Copaifera officinalis

کاربر 21کاربر 21
509 بازدید
Copaifera officinalis

نام علمی: .Copaifera officinalis L

Copaifera officinalis درختی است به ارتفاع ۱۸ تا ۲۰ متر از تیره فرعی گل ارغوان و دارای شاخه هایی به وضع گسترده، بی کرک و به رنگ قهوهای خاکی که به حالت وحشی در ونزوئلا، کلمبیا، بعضی نواحی جنوبی و غربی امریکای شمالی می روید. از مشخصات آن این است که برگ هایی مرکب از ۲ تا ۸ برگچه متناوب، بیضوی، نوک تیز، کامل، بی کرک، شفاف، چرمی شکل و گل هایی به رنگ سفید، نر – ماده و مجتمع به صورت خوشه های منشعب و به وضع خاص دارد. فاقد جام گل ولی دارای کاسه مرکب از ۴ کاسبرگ و ۱۰ پرچم با میله های مساوی و واقع در یک ردیف است.

میوه اش نیام، مدور، مسطح، دارای نوک تیز، بی کرک و محتوی یک دانه بال داراست. از تنه این درخت به طور خود به خود و یا بر اثر ایجاد شکاف، اولئورزینی به نام کوپاهو (Copahu) خارج می شود که به غلط بم دو کوپاهو (Baume de Copahu) نامیده می شود زیرا در ترکیب آن هیچ یک از اسیدهای بنزوئیک و سینامیک وجود ندارد.

برای استخراج کوپاهو، شکافی در پایین تنه درخت ایجاد می نمایند به نحوی که عمق شکاف وارده، تا قلب چوب ادامه یابد. به زودی از محل شکاف، مایعی بی رنگ و با ظاهر شفاف خارج می گردد که در ظرف مخصوص جمع آوری می شود. پس از جمع آوری اولئورزین مذكور، شکاف تنه درخت را با خاک رس می گیرند و پس از مدتی آن را باز می کنند تا مجددا از ماده مذکور به دست آید. این عمل را معمولا ۲ بار در سال تکرار می نمایند تا حد اكثر ماده مذکور از هر درخت به دست آید. با این عمل از هر درخت و در هر دفعه ۴ تا ۵ کیلو گرم، کوپاهو استخراج می شود.

درخت Copaifera officinalis از تیره فرعی گل ارغوان

کوپاهو، ابتدا حالت بی رنگ و شفاف دارد ولی تدریجا غلطت حاصل نموده در مجاورت هوا، رنگ آن تغییر می کند و کهربایی یا قهوه ای روشن می گردد. در ته ظرفی که محتوی این اولئورزین است گاهی رسوب سختی جمع می شود.

کوپاهو اگر به مقدار زیاد در ظرفی وارد گردد، به علت دارا بودن سطح شفاف، تصویر اشیاء را به خوبی در خود منعکس می سازد. بوی آن قوی، معطر، نامطبوع و طعم آن تلخ، تند و ناپسند است. در آب غیر محلول ولی در الكل مطلق به هر نسبتی حل می شود. در اتر، اسانس ها، بنزن، استن و سولفور دو کربن محلول است. وزن مخصوص آن به تناسب مقدار اسانس، بین ۰.۹۳۰ تا ۰.۹۹۰ می باشد.

از بین گونه های دیگر (Copaifera) به ذکر گیاهان زیر که از آن ها نیز کوپاهو به دست می آید اکتفا می گردد:

  1. .Copaifera langsdroffii Desf، این گیاه و واریته های آن در جنگل های برزیل می رویند.
  2. .Copaifera coriacea Mart، این گیاه مخصوص جنگل های نواحی مرکزی و شرقی برزیل است.
  3. .Copaifera rigida Benth، در برزیل می روید.
  4. .Copaifera marti Hayne، در گویان انگلیس، سواحل آمازون و کلمبيا می روید.
  5. Copaifera guyanensis Desf، در گویان و شمال شرقی برزیل می روید. کوپاهوی حاصل از آن نیز، نوع افي سينال است.

ترکیبات شیمیائی Copaifera officinalis

ترکیبات شیمیائی Copaifera officinalis

اولئورزین کوپاهو، دارای اسانس و یک رزین است. اسانس موجود در آن، در همه انواع کوپاهو مشابه یک دیگر است، ولی رزین آن تفاوت دارد. اسانس این اولئوزرین، مایعی بی رنگ (در صورت خلوص)، زلال، شفاف و دارای بو و طعم کوپاهو است. وزن مخصوص آن در گرمای ۱۵ درجه، بین ۰.۸۹۶ و ۰.۹۱۰ می باشد.

رزین موجود در کوپاهو چنان که ذکر شد بر حسب انواع تجارتی آن تفاوت دارد. مواد تشکیل دهنده آن در کوپاهوی حاصل از C. officinalis عبارت از اسید کوپائی و یک ac. copaivique(محلول در کربنات آمونیاک)، اسید بتا، متا کوپائی و یک ac. pmetacopaivique (محلول در کربنات دو سود)، اسید ابللورينیک (ac. Illurinique) (محلول در کربنات دو سود) و ۲ رزن است.

خواص درمانی Copaifera officinalis

کوپاهو به علت تاثیر مواد موثره آن بر روی مخاط ها، در گذشته در رفع نزله های ششی مخصوصا نزله مجاری تناسلی – ادراری و درمان سوزاک و غیره به کار می رفت. در کشورهای تولید کننده، آن را جهت التیام زخم ها به کار می برند.

مصرف مقادیر زیاد کوپاهو موجب می شود که لکه های کوچک و دانه های جلدی فراوان توام با خارش در پوست بدن ظاهر شود به علاوه گاهی ناراحتی هایی مانند اسهال و آلبومینوری بروز کند.

صور دارویی Copaifera officinalis

صور دارویی Copaifera officinalis

کوپاهو به مقدار ۴ تا ۶ گرم در ۲۴ ساعت، به صورت کپسول های محتوی ۰.۳۰ گرم یا حب و یا Opiatt و پوسیون مصرف می شود. در استعمال خارج، آب مقطر آن به مصارف درمانی می رسد.

هیچ یک از این گیاهان در ایران نمی رویند.

G.hotricia Willd. Gledlitschia sinensis Lam

درختی است به ارتفات ۲۰ – ۱۵ متر و دارای میوه ای نیام به درازای ۱۲ – ۲۰ سانتی متر و به پهنای ۲ تا ۳ سانتی متر که در چین و ژاپن می روید. میوه اش دارای نوعی ساپونین است و از آن به عنوان خاط آور در نواحی مختلف محل رویش، استفاده درمانی به عمل می آید. مقدار مصرف آن ۵ تا ۸ گرم در روز می باشد.

.Gledlitschia triacanthos L

Gledlitschia triacanthos

در امریکای شمالی می رویا۔ و برگ های آن دارای الكالوئیدی به نام تری یاکانتین (triacanthine) است. برای .Gleditschia triacanthos L * ، صفات و اختصاصات درمانی به شرح زیر در کتب علمی جدید ذکر شده است.

صمغ حاصل از دانه این گیاه به عنوان یک ماده امولسیون دهنده به جای صمغ عربی پیشنهاد شده است. دانه بو داده آن به جای قهوه مصرف می شود.

بررسی های Sokoloff و همکارانش نشان داد که محققين روسی مطالعاتی در زمینه عوامل بیولژیکی میوه و برگ گیاه مذکور به عمل آورده اند. عصاره الکلی میوه این گیاه، پس از خارج کردن تانن از آن، به طور غیر قابل تصوری در ۶۳ درصد از موش های مورد آزمایش، رشد نوعی تومور بدخیم بافت همبند را که از سلول های اپی تلیال پر شده است (Carcinoma)، به تاخیر می اندازد ولی در هر حال سمیت این عصاره موجب لاغر شدن جانور و پیدایش تغییرات در تغذیه و عمل سلول های کبدی وطحال می شود.

تری یا کانتین (triacanthine) موجود در برگ گیاه اثر سمی قوی دارد. قسمت گوشت دار میوه گیاه به مصارف رفع نزله ششی و ناراحتی های تنفسی می رسد. گرد دانه گیاه نیز به صورت استنشاق برای رفع زكام مصرف می شود. برای آن اثر تسکین دهنده و از بین برنده درد و مخدر گزارش شده است.

مسمومیت

برگ های گیاه که با قرار دادن در مجاورت هوا به تانی خشک شده باشد، دارای ۰.۵ درصد از الكالوئیدهای مذکور است و اگر به مقدار ۰.۱ میلی گرم بر حسب هر کیلوگرم وزن جانور، در ورید گربه تزریق شود موجب تضعیف عمل قلب می شود.

جوانه های این درخت، یک داروی موثر جهت درمان سوء هضم و بیماری سرخک بین مردم شهرت دارد. چای حاصل از دم کردن آن جهت معالجه سیاه سرفه به کار برده می شود و از آن برای مصارف مختلف دیگر نیز استفاده به عمل می آورند.

در اعضا این گیاه علاوه بر تری یا کانئین، الكالوئیدهای متعددی مانند Gleditschine و غیره با اثرات مخدر و سمی نیز گزارش گردیده است

این گیاه در ایران نمی روید.

Caesalpinia Bonducella Fleming

Caesalpinia Bonducella

درختچه ای است بالا رونده که در غالب نواحی گرم امریکا، افریقا، آسیا و ایران می روید. شاخه های آن دارای خارهایی به رنگ زرد است و در قاعده دمبرگ های آن نیز، یک زوج خار کوچک دیده می شود. برگ هائی دراز، به طول ۳۰ سانتی متر و مرکب از برگچه های زوج و نوک تیز دارد. گل های آن به رنگ زرد و میوه اش محتوى یک تا چند دانه مدور با پوسته خیلی سخت است. مغز دانه آن طعمی تلخ مشابه طعم کینین دارد. قسمت مورد استفاده این گیاه دانه های آن است.

ترکیبات شیمیایی

دانه این گیاه دارای یک ماده تلخ به نام بوندوسين (bonducine)، مقدار ۲۳ درصد ماده روی، آمیدون، مواد رزینی و مواد پکتیکی است. روغن دانه آن، حالت روان و رنگ زرد روشن تا زرد قهوه ای دارد. وزن مخصوص آن در گرمای ۱۵ درجه بین ۰.۹۲۱ و ۰.۹۲۶ است. اسیدهای چرب آن عبارت از اسید استئاریک، اسید پالمیتیک، اولئیک و لینولئیک می باشد. به مصارف درمانی و روشنایی می رسد.

بوندوين (Bonducine) [گیلاندی تین (Guilandinine)]، گلوکزیدی به فرمول C۲۰H۲۸O۸ و به وزن ملکولی ۰.۳۹۶.۴۲ است. از لپه های دانه درخت مذکور استخراج شده است. ماده ای است آمرف، جامد و به رنگ سفید که در گرمای ۱۱۹-۱۲۰ درجه ذوب می شود. در آب و اثر دو پترول ، تقریبا غیر محلول ولی در الكل، استن، کلروفرم، اسید استیک و روغن های چرب به مقادیر زیاد حل می شود. انحلال آن در انروسولفور دوکربن بسیار جزئی است.

خواص درمانی

دانه آن اثر مقوی ، ضد کرم و ضد مالاریا دارد.

محل رویش

بلوچستان

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت