مشکلات روزمره کودکان (پارت سوم)

کاربر ۱۰کاربر ۱۰
651 بازدید
مشکلات روزمره کودکان

یاد بگیرید که شکست نخوريد.

از مشکلات روزمره کودکان برخورد کردن با توفان بداخلاقی و رفتار ضداجتماعی کودک در اماکن عمومی، به تصمیم قطعی شما نیاز دارد. در چنین شرایط ناخوشایندی، هیچ راه حلی بهتر از قاطعیت و پایداری والدین نیست. فرض کنید که در حال صرف شام لذیذی در یک رستوران دوست داشتنی هستید.

لسلی می خواهد قبل از خوردن حتی یک قاشق از غذایش، تکه سوم کیکش را بخورد. شما می گویید: «نمی شود!» و او شروع به نق زدن می کند. یکبار به او تذکر بدهید و در صورت لزوم او را از میز شام دور کنید؛ مثلا او را به داخل ماشین و یا اتاق خلوتی ببرید و تا هنگامی که دست از بدڅلقی اش برنداشته و قول همکاری نداده است، او را به سر میز شام برنگردانید.

اگر همچنان به رفتار ناپسندش ادامه داد، مجبور خواهید شد او را به منزل برگردانید. این کار را انجام دهید؛ حتی اگر این تصمیم باعث شود که تفریح سایر بچه ها متوقف شود. در چنین حالتی به بچه ها قول یک برنامه دیگر را بدهید. چند روز بعد دوباره بچه ها را بیرون ببرید و این بار لسلی را با همسرتان در منزل تنها بگذارید. دفعه بعد لیلی را نیز مجددا با خودتان ببرید و به او این فرصت را بدهید که نشان دهد می تواند همکاری کند.

از مشکلات روزمره کودکان: کودک دائما چیزها را فراموش یا گم میکند.

مشکلات روزمره کودکان

این پیشامد که ناهار خوردن را فراموش کنیم و یا چترمان را گم کنیم، امری طبیعی است که بعضی از ما به آن عادت نیز کرده ایم. کودکان به ویژه مستعد فراموشی یا گم کردن هستند که گرچه یک رخداد طبیعی است، اما در عین حال، کلافه کننده، وقت گیر و گران نیز هست. صدای کودکانه ای پای تلفن می گوید: «مامان، من کفش های ورزشی ام رو فراموش کرده ام، می تونی اونارو به مدرسه بیاری؟» یا این که: «کتاب ریاضی من کجاست؟ یادمه که اونو به خونه آوردم.)

معمولا تا هفت سالگی، این والدین هستند که تمام چیزها را برای کودکشان به خاط می آورند. بعد از آن، والدین فرض را بر این میگذارند که کودکان می توانند به ط فزایندهای مسئولیت قبول کنند. با این حال، معمولا کودکان بزرگتر به خود اجازه می دن که فراموش کار باشند زیرا می توانند برای جبران آن، به امید پدر و مادرشان باشند بعضی از کودکان بسیار حواس پرت هستند و تنها هنگامی به یاد می آورند که دیگر کار ان کار گذشته است. حواس پرتی می تواند نشانه بیماری اختلال در توجه باشد.

به خاطر آوردن و از پیش برنامه ریزی کردن، مهارت هایی هستند که باید پرورش یابند. سعی کنید با راه حل های زیر به کودک کمک کنید که کمتر فراموش کند.

 همین الان شروع کنید و از گم کردن های بعدی پیشگیری کنید.

یک الگوی سازماندهی و یک برنامه برای عمل ترتیب دهید که روند استقلال و مسئولیت پذیری را پرورش دهد.به کودک جای مشخصی برای نگهداری اشیائش، بدهید. اطمینان حاصل کنید که کودک جالباسی اختصاصی و جای به خصوص برای اسباب بازی ها و کتاب هایش، دارد. به این جاهای اختصاصی برچسب بزنید و از همان ابتدا از آنها به طور مداوم استفاده کنید. کودک از شما تقلید خواهد کرد و در نتیجه، مهارتهای سازماندهی اش رشد خواهند کرد. .

 از تحسین استفاده کنید. هنگامی که کودک دنبال چیزی میگردد و آن را در جای مخصوصش پیدا می کند، او را برای قرار دادن شیء در جای مناسب تحسین کنید. هنگامی که کتش را به جالباسی آویزان می کند و یا این که یک اسباب بازی را در جای خودش قرار می دهد، نکاتی را درباره بازدهی کارش و اینکه چقدر آسان تر دفعه بعد می تواند کتش یا اسباب بازیش را پیدا کند، ذکر کنید.

به او آموزش دهید که از پیش برنامه ریزی کند. با بزرگتر شدن کودک، راهبردهای سازماندهی خودتان را به او نشان دهید (این امر ممکن است مستلزم این باشد که خودتان چنین مهارتهایی را به دست آورید). به کودک یک تقویم بدهید و در بعد از ظهر روزهای آخر هفته برنامه هفته آینده را مرور کنید و به او کمک کنید که فهرستی از چیزهایی که باید به یاد داشته باشد را تهیه کند.

بر روی تقویم ساعات و روزهای مهمانی ها و قرارها را ثبت کنید. گاهی یک فهرست یادآور روزانه نیز کمک میکند. تمام موضوعاتی را که کودک باید در آن روز به یاد بیاورد، ثبت کنید. فهرست را روی آینه، يخچال یا کتابچه اش بچسبانید و به او یادآوری کنید که به آن نگاه کند؟

مشکلات روزمره کودکان: روش های یادآوری را به کودک بیاموزید.

مشکلات روزمره کودکان-1

روشهای مختلفی وجود دارد که براساس آن، می توانید به کودکتان آموزش دهید که به جای فراموش کردن، به خاطر بیاورد. این کار را به او از طریق نقش بازی کردن، تمرین مثبت و الگو قرار دادن آموزش دهید.

پاسخ درنگیده. به کودک خود آموزش دهید که قبل از ترک خانه بایستد و از خودش بپرسد: «آیا من چیزی را فراموش نکرده ام؟» در مقابل درب توقف کند، تا ده بشمارد و اطمینان حاصل کند که چیزی را جانگذاشته است. این کار را با وادار کردن کودک به جستجوی بدنی خودش کامل کنید.

جستجوی بدنی. به او یاد دهید که بدنش را از فرق سر تا نوک پایش وارسی کند و به دنبال اشیاء فراموش شده بگردد. «آیا کلاه، عینک، ژاکت، کیف، کتابها، دستکش، جامدادی و… را با خود برداشته ام؟»

جستجوی اطراف. به او نشان دهید که چطور به دنبال چیزهایش بگردد و توجه کنید که آیا او می تواند با چشم یکی از وسایلش را که جا گذاشته است، نشان دهد. یا نه.  به او یاد دهید از چیزهایی که می بیند به عنوان نشانه ای برای به یاد آوردن چیزهای دیگر استفاده کند. برای مثال، دیدن تکلیف شب بر روی تخته سیاه پیش از ترک کلاس، به او یادآوری خواهد کرد که چه چیزهایی را برای انجام تکلیف شب بردارد.

فهرستی تهیه کنید. فهرستی از اشیایی که باید در آن روز به خاطر آورده شوند، تهیه کنید و کودک را وادارید که آن را در جایی که به آسانی دیده شود، نگه دارد تا بدین وسیله چیزها را به خاطر بیاورد. تکه های کوچک برچسب (اتیکت) برای این منظور مناسب هستند. به او اجازه دهید که راه های خودش را برای به یاد آوردن پیدا کند. یکی از کودکانی که ما می شناختیم، عادت داشت تکالیفی را که می بایست در منزل انجام دهد، هر روز در دفترچه ای یادداشت کند. ولی معمولا فراموش می کرد که دفترچه را با خودش به منزل ببرد. به تدریج آموخت که تکالیف را کف دستش بنویسد. زیرا امکان فراموش کردن، آن تقريبا وجود نداشت! گاهی نمی توانید به روش های ابداعی کودک اعتراضی کنید.

مشکلات روزمره کودکان: از پی آمدهای طبیعی استفاده کنید.

مؤثرترین راه برای یادآوری، به خاطر آوردن پی آمدهای فراموش کاری است. کودکان معمولا بسیاری از چیزها را به خاطر نمی آورند، زیرا پدر و مادرشان به جای آنها این کار را انجام می دهند: «ما نمی خواهیم که «جو» راکت تنیسش را گم کند، بنابراین به جای او آن را به خاطر می آوریم.

چون اگر آن را گم کند، مجبور خواهیم شد برای او راکت دیگری بخریم.» «چون نمی خواهیم مجبور شویم کفش های ورزشی را به مدرسه ببریم به «ماری» یادآوری می کنیم که وقتی دارد به کلاس می رود، آنها را با خودش ببرد.» ولی این کار، عادت ماری یا جو را تغییر نخواهد داد. اگر اجازه دهیم که آنها نتایج فراموشکاری را تجربه کنند، کار درست خواهد شد.

نقش حافظه کودک را برعهده نگیرید. اگر کودک دستکش هایش را فراموش کرد، بگذارید همان طور بماند. ممکن است او نتواند آن روز در بازی شرکت کند. به مدرسه نروید و آن را برای کودک نبرید.

فراموش کردن را مشکل ساز کنید. اجازه دهید که او در صورت امکان خودش شیء فراموش شده را پیدا کند. او می تواند برای پیدا کردن اشیاء گمشده تلفن بزند و یا این که به جایی برود که در صورت لزوم با همراهی شما باشد) ولی خودتان هیچ تلاش غیرلازمی را انجام ندهید.

از تصحیح بیش از حد استفاده کنید. هنگامی که کودکتان چیزی را فراموش یا گم می کند، او را وادار کنید روش های به خاطر آوردن را چندبار در حضور شما تمرین کند. اگر بن عادت کرده است نهارش را فراموش کند، می توانید درست قبل از رفتن او از خانه این موضوع را به او یادآور شوید، ولی بعدا او را وادار کنید که سه بار بیرون آوردن غذا از یخچال و گذاشتن آن در کیف مدرسه اش را تمرین کند.

اگر سوزان کتش را در مدرسه جا می گذارد او را وادار کنید که نقش جستجوی بدنی بازی کند (مثلا وانمود می کند که در مدرسه یا خانه یک دوست در حال بازی در یک  را فیلم است.)

بلافاصله اشیاء گم شده را تهیه نکنید. کودک را وادارید که با انجام دادن کارهای بیشتردر منزل، بهای آن را بپردازد. یا اینکه او را وادار کنید که از پس انداز و یا پول توجیبی اش دست کم قسمتی از بهای آن را بپردازد.

 کوششهای دراز مدت کودک را تحسین کنید.

مشکلات روزمره کودکان-2

کودک خود را برای مسؤولیتی که پذیرفته است، تحسین کنید. یادداشتی از تعداد روزهایی که چیزی جا گذاشته شده یا گم شده است تهیه کنید. او را برای استفاده از روش های به خاطر آوردن تحسین کنید. روی کارهای خوب تأكید کنید: «می دونی که سه هفته ست نهارت رو فراموش نکردی؟ این کار رو ادامه بده. شرط میبندم که میتونی رکورد رو بشکنی.»

مشکلات روزمره کودکان: کودک نمی تواند آرام بنشیند.

یادگیری آرام یکجا نشستن، یکی از سخت ترین درسهایی است که کودکان خردسال باید بیاموزند. حتی چند دقیقه انتظار، به نظر کودک، ابدی می آید. کودک باید بداند منظور والدین از «آرام نشستن» چیست و بسیار مهم است که والدین در مورد انتظاراتشان واقع بین باشند. ولی حتی به یک کودک خردسال نیز می توان نشستن طولانی تر در سر میز شام، در مراسم و یا موقعیت های اجتماعی را آموزش داد.

راه حل هایی که در زیر می آید، بدین منظور طراحی شده اند که چطور کودک آرام بنشیند و در عین حال نسبت به همکاریش احساس خوبی داشته باشد.

این روش ها بدین ترتیب هستند که از راه بازی کردن وارد می شوید و راه حل های اول برای کودکان خردسال تر و راه حل هایی که در آخر آورده شده اند، برای کودکان بزرگتر مناسب ترند. راه حل هایی را که با سن، مهارتها و شخصیت کودکتان سازگارتر هستند، انتخاب کنید.

بشمارید و کف بزنید.

کودک نوپای خودتان را روی صندلی بنشانید به او بگویید که می خواهید ببینید می تواند تا هنگامی که شما اعداد را می شمارید، روی صندلی آرام بنشیند یا نه. در حالی که با انگشتانتان اعداد را نشان می دهید از یک تا پنج بشمارید. او را تحسین کنید، در آغوش بگیرید و به او اجازه دهید که قبل از شروع مجدد، چند دقیقه در اطراف پرسه بزند. این بار او را بنشانید و بگویید: «حاضر برای نشستن، رفتیم!» و تا ده یا هر شماره دیگری که او برای آن آمادگی دارد، بشمارید. مجددا موفقیت او را تحسین کنید و برایش کف بزنید، او را در آغوش بکشید و اجازه دهید که مدتی دور و بر گردش کند. به تدریج مدت زمانی را که او می تواند روی صندلی بنشیند، افزایش دهید و در ضمن با شمردن همراه با شادی و هیجان آشکار، در او یک حس موفقیت ایجاد کنید.

از زمان سنج (تایمر) استفاده کنید.

هنگامی که کودک نوپای شما توانست به مدت شصت ثانیه در بازی «بشمار و کف بزن» (قسمت بالا) دوام بیاورد، بازی را عوض کنید. با یک زمان سنج آشپزخانه دقایق را بشمارید. کودک در صندلیش می نشیند و به زمانسنج گوش می دهد تا زنگ آن به صدا دراید.

در این بین شما به تدریج و در عرض چند هفته مدت زمان آن را زیاد می کنید. در  مورد کودکان بزرگتر با یک جلسه آموزشی آغاز کنید: «می خوایم ببینیم چقدر میتونی آروم بشینی» زمان را اندازه بگیرید و نتیجه کارش را به او بازگردانید: «حالا بیا ببینیم میتونی رکوردت رو بشکنی یا نه!».

تذکر: این بازی را به مدت خیلی طولانی انجام ندهید و آن را هر روز نیز بازی نکنید. بازی، سرگرمی است، شکنجه نیست. از کودک انتظار نداشته باشید که مدت طولانی آرام بنشیند و هیچ کاری انجام ندهد. قوانین بازی را طوری ترتیب دهید که اجازه فعالیتهای آرام نظیر خواندن یا بازی کردن را به کودک بدهد. همیشه به طور متناوب به کودک اجازه دهید بین آرام نشستن ها به فعالیت های بدنی بپردازد. .

 با ساعت مسابقه بگذارید.

به مرور که کودکتان یادگرفت از زمان سنج (تایمر) آشپزخانه استفاده کند، زمان سنج آشپزخانه را به موقعیت های دیگر نظیر شام خوردن نیز وارد کنید. زمان سنج را برای یک مدت منطقی تنظیم کنید. اگر می تواند پنج دقیقه پشت سرهم پشت میز بنشیند زمان سنج را روی پنج دقیقه تنظیم کنید. به تدریج زمان را زیاد کنید و موفقیت های کودک را تحسین کنید.

گهگاه به او یک جایزه نظیر یک تکه اضافی از دسر بدهید. اگر کودک پیش از به صدا درآمدن زنگ زمان سنج بلند شد، به او بگویید که باید مجددا تلاش کند و زمان سنج را مجددا تنظیم کنید.

اگر فکر می کنید قبل از به صدا درآمدن زنگ می خواهد بلند شود، این نکته را به طور غیر مستقیم به او یادآوری کنید. مثلا به این ترتیب که شخص دیگری را دور میز به خاطر نشستن آرام او تحسین کنید.

زمانی که دوباره نشست، کودک را تحسین کنید. برای کودکان بسیار کوچک، شلوغش کنید و هنگامی که کودک به زمان موردنظر رسید، دست بزنید و او را تشویق کنید. هنگامی که کودک در یک مورد موفق شد، این روش را در موارد دیگر نیز به کارگیرید.

 مشکلات روزمره کودکان: زمان گرفتن دقیق

مشکلات روزمره کودکان-3

این مورد یک نوع دیگر از بازی مسابقه گذاشتن با ساعت برای کودکان بزرگتر است. با استفاده از زمان سنج (تایمر) یا یک کرونومتر، به کودک اجازه دهید که خودش اهداف زمانی اش را تعیین کند.

یک نمودار کوچک بر روی یک کارت  5*3 سانتیمتری بکشید. در روی محور افقی دقیقه ها و ثانیه ها و در روی محور عمودی، تلاشها را بنویسید. اجازه دهید کودک خودش رکورد اهدافش را ثبت کند.

 مجسمه بازی کنید.

کودک را روبروی خودتان روی صندلی بنشانید و از او بخواهید که دستهایش را روی زانوهایش بگذارد. البته کودک نفس خواهد کشید! ولی باید سعی کند مانند مجسمه بی حرکت بماند و حتی دستها یا بینی اش را تکان ندهد. با تمرین، او می تواند یک دقیقه بی حرکت بنشیند و بعضی از کودکان می توانند پنج دقیقه یا بیشتر بی حرکت بمانند. هرچند روز یک بار بازی را تکرار کنید تا آگاهی او را نسبت به کنترلش روی حرکات، بالا ببرید. فراموش نکنید که او را به خاطر پیشرفت، هرچقدر اندک، شدیدا تحسین کنید.

 نگاه کنید تا زمان بگذرد.

یک راه حل واقعی برای طولانی کردن زمان، ایجاد کردن موقعیتی است که نیازمند آرام نشستن است. به تدریج به او بگویید که انتظار دارید چگونه رفتار کند. یک مداد و یک ورق کاغذ بردارید. برای هر زمانی که او باید آرام بنشیند یک شکل، مثلا ستاره، دایره یا یک صورت خندان بکشید. برای مثال، ده دقیقه آرام نشستن نیازمند کشیدن ده ستاره است. با گذشتن هر دقیقه، او باید یکی از شکلها را رنگ کند یا هاشور بزند. هنگامی که تمام ستاره ها یا شكلها هاشور خوردند، زمان تمام شده و او بازی را برده است.

 فرود موفقیت آمیز

این یک راه حل سرگرم کننده است که با آن می توانید به صورت تصویری، به کودک خود نشان دهید که از او چه انتظاری دارید. کودک را وادارید که وانمود کند در حال نشستن روی صندلی هواپیماست و کمربندش را هم بسته است. به او بگویید که شما خلبان هستید و اعلام می کنید که علامت روی کمربند ایمنی «روشن» است. این بدان معناست که او باید همانجا بنشیند. سپس چراغ کمربند را «خاموش» کنید تا بدین ترتیب کودک بتواند بلند شود و بایستد. با تکرار این بازی، به تدریج زمان نشستن را افزایش

 مشکلات روزمره کودکان: کودک را به صندلی بچسبانید.

وانمود کنید که صندلی را قبل از اینکه کودک بنشیند، به چسب آغشته کرده اید – یا این که بگذارید خودش این تصور را بکند. وقتی او را به صندلیش «چسبانديد»، از او بخواهید که به دیگر اشیاء یا افرادی که همانطور به صندلیشان چسبیده اند و بسیار آرام نشسته اند، توجه کند.

زمان را برگردانید.

در مورد کودکانی که در آرام نشستن مشکل دارند، انتظارات خود را دقیقا معلوم کنید. سپس به او بگویید که برای هر دقیقه ای که آرام بنشیند، به او زمان را بر خواهید گرداند.

و در ازای هر دقیقه خوب نشستن، اجازه دهید یکی دو دقیقه، کاری را که دوست دارد انجام دهد. زمان را ثبت کنید. کودک را به خاطر بردباریش عمیقا تحسین کنید. به کودک تفهیم کنید که در ازای دقایقی که آرام نمی نشیند، باید کار منزل بیشتری را انجام دهد، تلویزیون تماشا نکند و… حتما از این زمان نیز یادداشت بردارید.

کودکانی که دستورات را اطاعت نمیکنند.

مشکلات روزمره کودکان-4

عدم پیروی کودک از دستورات والدین، می تواند عصبانی کننده و آزار دهنده باشد. در انتهای روز شما از تکرار کردن، بحث کردن، نق زدن و کلک زدنهای او به ستوه می آیید. اولین چیزی که باید به خاطر بسپارید این است که تعداد خواست ها و فرامین تان معقول باشد تا کودکان تبدیل به پادو یا کارگر شما نشوند. دومین مسأله این است که در لحن و عمل، خوشایند و منطقی باشید.

گاهی کودکان به این دلیل عادت به بی توجهی نسبت به دستورات میکنند که به خوبی می دانند دستورات، پیش از جواب دادن به آنها، بارها تکرار خواهند شد. یاد گرفته اند که چه مدت طول می کشد تا والدینشان به اندازه کافی عصبانی شوند و آنها را مجبور به اطاعت کنند. همچنین می دانند که ممکن است والدینشان تسلیم شوند و خودشان کار را انجام دهند. با این حال، گاهی جواب ندادن صرفا به دلیل سرکشی و نافرمانی، و گاه به دلیل انتظارات زیاده از حدی است که داریم و یا انتظاراتی که به وضوح آنها را بیان نمی کنیم.

اگر کودکتان می فهمد ولی ندرتا از دستورات شما تبعیت می کند، راه حل های زیر را امتحان کنید. ما خودمان این راه حل ها را کارساز یافته ایم.

 مشکلات روزمره کودکان: صریح و دقیق باشيد.

ما اغلب چنان گرفتار صادر کردن فرامین هستیم که نمی فهمیم چقدر از کودک انتظار داریم. کودک ممکن است نداند معنای «اتاقت رو تمیز کن» چیست. ممکن است معنای اتاق تمیز برای او، با انتظارات ما مطابقت نکند. همچنین گاهی والدین چنان پشت سر هم دستوراتی صادر می کنند که کودکان قادر به یاد آوری آنها نیستند. و نهایتا این که گاهی والدین از کودکشان خواهش می کنند که کاری را انجام دهد، در حالی که قصدشان این بوده است که به او بگویند که باید آن کار را انجام دهد.

کاری را که می خواهید، دقیقا با کلمات ساده و قابل فهم بیان کنید. و آن را به صورت دقیق شرح دهید.

تعداد دستورات را محدود کنید. بسیاری از مواقع والدین تعداد زیادی دستور را یکجا صادر می کنند! در حدی به کودک دستور دهید که بتواند آن را حفظ کند و به خاطر اورد. هنگامی در صورت لزوم برای او دستورات دیگری صادر کنید که آن کارها را انجام داده است. برای مثال، اگر می خواهید اتاقش را تمیز کند به او بگویید که چطور قدم به قدم آن را انجام دهد: «اسباب بازی هایت را جمع کن، لباس هایت را آویزان کن و…) هنگامی که او کل کار را فهمید، می توانید صرفا به او بگویید: «برو اتاقت را تمیز کن.»

پیش از این که سخن بگویید، فکر کنید. اگر می خواهید جواب نه نشنوید، به کودک امکان انتخاب ندهید، مثلا نگویید: «می خوای همین الان اتاق رو تمیز کنی؟» و یا چطوره بریم دندانپزشکی؟» می توان در عین حال که خودکامه و دیکتاتور نبود، قاطع بود. گاهی می توانید از انگیزه دادن هم استفاده کنید، مثلا: «شرط می بندم قبل از اینکه تا ده بشمرم از ماشین پیاده میشی!»

توجه کودک را جلب کنید.

مشکلات روزمره کودکان-5

کودکان اغلب چنان غرق کارهایشان می شوند که واقعا نمی شنوند که شما چه میگویید. برای پرهیز از چنین حالتی، اطمینان حاصل کنید که کودک می داند به او چه گفته اید. در چشمان کودک نگاه کنید و از او بخواهید که دستورات شما را تکرار کند و بعد برای شما معنای آنها را نیز شرح دهد. این روش همچنین در مورد کودکانی که مدت توجه کوتاهی دارند و به آسانی توجهشان منحرف می شود، مفید است.

به آن چه می گویید عمل کنید و چیزی را بگویید که به آن عمل می کنید.

والدین معمولا گرفتارند و گاهی هنگامی که می خواهیم بچه ها کاری را انجام دهند، فرض می کنیم که آن کار انجام خواهد شد و بعد آن را فراموش می کنیم. اگر چنین نیست، اطمینان حاصل کنید که هر بار که دستوراتی را صادر می کنید، آنها را پیگیری می کنید؛ تا بدین ترتیب کودکتان یاد نگیرد دستورات شما را نادیده بگیرد. علاوه بر این، از دادن دستوراتی که واقعا لازم نیستند، اجتناب کنید.

دستورات را به صورت بازی در آورید.

اغلب فرمانهایی که برای کودکانمان صادر می کنیم، زمان چندانی برای انجام دادن لازم ندارند و اغلب، این زمان کمتر از وقتی است که صرف بحث کردن در مورد آنها می شود. اگر از دوران خردسالی بچه ها شروع به درخواست کمک از آنها کنید، آنها به وظایف خود به چشم یک بخش طبیعی از زندگی شان نگاه خواهند کرد. بعد، شما می توانید با اندازه گیری زمان پاسخ، آن را تبدیل به یک بازی کنید: چقدر طول میکشه که رختخوابتو مرتب کنی؟ شروع می کنیم، یک، دو، سه… عالیه! کارتو در چهار دقیقه و نیم تموم کردی، آفرین! واقعا که می تونم روی کمکت حساب کنم؛ خیلی ممنون! حالا می تونی برگردی، بازی کنی.» با این روش مثبت به او می آموزید که کمک کردن زمان زیادی نمی برد.

 نظارت کنید.

برای آنکه مطمئن شوید که کودکتان از دستورات شما اطاعت می کند، می توانید در حال انجام کار، او را زیر نظر بگیرید؛ ولی همیشه این کار را به صورت مثبت و کمک کننده انجام دهید. اگر مایل بودید، بازرسی را بعد از پایان کار انجام دهید. هدف این نیست که از کودک ایراد بگیرید، بلکه هدف این است که مطمئن شوید کودک دستورات شما را انجام می دهد. بنابراین، خودتان را تبدیل به یک پلیس خشک و خشن نکنید.

 تحسین کنید، تحسين، تحسين..

ما واقعا بر این باوریم که کلید انگیزه دادن به بچه ها این است که مثبت باشید: با رفتارتان نشان دهید که از او انتظار دارید دستورات شما را اطاعت کند و زمانی که چنین کرد او را تشویق کنید: «خیلی ممنون از این که عینک من رو آوردی. واقعا به من کمک بزرگی کردی.» «آفرین که اتاقت رو تمیز کردی، کتابها و اسباب بازیهات رو سرجاشون گذاشتی و کمد رو بستی.»

هنگامی که می توانید، کاری را که خوب انجام شده است، با فعالیتی که کودک دوست دارد همراه کنید و بازی را با کار به طور متناوب به کار بگیرید: «جو، بعد از اینکه کتابهات رو مرتب کردی، برو بازی کن.» یا «جسیکا، واقعا برای پاک کردن باغ خیلی کار کردیم. بیا کمی لیموناد و ذرت بو داده بخوریم.»

 مشکلات روزمره کودکان: حرف گوش نکردن کودک را، پیگیری کنید.

اگر علی رغم برخورد مثبت شما، به دستوراتتان بی توجهی شده است و یا اینکه پاسخ به دستورات شما، با لحنی غیرهمکارانه «چرا من باید این کار رو بکنم» همراه شده است، به نقطه ای رسیده اید که باید با به کارگیری پی آمدهای منفی، وضعیت را تغییر دهید.

از پاسخ های پنج ثانیه ای استفاده کنید. اگر کودک شما سابقه پشت گوش انداختن و دستورات شما را دارد، یک محدوده زمانی برای پاسخ دادن او معین کنید. اگر کودک،

زمانی که در حال شمردن بودید پاسخ نداده بود و تنها زمانی شروع به پاسخ دادن کرد که شما شمردن را تمام کرده بودید، دستورات را یکبار دیگر تکرار کنید. سپس او را وادارید که بین دو حالت یکی را انتخاب کند؛ مثلا: «جان، یا کاری را که من گفتم میکنی، یا این که به تو کمک می کنم که اونو انجام بدی و جریمه هم میشی!» یا «مارک، باید همین الان اتاقت رو تمیز کنی و یا اینکه جریمه بشی و بعد اتاقت رو تمیزکنی!»

دست کودک را بگیرید و او را وادار به انجام کار کنید. اگر این راه را انتخاب میکنید، بعد از پنج ثانیه، یکبار دیگر دستورات را تکرار کنید. سپس دستهای کودک را بگیرید و او را در موقعیت عمل قرار دهید. مثلا اگر کودک قرار است چیزی را از روی زمین بردارد، دست کودک را بگیرید و آن را روی آن چیز قرار دهید. بعد دست او را به محل قرار گرفتن شیء ببرید.

از محرومیت موقت استفاده کنید. او را مدتی جریمه کنید سپس از کودک بخواهید چیزی را که از او خواسته اید، اجرا کند.  از تصحیح بیش از حد استفاده کنید. اگر کودک از دستورات شما اطاعت نمیکند، وانمود کنید که فکر میکنید کودک نمی داند چطور باید کارش را انجام دهد و او را وادارید که با نظارت شما، وظیفه اش را چندین بار انجام دهد.

چرا، چرا، چرا؟

کودکان خیلی زود سؤال کردن را شروع می کنند. ابتدایی ترین پرسش هایشان را از ما میکنند؛ زیرا ماییم که محیط آنها را کنترل می کنیم. ما اطلاعاتی که کودک دریافت می کند را نیز کنترل می کنیم. گفتگو با کودک باید خیلی زودتر از آن که کودک مفهوم کلمات را بفهمد، شروع شود (اگر قبل از تولدشان شروع نشده باشد!) و در واقع از زمانی که اولین بار آنها را در آغوش میگیریم، صحبت کردن باید به صورت بخشی از ارتباط ما با کودک درآید.

دسته بندی تربیت کودک
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت