اختلاف بین خواهر و برادرها

کاربر ۱۰کاربر ۱۰
838 بازدید
اختلاف بین خواهر و برادرها

معمولا خواهر و برادرهای بزرگتر در مورد این که کودک تازه چقدر با مزه خواهد بود افکار جالبی دارند. اکثر والدین نیز نظرات رمانتیک و آرمانی در مورد اینکه کودکانشان چه لحظات زیبایی را با هم سپری خواهند کرد در ذهن می پرورانند. آنها می اندیشند که کودکانشان بهترین دوستان یکدیگر خواهند شد. پشت به پشت هم می شوند، رازهایشان را به هم خواهند گفت و همیشه با هم خواهند بود، ولی حقیقت این است که خواهر و برادرها، حداقل در سال های اولیه زندگیشان، همیشه با همدیگر خوب نخواهند بود و زمان بسیاری را در حال جنگیدن و مشاجره سپری خواهند کرد. البته، اختلاف بین خواهر و برادرها طبیعی است و از تفاوت سنی، شخصیت و علایق آنها ناشی می شود، ولی بدان معنا نیست که نمی توانید به کودکانتان کمک کنید تا با هم پیوندهای محکمی پیدا کنند و با همدیگر خوب تر باشند.

اختلاف بین خواهر و برادرها سه عامل عمده دارد.

جلب توجه والدین:

هر یک از کودکان می خواهند تمام توجه شما را و یا حداقل بیشتر از آنچه خواهر و برادرهایش به دست می آورند، به دست آورند. معمولا یک کودک خردسال، پس از به دنیا آمدن یک نوزاد جدید در خانواده، به عادت هایی مثل مکیدن شستش، آب خوردن از شیشه و خیس کردن خودش بازگشت می کند تا حداقل به همان میزان که کودک جدید توجه می بیند، به او هم توجه شود.

دستیابی به قدرت:

در هر گروهی، سلسله مراتبی وجود دارد. کودک بزرگ تر، در خانواده می کوشد به دلیل جثه، سن و زودتر به دنیا آمدن ، قدرت خود را حفظ کند؛ در حالی که خواهر و برادرهای کوچکتر، برای به دست آوردن چنین موقعیتی با زیرک تر بودن، ورزشکار شدن، زیباتر بودن، یا هر مزیت دیگری که بتوانند به دست بیاورند، با بزرگ ترها رقابت کنند. زمانی که بیش از دو کودک باشند، اتحادهایی به وجود می آیند؛ مثلا، بزرگترین و کوچکترین با همدیگر متحد می شوند و یا اینکه پسرها عليه دخترها با همدیگر متحد می شوند.

دستیابی به مالکیت:

جنگیدن بر سر اموال یا دوستان، اغلب تلاشی برای جلب محبت و تصدیق والدین است و ممکن است بازتاب جنگ قدرت در خانواده (بین پدر و مادر) نیز باشد. جمله «مال منه» آغازگری آشنا برای دعواهاست. شما نمی توانید اختلاف خواهر و برادرها را ریشه کن کنید، بلکه می توانید یک ارتباط سالم بین خواهر و برادرها را ایجاد کنید و بکوشید آشفتگی را در یک حد قابل تحمل نگه دارید.

اختلاف بین خواهر و برادرها: برای اضافه شدن فردی به خانواده، آماده شوید.

اختلاف بین خواهر و برادرها-1

اگر تنها یک فرزند دارید، این کودک مرکز توجه به شما خواهد بود و شما نقطه اصلی دین در دنیای او خواهید بود (حداقل برای سه سال اول زندگی). با آمدن کودک جدیدی به خانواده، زندگی کودک قبلی تغییر خواهد کرد و باید به او کمک کنید تا برای پذیرفتن عضو جدیدی از خانواده، آماده شود.

به طورکلی، هر چه فاصله سنی بین خواهر و برادرها کمتر باشد، این دوره انتقالی مشکل تر خواهد بود. اگر فاصله آنها سه سال یا بیشتر باشد، کودک بزرگتر کاملا متکی به خود شده و در فعالیت های خارج از خانه جا افتاده است. او با کودکان دیگر بازی می کند و با همسالانش ارتباطاتی برقرار کرده است.

ولی سن کودک هر چه قدر باشد، دنیایش با آمدن کودک جدید زیر و رو خواهد شد. به این دلیل است که ما به شما پیشنهاد میکنیم تا انتقال ملایمی را در این مرحله از زندگی خانواده ایجاد کنید.

در مورد کودک جدید با فرزندتان صحبت کنید. تا حد ممکن، کودکتان را در پذیرفتن نوزاد جدید شرکت دهید تا هر دو در تجربه انتظار برای به دنیا آمدن او، شریک باشید. بگذارید به ضربان قلب نوزاد گوش دهد، در تزئین اتاق کودک کمک کند و یا تصاویری را به گهواره بچسباند.

خواهر و برادرها در هنگام زایمان حضور داشته باشند. امروزه، بعضی از والدین مایلند که تجربه تولد را با همه خانواده شریک شوند. اگر تصمیم به چنین کاری گرفته اید، باید به دقت به کودک (یا کودکان بزرگ تر) آموزش دهید که چه اتفاقی قرار است بیفتد، تا کودک وحشت زده نشود. بعد از زایمان بگذارید کودکان به بیمارستان بیایند و خواهر یا برادر جدیدشان را ببینند و اگر بیمارستان اجازه می دهد، بگذارید کودک را بغل کنند.

بگذارید کودکان در انجام کارهای نوزاد کمک کنند. خواهر و برادرها حداقل در چند هفته اول، مشتاق خواهند بود که در کارهای نوزاد کمک کنند. بگذارید، زیر نظر شما، آنچه از دستشان بر می آید، انجام دهند. این کار باعث خواهد شد که بین آنها پیوندی صمیمی برقرار شود. از سویی دیگر، کودک بزرگتر را تبدیل به یک خدمتکار نکنید – یک خواهر بزرگتر به ما می گفت از زمانی که برادر کوچکش به دنیا آمده، اغلب احساس می کند که مثل «سیندرلا» شده است.

زمانی را نیز به کودک بزرگتر اختصاص دهید. کودکان می اندیشند که شما همیشه به نوزاد می پردازید و این مساله، باعث خواهد شد که آنها حسود شوند و یا اینکه نسبت به شما یا نوزاد احساس عصبانیت کنند. آنها خواهند کوشید با نمایش دادن، کامل نشان دادن خودشان و یا حتی بازگشت به رفتارهای نوزادانه، توجه شما را به سوی خود جلب کنند.  بکوشید هر روز، توجه ویژه ای به هر کدام از کودکان خود نشان دهید. ترتیبی بدهید که شما و کودک با کودکان بزرگ تر، ساعت هایی را با هم بدون حضور نوزاد، سپری کنید.

کودکان بزرگ تر را در فعالیت های بیرون شرکت دهید. اگر کودکتان در حال حاضر، بیشتر اوقاتش را با شما می گذراند از پیش، برنامه ریزی کنید. قبل از اینکه نوزاد به دنیا بیاید، برنامه هایی را که خودتان در آنها نباشید، مانند بازی در مهد کودک، ترتیب دهید. بدین ترتیب او خواهد آموخت که چه طور از شما جدا شود و بدون شما احساس راحتی کند.

اختلاف بین خواهر و برادرها: کودکان را با هم مقایسه نکنيد.

اختلاف بین خواهر و برادرها: کودکان را با هم مقایسه نکنيد.

بعضی از مقایسه ها اجتناب ناپذیر هستند. اگر شما آنها را نگویید، خاله یا عموی کودک آنها را خواهند گفت و یا این که خود کودکان تفاوت ها را در خواهند یافت، ولی به یاد بسپارید هنگامی که می خواهید با مقایسه بین کودکان آنها را کنترل کنید و یا به آنها انگیزه بدهید، این کار برای آنها مضر خواهد بود.

کودکی که فکر میکند به خوبی کودکان دیگر نیست، نه تنها انگیزه ای برای تلاش بیشتر ندارد، بلکه احساس می کند که دیگر کاری از او ساخته نیست. مقایسه ها باعث تشدید اختلافات و افزودن فرافکنیها و جنگ های درون خانوادگی می شوند. بکوشید تا هر کدام از کودکانتان را به عنوان یک فرد جداگانه محک بزنید و از وجود آنها لذت ببرید. به آنها کمک کنید تا با یافتن نقاط قوتشان، بر ضعف هایشان غلبه کنند.

در عوض تحسین کنید. تحسین، هنگامی که صحیح از آن استفاده شود و روشی آشکار برای مقایسه بین کودکان نباشد، می تواند یک انگیزه دهنده عالی باشد. اگر به ارنست بگویید که کارش را خوب انجام داده است، کودک بدون اینکه احساس تحقیر کند، مطلب را می گیرد: «ارنست، خیلی خوشم اومد که تا از مدرسه اومدی شروع کردی مشقاتو نوشتی. وقتی تموم کردی بریم باهم توپ بازی کنیم.»

تمام پیشرفت ها را اعلام کنید. هر کاری را که هر یک از کودکان انجام می دهند، مورد توجه قرار دهید و بگذارید کودکان با یکدیگر احساس راحتی کنند و به همدیگر افتخار کنند. گفتار اشتباه: «چرا مثل برادرت خوب نمی شینی؟ ببین چه خوبه؟» یا خواهرت تمام نمره هاش بیسته. چرا بیشتر درس نمیخونی؟» گفتار صحیح: نمره هات واقعا داره خوب میشه. ریاضیت از دوازده به چهارده اومده. خیلی به تو افتخار می کنیم. بیا ببینیم چه کار می تونیم بکنیم تا از اینم بهتر بشی» یا «گزارش مدرسه ات عالی بود. من دو پسر خوب دارم که دارن عالی تلاش میکنن تا به جایی برسن»

از دام عدالت، دوری کنید.

با اینکه نباید بین کودکان تبعیض قائل شوید، ولی غیر واقع بینانه است که انتظار داشته باشید همیشه با تمام کودکانتان به یک صورت رفتار کنید. این کار غیر ممکن است، چون آنها از نظر سنی و شخصیتی متفاوتند. دچار این اشتباه نشوید که احساس کنید هر زمانی که برای یکی از کودکان، کاری انجام می دهید، باید برای دیگری نیز انجام دهید. تلاش آشکار برای رفتار یکسان با همه کودکان، باعث تشدید اختلافی می شود که می خواهید از آن دوری کنید.

قوانین و امتیازهایی را براساس سن، جنس و کارهایی که انجام می دهند، تعیین کنید. برنامه های دو کودک، نباید مانند هم باشد. «لیزا» دو سال از خواهرش «لورا» بزرگتر است. بنابراین، باید بتواند بیشتر بیدار بماند. هر یک از کودکان برای تولدشان به طور جداگانه هدیه می گیرند. « جانیس» برای اینکه دیگر ناخنش را نمی جود، جایزه می گیرد؛ ولی اعضا دیگر خانواده که چنین کار بزرگی را انجام نداده اند، جایزه نمی گیرند چون فقط او آن کار را انجام داده است.

علایق شخصی کودک را تشویق کنید. صرفا به علت آنکه برای شما آسان تر است، اصرار نکنید که یک کودک خردسال تر از خواهر یا برادر بزرگترش تبعیت کند. اجازه دهید هر کدام از آنها برنامه های خودشان را دنبال کنند.

اختلافات را تشویق نکنید. زمانی که کودک خردسالتان می گوید: «برای بیلی کفش نو خریدید، ولی برای من نخریدید » یا «عادلانه نیست! بیلی میتونه بیشتر از من بیدار بمونه». برای او توضیح ندهید. اگر چنین کنید مشاجره پایان ناپذیری بین آنها برای به دست آوردن امتیازها و توجه شما ادامه خواهد یافت.

به بدگویی های کودکان از یکدیگر توجه نکنید. درگیری بیهوده ای است و بنابراین، در آن شرکت نکنید. تنها به مشاهدات خود واکنش نشان دهید و یا اینکه در مورد بدگویی های آنها چنین واکنشی نشان دهید: «برای اینکه با هم بازی کنین، باید همکاری کنین». در صورت لزوم با استفاده از محرومیت موقت برای هر کدام از آنها، از درگیری جلوگیری کنید.

اختلاف بین خواهر و برادرها: قوانینی را تعيين کنيد.

اختلاف بین خواهر و برادرها-2

سن کودکتان هر چه قدر باشد، باید قوانین خانه را بداند. رفتارهای پذیرفتنی با یک نوزاد جدید را تعریف کنید. بگذارید خواهر یا برادرین وی بداند که دقیقا چه چیزی در ارتباطتشان با یک نوزاد جدید، پذیرفتنی است یا چه چیزی پذیرفتنی نیست.

بلافاصله، با رفتارهای منفی و جلب توجه کننده کودک مانند کج خلقی، برخورد کنید. حتما برای کودک بزرگتر توضیح دهید که یک شیرخوار چندماهه، برای یادگیری قوانین نیاز به زمان دارد. زمانی که او با یک کودک چند ماهه که اسباب بازی هایش را به هم می ریزد بردبارانه برخورد می کند، او را تحسین کنید و حتی به او جایزه بدهید و رفتارهای خواهرانه و برادران را تشویق کنید.

در مورد کودکان بزرگتر، قوانینی را ترتیب دهید. می توانید مشکلات خواهر و برادرها را، با قوانینی که با یکدیگر تعیین کرده اید، کمتر کنید. خانواده ای این قوانین را بر روی دیوار نصب کرده بود:

نباید …

  •  برادر یا خواهر را بزند یا هل دهد. 
  • نامی بر روی آنها بگذارد. 
  • بی اجازه وارد اتاق کودک دیگر شود.
  • بی اجازه وسایل همدیگر را بردارند.

باید …

  •  در حل مشکلات بكوشد.
  • از بحث ها و کشمکش ها بپرهیزد. 
  • اگر تمام راه ها موثر واقع نشد از پدر و مادر کمک بخواهد.
  • اجازه بگیرد.

مسؤولیت ها را تعیین کنید. کارهایی را که هر کدام از کودکان، باید در خانه انجام دهند، تعیین کنید. بکوشید کارها را به صورت نوبتی، عوض کنید؛ تا کودک احساس نکند که با او عادلانه رفتار نشده است. در مورد بحث درباره کارهای خانه، به بخش 1-5 مراجعه کنید.

انتظار کامل بودن نداشته باشید. هیچ کودکی کارها را کاملا درست انجام نمی دهد؛ همانطور که شما چنین نیستید. به کودکتان اجازه دهید که اشتباه کند و به یاد بسپارید که قوانین، هدف هایی هستند که باید در دراز مدت به سوی آنها، حرکت کنید.

به کودکان بیاموزید که به حل و رفع اختلافها بپردازند.

قوانین، کافی نیستند. کودکان، باید توانایی اجرا داشته باشند.

الگو باشید. والدین بهترین معلمان فرزندان خود هستند؛ زیرا کودکان به احتمال زیاد به طور ناخودآگاه، از آنها تقلید می کنند. بنابراین، به مهارت های حل و رفع اختلاف خودتان نگاه کنید و اطمینان یابید که خودتان الگویی مناسب برای آنچه از کودکتان انتظار دارید، هستید.

جلسات خانوادگی ترتیب دهید. زمانی که مشکلات حقیقی به وجود آمدند، همه را جمع کنید (ولی نه برای شکایت کردن) تا برای اختلاف ها راه حل هایی بیابید.

از نقش بازی کردن استفاده کنید. با هر کودک، به طور جداگانه مساله اختلاف را مورد بحث قرار دهید و با ایفای نقش، راه حل ها را نمایش دهید. تا زمانی که راهبردهای تصویب شده برای حل و رفع اختلاف، روشن نشده اند، به این کار ادامه دهید.

می توانید از نقش بازی کردن در یک گروه نیز، استفاده کنید. نقش کودکی را بازی کنید؛ درحالی که کودک دیگر مهاجم است، اسباب بازی ها را برمی دارد، کانال تلویزیون را عوض می کند و یا هنگامی که دوستی در خانه است، خواهر یا برادرش را اذیت می کند. با روشی که دوست دارید کودکان در هنگام پیدایش اختلاف ها پاسخ دهند، پاسخ دهید (نظیر بی توجهی کردن، رفتن، دلیل آوردن و یا به اشتراک گذاشتن). نقشها را عوض کنید و نقش مهاجم را بازی کنید، به طوری که کودکان، به انجام مهارت هایی که شما نشان دادید، بپردازند.

همکاری را تقویت کنید.

اختلاف بین خواهر و برادرها

هدف شما باید بر آن باشد که زمان های خوب بودن کودکانتان را دریابید و آنها را برای دوستی با یکدیگر تحسین کنید. عقب نشینی نکنید و در عین حال هیچ مداخله ای هم نکنید؛ نباید درست هنگامی که دعوا شروع شد وارد مهلکه بشوید و شروع به انتقاد کردن و باید و نباید گفتن بکنید.

رفتاری را که می پسندید، تحسین کنید. زمانی که همه چیز آرام است، بررسی کنید که چه اتفاقی در حال روی دادن است. اگر «آلن» و «شری» بر روی مبل کنار هم نشسته اند و تلویزیون تماشا می کنند، بگویید: «خیلی خوبه که این طور هستین. آروم با همدیگه نشستین دارین تلویزیون تماشا می کنین.» اگر پسرها بعد از شام آشپزخانه را تمیز کردند، به آنها بگویید: «خیلی خوب تمیز کردین. اینکه با همدیگه تمیز کردین باعث شد وقت کمتری بگیره.» گاهی جایزه ای هم به آنها بدهید: «بزارین وقتی دارین بازی میکنین براتون ذرت بو داده درست کنم.»

زمانهای رفیق بودن را اندازه بگیرید. به مدت یک روز یا یک هفته زمانهایی را که کودکان به جای جنگیدن، با هم همکاری می کنند، ثبت کنید و ترتیبی دهید تا با شکستن رکورد هفته با روز پیش جایزه بگیرند. یک فعالیت جالب، می تواند جایزه ای عالی برای آموختن نحوه با هم بازی کردن، باشد.

 راه حل های مناسب

همیشه میانجی نباشید. بگذارید کودکان یاد بگیرند که چه طور به حل و رفع اختلاف هایشان بپردازند.

از نادیده گرفتن سنجیده استفاده کنید. به طور کلی دعواهای جزیی را نادیده بگیرید. زیرا اغلب کودکان می خواهند با پرداختن به آن، جلب توجه کنند. از دعوا بیرون بکشید و یا حتی از اتاق بیرون بروید. بعدا در صورت لزوم، درباره مشکل صحبت کنید.

به کودکان مسوولیت بدهید. زمانی که کودکان از شما می خواهند به حل و رفع اختلاف بپردازید، به آنها فرصتی بدهید تا به تنهایی راه حلی پیدا کنند. اگر «جیمز می گوید:مامان! جان نمیذاره با مدادش نقاشی کنم!» چنین پاسخ دهید: «فکر میکنی چه کاری می تونی بکنی؟» به این ترتیب، به کودک فرصت می دهید که روش های دیگری را که هنگام نقش بازی کردن با همدیگر، تمرین می کردید، به کار گیرد.

در مورد جنگیدنها، از محرومیت موقت استفاده کنید.

اگر همه راه ها را امتحان کرده اید، ولی هنوز جنگ و مشاجره ادامه دارد، از روش «یک – دو – سه، تنبیه» استفاده کنید.

با همه کودکان، به یک شکل رفتار کنید. سعی نکنید قضاوت کنید و حکم برانید و مقصر را پیدا کنید. اگر آنها نتوانستند اختلافشان را حل و رفع کند، باید همه شان به یک صورت تنبیه شوند. آنها را از یکدیگر و یا بودن در آن موقعیت خاص، جدا کنید. خواهر و برادرانی را که با یکدیگر دعوا کرده اند به طور موقت از بودن با همدیگر محروم کنید و یا اینکه از جایی که دعوا در آن اتفاق افتاده است، بیرون برید.

اگر می بینید که کودکان چند دقیقه است با همدیگر دعوا می کنند، شما با اعلام شماره یک فرصتی با آنها بدهید تا راه حلی پیدا کنند، ولی وقتی می بینید که جنجال، هنوز ادامه دارد و یا اینکه آنها می کوشند کمک شما را به دست بیاورند، آنگاه شماره دو را اعلام کنید و بگویید اگر نتوانید خودتان این مشکل را حل کنید، شماره سه اعلام خواهد شد. اگر هنوز جنگ ادامه دارد، شماره سه، یعنی زنگ پایان اعلام می شود و آنها حق با هم بودن راندارند.

بلافاصله، شماره سه را اعلام کنید. در مورد جنگ های بزرگ، بلافاصله شماره سه را اعلام کنید. رفتارهای ناپذيرفته، نیازمند پی آمدهایی بلافاصله هستند. برای نمونه، نتیجه مشتی در شکم، اعلام سریع شماره سه است و جای بحث ندارد.

از تصحيح بیش از حد، استفاده کنید.

باید این راه حل را برای زمانی نگه دارید که راه حل های دیگر موثر واقع نیفتاده اند. برای اطلاعاتی در مورد این روش، به مقاله تصحیح بیش از حد مراجعه کنید که می تواند شامل مجبور کردن کودکان به تمرین مکرر رفتار مثبت پیش از بازی مجدد با یکدیگر و یا پرداختن به فعالیتی که باعث درگیری شده است، باشد.).

تقصیرکاران را بیش از حد تصحیح کنید. اگر خودتان دیده اید که کودکی به عمد اسباب بازی خواهرش را شکست، قانون زیر را عنوان کنید: «کودکی که اسباب بازی یکی دیگه رو بشکنه، باید به جاش دوتا از اون بخره». اگر کودک، پول نداشته باشد باید یکی از اسباب بازی های خودش را بدهد، برای کودک دیگر کاری انجام دهد و یا در خانه با انجام دادن بعضی کارها، پول لازم برای خریدن اسباب بازی را به دست بیاورد.

کودکان را برای جنگیدن، بیش از حد تصحیح کنید. آنها را مجبور کنید با ده بار نوشتن این جمله که: «من دیگه دعوا نمیکنم»، موقعیت را به خاطر بسپارند. یا آنها وادار کنید سه کار خوب برای دیگری انجام بدهند. و یا اینکه یک جلسه نقش بازی کردن، ترتیب دهید و کودکان را وادارید تا یک راه مناسب برای خاتمه اختلافشان بیابند و این راه جایگزین را، ده بار تمرین کنند.

برای اسم گذاشتن بر روی یکدیگر، از تصحیح بیش از حد استفاده کنید. نتیجه طبیعی آن می تواند ده بار گفتن جمله های خوشایند به یکدیگر، ده بار نوشتن: «من دیگه رو برادرم اسمای بد نمیذارم» و سپس عذرخواهی باشد.

دسته بندی تربیت کودک
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت