالات عصبی در کودکان استفاده می شود. اگر آنغوزه با فلفل و سداب مخلوط و خورده شود برای کزاز مفید است.

برای رفع دندان درد، مقداری از آنغوزه را با آب لیمو مخلوط کنید و با پنبه روی دندان قرار دهید. اگر با سرکه یا عسل خورده شود برای اعصاب بسیار مفید است. اگر آنغوزه با عسل مخلوط و به چشم مالیده شود برای تقویت بینایی چشم و قطع آبریزش از چشم و درمان ناخنک چشم مفید است.

آنغوزه برای رفع درد دندان

اگر در روغن زیتون بجوشانید و چند قطره از آن را در گوش بریزید، برای تسکین درد گوش و کاهش گری کهنه و رفع طنین و صدا در گوش مفید است. اگر بر دندان کرم خورده گذارده شود درد آن را تسکین می دهد. اگر با انجیر و زوفا مخلوط ودم کرده‌ی آن مضمضه شود برای تسکین ورم دهان مفید است. اگر با سرکه خورده شود برای خارج کردن زالویی که در حلق مانده باشد مؤثر است.

اگر با زرده‌ی تخم مرغ خورده شود برای تسکیل سرفه ی خشک و درد پهلو مفید است. اگر با آب مخلوط و خورده شود برای رفع خشگی و خشونت حلق و صاف کردن صدا مفيد است. همچنین این محلول برای از بین بردن نفخ شکم نیز مفید است. اگر با داروهای قابض خورده شود برای بند اوردن اسهال رطوبی مفید است. همچنین اگر با داروهای مفید و ضد کرم خورده شود، باعث مردن و خارج شدن کرم از شکم می شود. ضمنا باعث باز شدن خون بواسیر میشود.

اگر هر روز صبح و ظهر و شب هر مرتبه حدود یک نخود از آن با نان بلع شود (برای چند روز این عمل تکرار شود) برای تحلیل استسقای سرد از هر نوع آن مفید است. اگر با انجیر خورده شود برای یرقان مفید است.

اگر با فلفل مخلوط وخورده شود برای زیاد شده ترشحات ادراری و عادت ماهیانه مفید است (قاعده آور است). شیاف آن برای اخراج جنین مرده مفید است. اگر بر روی ورم‌ها گذارده شود و یا ورم‌های رسیده شکافته شود برای خروج چرک و خشک کردن آن مفید است.

صور دارویی آنغوزه

صور دارویی آنغوزه

آنغوزه به علت بوی ناپسندی که دارد معمولا به صورت حب (حب های ۰.۲۰ گرمی به تعداد ۲ تا ۵ در روز مصرف می شود. مقدار مصرف گرد آن ۰.۵ تا ۲ گرم در روز است. عصاره الکلی یا اتره آن به مقدار ۱ تا ۴ گرم به کار می رود. در کدکس ۱۹۳۷، مصرف آن حذف شده است. محلول ۲ تا ۵ گرم آن، غالبا همراه با والرین به صورت تنقیه به کار می رود.

  • هر روز ۲ گرم از آن را در کپسول خالی ریخته، بخورید. معده را تقویت می‌کند، ضد سم و ضد تشنج است، برای درمان بیماری‌های فلج، رعشه، سستی اعضا و ام الصبیان (صرع کودکان) بسیار مؤثر است.
  • آن را بکوبید و هر یک نخود از آن را در کپسول خالی بریزید و هر صبح، ظهر و شب هر بار یک کپسول بخورید. ورم کلیه، سیاه سرفه، تنگی نفس را درمان می‌کند، ضد هیستری و ضد انگل است.
  • چنانچه زنی پس از اتمام عادت ماهیانه به مدت یک هفته روزی نیم مثقال از آن را میل کند، از باردار شدن او به طور موقت و گاهی به طور دایم جلوگیری می‌شود .
  • آن را با فلفل و سداب مخلوط کنید و بخورید. کزاز را درمان می‌کند.
  • آن را در سرکه حل کرده و بنوشید. برای اعصاب بسیار مفید است.
  • اگر آن را در آب حل کنید و جرعه جرعه بنوشید، برای رفع خشونت حلق و صاف کردن صدا و رفع نفخ مفید می‌باشد.
  • آن را با زرده‌ی تخم مرغ مخلوط کرده و بخورید. برای تسکین سرفه‌ی خشک و درد پهلو نافع است.
  • اگر چند روز متوالی هر روز حدود یک نخود از آن را لای نان پخته بگذارید و میل کنید، برای تحلیل استسقای سرد از هر نوع که باشد نافع است.
نسخه های دارویی آنغوزه
  • آن را با فلفل و مرمکی مخلوط کرده و بخورید. برای ازدياد ترشح ادرار و باز کردن عادت ماهیانه نافع است.
  • آن را با انجیر کوبیده مخلوط کنید و بخورید. یرقان را درمان می‌کند.
  • آن را با عسل مخلوط کنید و به چشم بمالید. برای تقویت بینایی چشم، قطع نزول آب سفید و دفع ناخنک چشم مفید است.
  • آن را در روغن زیتون بجوشانید و چند قطره در گوش بریزید. برای تسکین درد گوش، کاهش کری کهنه و رفع طنين و صدا در گوش مؤثر می‌باشد .
  • آن را روی دندان پوسیده و یا در چال پوسیدن دندان قرار دهید. درد دندان را ساکت میکند.
  • آن را با انجیر و زوفا مخلوط و دم کنید و آب آن را در دهان نگه دارید و مزه مزه کنید. برای تسکین درد دندان پوسیده مؤثر است.
  • آن را با عسل مخلوط و با آب مقطر کمی رقیق کرده و در دهان قرقره کنید. ورم دهان را کاهش می‌دهد.
  • قرقره‌ی آن با سرکه برای اخراج زالوی در حلق مانده مؤثر است.
  • اگر چشم شما تار شده است، خشک آن را مثل غبار نرم بسایید و در چشم بکشید، تاری آن برطرف خواهد شد.
  • اگر آن را روی ورم‌ها بگذارید، ورم‌های رسیده را می‌شکافد و برای اخراج چرک و خشک کردن عفونت آن نافع است.
  • اگر آن را حل کرده و شب‌ها بر روی سر بمالید، از ریزش مو جلوگیری میکند.
  • آن را با جنطيانای ساییده و شیر مخلوط و ضماد کنید. ضد سم مؤثری برای گاز گرفتگی سگ هار است.
  • آن را در روغن زیتون حل کنید و مدتی در آفتاب بگذارید تا کهنه شود و به آلت و اطراف آن بمالید. برای تقویت نیروی جنسی مؤثر است.
  • اگر آن را در مهبل شیاف کنید، جنین مرده را خارج می‌سازد.
  • مالیدن حل کرده‌ی آن به بدن برای فرار پشه‌ها و حشرات دیگر نافع است.
استفاده از آنغوزه در طب سنتی

تذکر: انغوزه مضر کبد است، همچنین بوی آن برای افرادی که گرم مزاج هستند مضر می‌باشد.

آنغوزه استفاده محدودی در طب سنتی ایران دارد، ولی یکی از اقلام مهم صادراتی فرآورده های گیاهی ایران است. خریداران آن را با روش های پیچیده تجزیه می کنند و ده‌ها ماده ارزشمند از قبیل اسانس، رزین و صمغ قابل مصرف در صنایع دارویی، بهداشتی، آرایشی و صنعتی از آن به دست می آورند.

با توجه به اینکه تهیه آنغوزه پر زحمت و طولانی مدت است، قیمت نسبتا گرانی دارد. این گیاه قابلیت استخراج بیش از ۶۰۰ نوع دارو و ۶۰ نوع علفکش از شیرابه و راه اندازی صنایع فرآوری جانبی و تولید کسب و کار را دارد. از آنغوزه در بعضی مناطق به عنوان نگه دارنده در ترشیها استفاده می شود.

(استسقاء نوعی بیماری است که از تاثیر ماده خارجی سرد مزاج و سردی بخش به وجود می آید. این ماده باعث بیماری استسقاء، داخل اندام می شود و در آن اندام رشد می کند و افزایش می یابد. این اندام ها عبارتند از:

  1. تمامی اندام ها ظاهری و بیرونی بدن.
  2. فراغ هایی که در نزدیکی آنها غذا و خلط جابجا می شوند و به کار می روند.

محل رویش آنغوزه

محل رویش آنغوزه

خراسان، بلوچستان، نواحی مختلف جنوب ایران: کرمان: خبيس. لار: ۶۵ کیلومتری جهرم. از گونه های دیگر Ferula نظیر .F. foetida Regel و .F. alliacea Boiss و غیره نیز آنغوزه گرفته می شود. در بعضی کتب علمی چنین آمده است که نوع تجارتی آنغوزه ایران اصولا از دو گیاه اخیر به دست می آید و به بازارهای دارویی عرضه می شود.

محل رویش گونه اول از دو گیاه اخیر در منطقه وسیعی از بلوچستان، خراسان: سبزوار، شاهرود – بسطام، میامی، بین دامغان و سبزوار و محل رویش گونه دوم در بعضی از نواحی خراسان: نیشابور، مشهد ، کرمان: بين خبیس و کرمان. مرکز ایران: یزد: بين جندق و یزد است.

نحوه کاشت و تکثیر ‌آنغوزه

تکثیر این گیاه از طریق بذر آن صورت می گیرد و آن بستگی به شرایط اقلیمی و بارندگی دارد. پس از ۶ تا ۱۰ سال بذر می دهد. بعد از تشکیل بذر چون در گیاه بالغ تمام شیره پرورده برای ساختن بذر مصرف می شود، بوته آن برای همیشه خشک شده و ریشه هایش مورد حمله آفات قرار می گیرد و می پوسد.

آنغوزه به دلیل داشتن دوره ی خواب طولانی و پایین بودن سرعت و قدرت جوانه زنی (قوه نامیه) بذر، باعث بالا بودن تلفات بذر آن می شود لذا بهره برداری بیش از حد از مراتع آنغوزه و استخراج شیره آن تهدیدی جدی برای حفظ این گیاه است زیرا استحصال شیره به روش تیغ زنی، باعث نابودی گیاه قبل از بذردهی می شود.

طرز استفاده و مقدار مصرف آنغوزه

طرز استفاده و مقدار مصرف آنغوزه

صمغ این گیاه (آنغوزه) در آب محلول است، اگر آن را در آب حل کنند مایعی شیری رنگ به دست می آید که از داروهای ضد سم است. در مشرق زمین از قرنها پیش از آن استفاده می کردند. روزانه ۰.۳ تا ۱ گرم در سه نوبت (جمعا ۰.۳ تا ۳ گرم در روز) تنتور آنغوزه ۲ تا ۴ میلی لیتر در روز. این مقدار را می توان در ۲ یا ۳ نوبت مصرف کرد. از آن جا که مصرف انغوزه در برخی افراد حالت تهوع، سرگیجه، سوزش معده و … ایجاد می کند، بهتر است با نظارت پزشک مصرف شود.

طرز تهیه تنتور ‌آنغوزه

آنغوزه نیم کوب شده ۱ واحد و الکل ۸۰ درجه ۵ واحد. این دو را با هم در ظرف سربسته ای مخلوط و برای مدت ۱۰ روز بگذارید که خیس بخورد و گاه گاه آن را هم بزنید، سپس آن را با پارچه ای صاف کنید. این تنطور از عوامل محرک و ضد تشنج و ضد هیستری است مقدار خوراک آن ۱ تا ۱۰ گرم است. برای تنقیه نیز ۲ تا ۱۶ گرم از آن را می توان استعمال کرد.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت