مشکلات هر روزه کودک (پارت اول)

کاربر ۱۰ کاربر ۱۰
1,010 بازدید

مشکلات هر روزه کودک: سال های آزار دهنده ای از کودکان که همه روزه تکرار می شود و نیازمند توجه مداوم وبرخورد سنجيده است، والدین را بیش از رفتارهای دیگر کودک خسته می کند. نه تنها خود این رفتارها شما را از کوره در می برد، بلکه روز را نیز با احساس ناراحتی در مورد اینکه رابطه خوبی بین شما و کودکتان برقرار نیست، به پایان می برید.

خبر خوبی که برای شما داریم این است که راه حل های مناسبی برای این مشکلات روزمره آزار دهنده وجود دارد. با این که غلبه کردن بر آنها نیازمند زمان، بردباری و کار دراز مدت است، تلاش های شما برای تمام اعضاء خانواده مفید واقع خواهد افتاد.

در اینجا تعدادی از رفتارهای غیرقابل قبول کودکان را که در خانه ها معمول است، مورد بحث قرار می دهیم و سپس راه هایی را که می توانید با استفاده از آنها بر این مشکلات غلبه کنید، ارائه می دهیم.

 مشکلات هر روزه کودک: کودک در کارهای منزل کمک نمی کند.

مشکلات هر روزه کودک-1

معمولا در نظر والدین، کارهای منزل کارهایی کوچک و تکراری هستند که همیشه در خانه انجام می گیرند. ولی درنظر کودکان این کارها بسیار مشکل و ناخوشایند هستند که هر وقت که دوست دارند کار دیگری انجام دهند، به آنها واگذار می شود. با آنکه انجام این کارها معمولا اهمیت چندانی ندارد، اما غالبا با بحث و جدل های طولانی همراه است.

صرفنظر از اینکه این کارها چه قدر بی اهمیت باشد، می تواند به ویژه در هنگامی که انجام آنها مستلزم یاد آوری های مکرر وبحث طولانی باشد، آرامش منزل رابرهم بریزد.

ما بر این باوریم که هر کس در خانواده باید مسؤلیت کارهایی را که برای تداوم یک زندگی شایسته لازم است، بر عهده بگیرد؛ به ویژه در خانواده هایی که پدر و مادر – هر دو۔ شاغل اند و یا اینکه تنها یکی از والدین در خانه زندگی می کند. اگر این امور از آغاز، به صورت یک قانون نانوشته . ولی لازم الاجرا – درآید، کودکان می آموزند که کمک در خانه جزیی از کارهایی روزمره آنهاست. البته ما فکر نمی کنیم که باید انبوهی از کارهای منزل را بر دوش کودکان گذاشت؛ بلکه انجام چند مسؤلیت کوچک توسط کودک، هم کار شما را سبک تر می کند و هم اینکه مقوله همکاری را به کودک می آموزد.

یکی از شکایات عمده والدینی که به ما مراجعه می کنند، این است که کودکان آنها بی مسؤولیت» هستند. کارهایی را که بر دوش آنها گذاشته می شود، انجام نمی دهند و یا اینکه بدون چندبار تذکر و بحث های پیاپی به این کارها نمی پردازند و خلاصه اینکه نافرمان، گستاخ و سرکش هستند. و یا این که به سادگی «یادشان میرود» کارهایی که به آنها محول شده انجام دهند.

والدین دیگر می پرسند که چطور می توانند احساس مسولیت را در کودکان خود برانگیزند. چیزی که باید به خاطر داشته باشیم این است که مسئولیت پذیرفتن، مستلزم توانایی انجام کار است. در بیشتر موارد، تنها هنگامی عادلانه است که انجام کاری را از کودک بخواهیم که او قادر به انجام آن باشد.

پیشنهادهای ما در این زمینه از این قرارند:

زود شروع کنید.

حتی خردسال ترین کودکان نیز می توانند یاد بگیرند که مسؤول باشند. در مورد کودکان خردسال و این که کودک قادر به انجام چه کاری است، مرحله رشد او را در نظر بگیرید. به عنوان مثال، کودکان نوپا دوست دارند چیزها را از روی زمین بردارند. بنابراین، از این انرژی استفاده کنید و کودک را وادارید که لباسهای کثیف خود را در سبد لباس شویی بریزد، لباس های تمیز را در کشو بریزد و اسباب بازی های خود را سر جایشان بگذارند.

کودکان خردسال دوست دارند که به پدر و مادرشان کمک کنند و اگر شما به آنها اجازه دهید، می توانند به جای اینکه مزاحم شما باشند، واقعا به شما کمک کنند. با این کار هم آنها را مشغول نگه می دارید و هم اینکه به آنها مسؤولیت پذیری را یاد می دهید.

هنگامی که «لین» سه ساله و بسیار کوچک بود، دوست داشت آشغال ها را از روی زمین بردارد و آنها را در سطل آشغال بیندازد. این کار برای یک کودک نوپا که معمولا می تواند شي، کوچکی را در فاصله چند متری تشخیص دهد، کار مناسبی است. هنگامی که «لین» بزرگتر و بلندقدتر شد، همیشه از این که اشیا را از کشوها بیرون بیاورد، خرسند می شد و هنگامی که چهار ساله بود می توانست ظروف نقره را انتخاب کند و درست مانند یک فرد بالغ میز را بچیند.

این اولین وظیفه واقعی او در خانه بود، ولی آن را کار تلقی نمی کرد؛ برای او این کار، نشانه رشد و جزء طبیعی زندگی او در خانه بود.

 با بزرگتر شدن کودک، وظایف او را تغيير دهيد.

مشکلات هر روزه کودک-2

کارها باید متناسب با سن و توانایی کودک باشند، پس به جاست که با رشد کودک کارها را تغییر دهید. به ویژه هنگامی که بیشتر از از یک کودک در منزل دارید. به این ترتیب، یکی از کودکان نمی تواند بگوید: «چرا مارک نباید آن کار را انجام دهد و من باید انجام دهم؟». مارک آن کار را در حال حاضر انجام نمی دهد، ولی یا قبلا آن را انجام می داده است و یا این که بعدا آن را انجام خواهد داد.

هنگامی که وظایف تغییر کنند، کودکان منتظر مسوولیت های جدید خواهند شد. یک بار پدری به کودکش گفت: «تو هنوز آن قدر بزرگ نشده ای که به کوچه بروی و روزنامه بخری، ولی یک روز خواهی توانست.» کودک مرتب از پدرش می پرسید که آیا به اندازه کافی برای این کار بزرگ شده است یا نه و هنگامی که نهایتا به آن اندازه بزرگ شد، وظیفه جدیدش را کاملا مسرت بخش یافت.

مشکلات هر روزه کودک: به کودک یاد دهید که چطور کارها را انجام دهد.

فرض نکنید که یک کودک، می داند که چطور کاری را که شما از او خواسته اید، انجام دهد. همیشه دقیقا چیزی را که انتظار دارید مشخص کنید، به او نشان دهید که چطور آن را انجام دهد و پیشرفت او را در انجام کار از ابتدا زیر نظر بگیرید. دقیقا به او بگویید که چه مواقعی یک کار بخصوص باید آغاز شود و چه زمانی باید پایان یابد.

به عنوان مثال، مرتب کردن رختخواب را در نظر بگیرید: هیچ کس به طور مادرزاد نمی تواند آن طور که شما رختخواب ها را مرتب میکنید، رختخواب ها را مرتب کند. به کودک نشان دهید که چطور آن را انجام دهد و سپس پیشرفت ها و تلاش های کودک را به اندازه کافی تحسین و تشویق کنید.

از کودک انتظار بیش از حد نداشته باشید و همچنین کار کم را نیز نپذیرید.

سعی کنید که انتظاراتتان را با سن کودک و مرحله رشد او تطبیق دهید. هنگامی که «لین» در ابتدا شروع به چیدن میز کرد، جالب بود که او در جلو هر صندلی یک قاشق یا چنگال می گذاشت. البته گاهی تمام قاشقها و یا چنگال ها برای یک نفر گذاشته می شد. به تدریج او با تقلید از پدر و مادرش یاد گرفت که کدامیک از وسایل را کنار بگذارد و وسایل را کجای میز بچیند. در آخر، وظیفه او این شد که به تنهایی میز را برای هر وعده غذا بچیند.

یک کودک سه ساله می تواند آشغال ها را در سطل اتاقش بریزد، ولی مسلما نمی تواند تمام زباله ها را جمع کند و آنها را از پله ها پایین ببرد. شما توانایی های کودکتان را می شناسید. ولی اگر به کودک نوپای خود اجازه کمک ندهید، توانایی های او را دست کم گرفته اید.

 مشکلات هر روزه کودک: کارها را زیر نظر بگیرید.

مشکلات هر روزه کودک-3

بسیاری از والدین مرتکب این اشتباه بزرگ می شوند که از آغاز انتظار دارند که کودک بدون نظارت یا کمک، کارها را به طور صحیح انجام دهد. هنگامی که کودک در حال یادگیری کار جدید است، وظیفه شما تنها این نیست که به او یاد بدهید چطور آن را انجام دهد، بلکه باید تا هنگامی که کار را تمام نکرده است، او را زیر نظر بگیرید. تا هنگامی که یک کار به صورت عادت تثبیت شده در نیامده است، از او انتظار نداشته باشید که وقتی شما در منزل نیستید، آن کار را انجام دهد. و به کودک کمک و یادآوری کنید. هنگامی که کودکان در حال انجام کاری هستند،

حضور داشته باشید. آنها نیاز به کمک، تحسین و یادآوری دارند؛ چه هنگامی که اسباب بازی ها را جمع می کنند و چه هنگامی که لباس ها را در سبد لباس شویی می ریزند. کودکان چهارساله ممکن است یادگرفته باشند که میز را بچینند، ولی به یادآوری نیاز دارند که چه موقع آن را انجام دهند. حتی کودکان دوازده ساله نیز هرازگاهی نیاز به یاد آوری دارند. و کودک را راهنمایی کنید. با انتخاب یک زمان خاص در روز یا راهنماهای طبیعی دیگر مانند پایان کار مشخصی، نظیر تمام شدن غذا، به کودک کمک کنید تا بفهمد زمان انجام دادن وظایف فرارسیده است یا نه.

اگر کودکی وظیفه اش این است که میز را تمیز کند، پایان یافتن شام می تواند یک علامت طبیعی برای رسیدن زمان انجام آن باشد. یا این که اگر وظیفه کودک چیدن میز صبحانه است، کودک باید بداند که زمان انجام آن درست هنگامی است که صبح ها لباس پوشیدنش را تمام کرده است. اگر بیرون بردن آشغالها وظیفه کودک است، بنابراین می داند که وقتی شام تمام شد، باید آشغال ها را جمع کند و بیرون برد.

همین حالا مسوولیت را بر دوش کودک بگذارید.

با بزرگ شدن و تواناتر شدن کودک، به تدریج مسؤولیت انجام کارها را بر عهده او بگذارید.وظایف را در جدولی بنویسید و دیگر یادآوری نکنید. جدولی تنظیم کنید که به کودک بگوید چه زمانی باید کارش را انجام دهد (می توانید این جدول را با یک جدول جایزه همراه کنید. سپس جدول را جایی نصب کنید که کودک بتواند آن را ببیند. اگر وظیفه کودک بیرون بردن سطل زباله است، جدول را می توانید پشت در نصب کنید تا هنگامی که کودک بیرون می رود، بتواند آن را ببیند.

بازرسی کنید. هنگامی که مطمئن شدید کودک می داند که چطور باید کار را انجام دهد، به او بگویید دیگر تا زمان بازرسی در مورد آن چیزی نخواهید گفت. جک را در نظر بگیرید: وظایف شبانه او این است که بعد از شام میز را پاک کند و بشقاب ها را از داخل ماشین ظرفشویی بیرون بیاورد.

با او توافق کرده اید که دیگر وظایفش را به او یادآوری نخواهید کرد. با این حال، دو ساعت بعد از شام، بازرسی خواهید کرد که آیا کارش را انجام داده است یا نه. در مورد جنی که وظیفه دارد هر هفته اتاقش را تمیز کند، وسایل روی میز را جمع کند و کمدش را مرتب کند، به او بگویید که تمام هفته چیزی به او نخواهید گفت، ولی ظهر روزهای شنبه همه اینها را بازرسی خواهید کرد.

بازرسی را با یادآوری همراه کنید. بعضی از کودکان ترجیح می دهند که در مورد وظایفشان به آنها یاد آوری شود و توصیه ما به والدین چنین کودکانی این است که با یاد آوری در زمانهای مشخص و محدودی، توافق کنند.

پیشنهاد ما این است که از کودک سؤال کنند چه طرز یاد آوری به آنها بیشتر کمک می کند. وظیفه اسکات این است که ماشین را جارو بکشد. او پیشنهاد کرد که مادرش در روزهای آخر هفته به او بگوید چه زمانی دوست دارد که این کار را انجام دهد و این به منزله یاد آوری باشد. یا این که مثلا قبل از شام مادر هنری او را یکبار صدا می کند تا میز را بچیند.

 مشکلات هر روزه کودک: کار کودک را به کمک پی آمدها، پیگیری کنید.

مشکلات هر روزه کودک-4

هنگامی که کودک با موفقیت وظایفش را انجام داد، از پی آمدهای مثبت می توان به عنوان تقویت کننده رفتار کودک استفاده کرد. مکاری را که خوب انجام شده است، تحسین کنید. طبیعی ترین نتیجه کاری که خوب انجام شده است، می تواند درک و تحسین خوب کار کردن کودک باشد. هنگامی کار به خوبی انجام شده است، بگذارید کودک بداند که شما از حاصل کار خرسند هستید و به او بگویید که کار او چقدر فوق العاده است. اگر تحسین کودک در حب. انجام کار مفیدتر واقع می شود، او را هنگام انجام کار تحسین کنید.

اگر کودک از آن دسته کودکانی است که تحسین روی آنها اثری ندارد، روش خود را عوض کنید. زمانی را به بازی و زمانی را به کار اختصاص دهید. یکی از پی آمدهای طبیعی کاری که خوب انجام شده است، می تواند کمی سرگرمی باشد. بنابراین، جایزه کردی وظیفه شناس خود را این قرار دهید که کاری را انجام دهد که از آن لذت می برد. بعد از این که سوزان اتاقش را مرتب کرد، می تواند تلویزیون تماشا کند. هنگامی که جیمی آشغال ها را بیرون برد، می تواند بیرون برود و بازی کند.

همیشه ثابت قدم باشید و اطمینان حاصل کنید که حتما کاری را انجام داده است و بعد اجازه برنامه سرگرم کننده را به او بدهید. و با جایزه، رفتار کودک را تقویت کنید. ما بارها تکرار کرده ایم که تقویت زیادی برای تثبیت یک رفتار جدید، لازم است. این مسأله به ویژه هنگامی اهمیت می یابد که شما از کودکان بزرگتر بخواهید مسؤولیت هایی را قبول کنند که قبلا هرگز انجام نداده اند و یا اینکه قبلا در انجام آن مشکل داشته اند.

جدول جوایز، که طی آن، کودک با گرفتن نمراتی جایزه موردنظر خود را می گیرد، می تواند تاثیری معجزه آسا داشته باشد. برای مثال، سارا هیچگاه تا هنگامی که تا حد امکان نق نزده باشد لباسهایش را عوض نمی کند. نق زدن کودک را در نظر نگیرید.

دقیقا برای سارا توضیح دهید که شما انتظار دارید او چه کاری را انجام دهد و چه موقعی آن کار را انجام دهد. جدولی تنظیم کنید و به او بگویید هنگامی که بیست و پنج نمره بیاورد، شلوار جدیدی را که دوست دارد، می گیرد. هر بعدازظهر ساعت هفت، اتاق او را بازرسی کنید. شدیدا او را تحسین کنید و اگر لباسهایش را آویزان کرده بود و یا آنها را مرتب کنار گذاشته بود، روی جدول علامت بگذارید. همین جا به او یک جایزه کوچک نظیر اجازه تماشای بیشتر تلویزیون یا یک سنجاق سر جدید بدهید و هنگامی که بیست و پنج نمره آورد، شلوار موردنظرش را برایش بخرید.

 چنانچه کودک در انجام وظایفش کوتاهی می کند، تدابير منفی اتخاذ کنيد.

معمولا والدین عاصی کودکشان را با گرفتن یک اسباب بازی و یا محروم کردن او از چیزی تنبیه می کنند. با این حال ما توصیه میکنیم برای تغییر رفتار کودک، از «پی آمدهای طبیعی منفی» استفاده کنید. و از روش تصحیح بیش از حد استفاده کنید. این روش به ویژه هنگامی مفید است که کودک در به یاد آوردن مشکل دارد.

جوزف معمولا فراموش می کند که رختخوابش را مرتب کند. به او بگویید که اگر دوباره فراموش کند، باید در آخر هفته تمام رختخواب های خانه را مرتب کند. سپس اطمینان حاصل کنید که این کار را انجام می دهد؛ حتی اگر در ابتدا شروع به بداخلاقی کرد. چند بار وقت گذاشتن و تلاش کردن، وظایف را در حافظه کودک جا می اندازد و موجب رهایی شما از درگیری های روزانه می شود.

از پول توجیبی کودک کم کنید. ما معتقدیم که کودکان در سنین مدرسه باید پول توجیبی داشته باشند تا بتوانند در موارد لازم مث خریدن هدیه از آن استفاده کنند و یا آن را پس انداز کنند. این کار به آنها کمک می کند تا احترام سالمی نسبت به پول پیدا کنند. فرض کنیم پول توجیبی کودک شما پانصد تومان در هفته است که می تواند شامل پول ناهار و اتوبوس و مقداری که کودک بتواند هر چیزی که خواست با آن بخرد، باشد. چنانچه کودک وظایف خود را انجام ندهد در انتهای هفته می توانید به ازای هر روزی که وظایفش را انجام نداده است، پنجاه تومان از پول توجیبی او کم کنید.

پایبند باشید. با کودکتان قراری بگذارید و تا آخر به آن پایبند بمانید. معمولا چیزی که شما باید به آن فائق بیایید، عادت های قدیمی است که قويا هم در شما و هم در کودک جا افتاده است. هنگامی که کودک وظایفش را فراموش می کند، آن را به جای او انجام ندهید. اگر کودک همیشه لباسهایش را روی زمین می اندازد و شما همیشه آنها را جمع می کنید، این کودک نیست که باید برای این رفتار سهل انگارانه شماتت شود، بلکه این شما هستید که به طور ضمنی او را تایید میکنید..

در عوض به او بگویید که اگر از حالا به بعد آن را فراموش کند، چه نتایجی به بار خواهد آمد. اگر لباس هایش روی زمین هستند، او را صدا کنید و به او بگویید که لباسهایش را از روی زمین بردارد و یا این که کارهایی را که قبلا در نظر گرفته اید، اجرا کنید. در این مورد، پی آمد می تواند این باشد که پنجاه تومان از پول توجیبی کودک کم شود و یا این که کودک خودش لباس هایش را بشوید؛ زیرا مادر فقط لباس های درون سبد را می شوید که لباس های کودک در آن نبوده است.

مشکلات هر روزه کودک: کودک درسهایش را تمرین نمیکند.

مشکلات هر روزه کودک-5

تمرین کردن باعث پرورش مهارتهای کودک می شود ولی با این حال اغلب به درگیری جدی والدین و فرزندان می انجامد. مادری می گفت: «الیزابت اصرار داشت که گیتار یاد بگیرد، ما برای او گیتار خریدیم و برای آموزش او نیز معلم خوبی پیدا کردیم. اما او به زودی علاقه اش را به گیتار از دست داد و در نتیجه، ما برای واداشتن او به تمرین، هر روز درگیری داریم. به نظر شما ما باید در این کار پافشاری کنیم یا تسلیم شویم؟»

وضعیت دشواری است؛ چون به پرسش های بسیاری باید پاسخ داده شود تا بتوانید تصمیم درستی بگیرید که چه راه حلی مناسب است. کودک در چه سنی باید درس گیتار را شروع کند و چطور می توان معلم با کلاس مناسبی برای او انتخاب کرد؟ چطور می توانید اطمینان حاصل کنید که کودک برای انجام تعهدات خود آمادگی دارد؟ آیا کودک ناامید یا نافرمان است، یا اینکه بیش از حد برای او برنامه در نظر گرفته شده است؟ چطور می توانید کودک را تشویق کنید که از تمرینات خود لذت ببرد و مسؤولیت تلاش لازم را بپذیرد؟

در این مورد، هدف کوتاه مدت شما این است که کودک را وادارید که به تمرین کردن بپردازد. در حالیکه هدف دراز مدت شما این است که به او کمک کنید که مهارتهای لذت بخش جدیدی را که بعدها در زندگی به کارش می آید کسب کند. برای دستیابی به این هدفها یک یا هر دو این راه حل ها را امتحان کنید.

 علايق و توانایی های کودک را با هم منطبق كنید.

برای این که از این تلاش بیشترین بهره را ببرید، با فعالیتی آغاز کنید که متناسب با سن، میزان رشد و علاقه کودک است. برای او انتخاب های مناسبی فراهم کنید و به او اجازه دهید که خودش انتخاب کند. قبل از اینکه تصمیمی بگیرید، مطالعه و بررسی کنید. به کلاس موسیقی بروید که سازهای زیادی را به افراد معرفی می کند. از یک کلاس ژیمناستیک دیدن کنید. به کنسرت موسیقی محلی کودکان و یا تأتر محلی کودکان بروید. نوارها یا کتاب هایی را از کتابخانه بگیرید که مهارتهای جدیدی را به کودک معرفی می کند. در مورد حالات ممکن، انتخاب ها، کلاسها و مربی ها با معلم ها و والدین دیگر گفتگو کنید. تا هنگامی که کودک موقعیت های مختلف را ندیده است و هنوز برای فعالیتی که واقعا او را به هیجان آورده، آماده نیست، تصمیم قطعی نگیرید.

در مورد آن فکر کنید. اطمینان حاصل کنید که در مورد همه جنبه های مسأله مثلا زمان، هزینه و انرژی فکر کرده اید و در مورد آن واقع بین هستید. برای مثال، کودکی که تصمیم دارد یک اسکیت باز نمایشی شود، باید چندین بار در هفته و احتمالا صبح خیلی زود به پیست برده شود. کودکی که می خواهد شنا یاد بگیرد، علاوه بر استخر، به سرویس رفت و آمد و وسایل شنا نیاز دارد. یادگرفتن ویلن نیازمند یک دوره آموزشی طولانی است. تمرین پیانو بعد از مدرسه، نیازمند یک پیانو و منظور کردن زمان مناسبی است که طی آن، اتفاقات دیگر خانه مزاحم تمرین کودک نشود.

به عبارت دیگر، کودک برای موفق شدن نیازمند کمک و پشتیبانی شماست. هم شما و هم کودک باید آن را جدی بگیرید. و قبل از اینکه قول بدهید، پرس و جو کنید. اگر کودک شما نسبت به یک فعالیت که نیازمند فراگیری است، علاقه نشان می دهد، ابتدا با یک متخصص مشورت کنید تا بفهمید که آیا زمان برای شروع آن مناسب است یا نه. کودک باید آمادگی جسمی و روحی یک فعالیت را داشته باشد. سن نمی تواند معیار سنجش باشد زیرا هر کودکی در سن خاصی، از نظر فکری بالغ می شود.

سعی کنید سنجیده پول خرج کنید. بلافاصله تصمیم نگیرید که پول زیادی را صرف خرید یک وسیله کنید؛ تنها به این دلیل که کودک شما مشتاق است کاری را شروع کند. می توانید، در آغاز، پیانو یا ویلن را کرایه کنید یا از سازهای مشقی و یا دست دوم استفاده کنید، و یا ساز یکی از دوستان و آشنایان را امانت بگیرید، تا مطمئن شوید که کودکتان واقعا استعداد و علاقه لازم برای این کار را دارد. به این ترتیب، می توانید در صورتی که کودک علاقه خود را از دست داد، بدون ناراحتی، از ضرر و زیان احتمالی جلوگیری کنید.

کودک را مجبور نکنید که به کار ادامه دهد. حتی کودکی که کاملا مصمم است پیانو نواز شود، ممکن است بعد از چند سال آموزش، واقعا به این نتیجه برسد که بهتر است فوتبالیست شود. یا نقاش جوانی که شما همه امکانات را برایش فراهم کرده اید، ناگهان تصمیم می گیرد رهبر ارکستر شود. او را تشویق کنید که به فراگیری مهارت اولیه ادامه دهد، ولی بیش از حد پافشاری نکنید. این مسأله ارزش یک جنگ دائمی را ندارد. به این حال، اگر کودک شما تواناو مشتاق است، با او قراردادی بنویسید که تمرین را به طور سبک تری انجام دهد. به یاد داشته باشید که هر چیزی که او یاد بگیرد، برای تمام عمر برایش مفید خواهد بود. ممکن است او نتواند یک نوازنده معروف شود، ولی حداقل می تواند یک بار در هفته از کلاس موسیقی اش لذت ببرد. مهمترین چیز این است که او نسبت به خودش، احساس خوبی داشته باشد.

 مشکلات هر روزه کودک: معلم مناسب را پیدا کنید.

مشکلات هر روزه کودک-6

شاید مهمترین جز موفقیت در یادگیری، بعد از این که علاقه و استعداد کودک معلوم شد، تطبیق کودک با یک معلم یا کلاس مناسب است. بنابراین، به راحتی کودک خود را نزد معروفترین مربی شهر یا کلاسی که بچه همسایه تان می رود، نفرستید. خودتان دراین مورد بررسی کنید.

در مورد سوابق معلم تحقیق کنید. با والدین کودکان دیگری که نزد او درس می گیرند، مشورت کنید.

ملاقاتی ترتیب دهید که در آن، شما (والدین)، معلم و کودک حضور داشته باشید و طی آن، بررسی کنید که چطور با کودک شما رفتار می کند. و در صورت امکان معلم را در هنگام درس دادن زیر نظر بگیرید.

آیا او از روش هایمثبت استفاده می کند؟ آیا تا حدی شوخ طبع است؟ آیا به موضوعی که درس می دهد عشق می ورزد و آیا می تواند این احساس را منتقل کند؟ آیا نسبت به شاگردان خود با دید مثبت نگاه می کند؟ آیا به آنها انگیزه نواختن پیانو می دهد؟

این سؤالات را با معلم کودک مطرح کنید: آیا معلم در مورد پیشرفت کودک با شما صحبت خواهد کرد؟ آیا کودک اجازه خواهد داشت که در موقع مناسب، خودش قطعاتی از موسیقی یا کنسرت را انتخاب کند؟ آیا کودک فرصت این را خواهد داشت که کارش را ارائه کند یا نمایش دهد؟ آیا بازدید یا مسابقه های برنامه ریزی شده در برنامه معلم قرار دارند؟ چند کودک در هر کلاس خواهد بود؟  شهریه معلم، زمانبندی پرداخت شهریه و زمان بندی کلاسها و… را بررسی کنید.

 کودک خود را تشویق کنید که تمرین کند.

قبل از اینکه اسم کودکتان را در کلاسی بنویسید، اطمینان حاصل کنید که او می فهمد که در حال پذیرفتن یک تعهد است. از معلم، مربی یا مشاور بخواهید که به کودک بگوید که چقدر باید تمرین کند و چگونه باید تمرین کند و نیز این نکته را به کودک گوشزد کنید انجام این کار بدون یاد آوری های مکرر والدین، وظیفه و مسؤولیت اوست، سپس روش زیر را به کار گیرید: و به کمک یکدیگر برنامه ای تنظیم کنید. به کودک اجازه دهید که مناسب ترین زمان را برای تمرین انتخاب کند و او را تشویق کنید زمانی را انتخاب کند که حواس پرتی های کمتری داشته باشد. برنامه را روی پیانو و یا جایی که دروس باید تمرین شوند، نصب کنید.

یک جدول بکشید و آن را همراه یک زمان سنج تایمر یا ساعت در جایی که او تمرین می کند، نصب کنید. این کار به عنوان یک عامل انگیزه بخش عمل می کند تا او ساعاتی را که صرف تمرین می کند، افزایش دهد. او را وادار کنید که هر روز دقایقی را که صرف تمرین کرده است، یادداشت کند. نقاط را به وسیله خطوط به هم وصل کنید تا نمایانگر افزایش یا کاهش زمان تمرین ها باشد.

 

دسته بندی تربیت کودک
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت