تبدیل شهد به عسل

کاربر ۱۸کاربر ۱۸
1,057 بازدید

در طی بررسی فرایند تبدیل شهد به عسل ، در چینه دان زنبورعسل به وسیله M. Berthelot یک نوع دیاستاز به نام انورتین یا سوکراز کشف شد که از غدد بزاقی به دست آمده است.

انورتین روی ساکاروز موجود در شهد عسلی با عمل هیدراتاسیون، شکر را به طریق زیر به هم می زند.

C12H22011+ H2O = C6H12O6 + C6H12O6

لذا چینه دان زنبور عسل یک کارخانه شیمیایی کوچکی است. به طريق فوق مقدار زیادی از ساکاروز شهد عسلی به قندهای ساده تر گلوکز و لولز تبدیل و در ضمن شهد عسلی نیز به عسل مبدل می گردد.

زنبور با سوکراز خود سه چهارم ساکاروز موج شهدهای عسلی را تغییر می دهد و از عجایب این است که اگر ماده فعاله ای گیاه بوده باشد به خصوص اگر آن ماده استفاده طبی و شفابخش داشته باشد بدون کاست و با خاصیت اصلی وارد عسل می گردد.

یعنی آنچه را گیاه خود از  شفابخشی دارا است و به شهد عسلی وارد کرده بدون کاسته شدن به عسل وارد ساخته بلکه عسل خود، خواص درمانی دیگر به آن می افزاید و مهمتر آن که کمیت کافی مواد شفابخش در عسل با گذشت زمان کمبود نداشته آن چنان که آقای کی لاس Caillas قبل از جنگ ۱۹۱۴ یک عسل صدساله روسی را که خرمایی پررنگ و غلیظ بود به دست آورد و پس از تجزیه ۷۶-۹۰ درصد شیرینی تبدیل شده و مختصر ساکاروزی در آن یافت و گفت عسل یک ماده زنده ای است که با گذشت زمان زنده بودن و تکاملش را از دست نمی دهد.

مبدا عسل

تبدیل شهد به عسل

در بدن انسان اعضایی است که حفراتی چند در آن دیده میشود، حفره های مذکور را که گاهی بطن نامگذاری کرده اند زمانی متعلق به مراکز مغزی است به نام بطن ها؛ همین طور حفرات یا بطن های مربوط به قلب یا وابسته به دستگاه گواراش.

چینه دان زنبور نیز یکی از بطن های زنبور عسل محسوب میشود و قسمتی از جهان هاضمه اش به شمار می رود زیرا در آن جاست که به علت وجود ماده ای بنام «انورتین» ساکاروز شهد عسلی تغییر می یابد، یعنی یک مرحله مخصوصی از هاضمه را طی می نماید و در نتیجه ساکاروز به قسمتی گلوکز و ولز تبدیل می گردد که ۷۰ الی ۷۵ درصد شیرینی و غلظت عسل مربوط به آن است و بیشتر یا کمتری آن در دانه دانه شدن (گرانوله) و سفت گردیدن عسل دخالت کلی دارد.

تبدیل شهد به عسل

 الف: نظرات گوناگون

تبدیل شهد به عسل

در طی تبدیل شهد به عسل ، زنبور عسل از گلی به گل دیگر پرواز کرده، شهد آنها را با خرطوم خود می مکد و قبل از بازگشت به کندو کیسه عسل خود را پر می سازد. ولی این شهد گل، عسل نیست. شهد گل قبل از هر چیز، یک آب قنددار است. بنابراین، این زنبور است که واقعا عسل را از طریق تغليظ و تبدیل بیوشیمیایی که انسان از مدت ها قبل راز آن را کشف کرده است می سازد.

البته برخی مسایل در مورد عسل تا حدودی مبهم هستند. آیا عسل یک تولید گیاهی است یا یک ماده حیوانی؟ اهمیت متقابل شهد و زنبور در تحول آن چیست؟ آیا باید گفت که زنبور عسل را حمل می کند یا این که زنبور، عسل را می سازد؟ در واقع، هر دو مورد صحیح است.

بدون شهد، عسلی وجود نخواهد داشت و البته بدون زنبور هم همین طور. عسل در آن واحد هم یک ماده گیاهی و هم یک ماده حیوانی است. گیاه خواران عسل را مانند هرماده حیوانی منع میکنند ولی در اروپا مغازه هایی هستند که به صورت مخفیانه! به گیاه خواران عسل می فروشند.

به این ترتیب، آنها ارزش غذایی و درمانی عسل را قبول دارند ولی از نظر اخلاقی مجاز به پیشنهاد مستقیم آن نمی باشند. البته ما در این مساله قضاوتی نمی کنیم ولی مطمئن هستیم که این مکمل گیاهی – حیوانی که توسط زنبور تهیه می شود، برای سلامتی دارای غنایی بسیار عالی است. اما واقعا این تبدیل چگونه انجام می شود؟

ب: تغلیظ شهد

تبدیل شهد به عسل-2

کم شدن آب شهد و غلظت آن از نظر قند، دو پدیده همراهکدیگر هستند که بر اساس اصل تروفالاکسی که در تمام حشرات اجتماعی نهادینه شده قرار دارد (زنبورها و مورچه ها). تروفولاکس شامل مبادله مواد غذایی بین حشرات یک خانواده می باشد.

هنگامی که زنبور جمع آوری کننده شهد به کندو باز می گردد کیسه عسل او پر از شهد است. وی در کندو، شهد را مجددا بیرون آورد آنجا زنبور دیگری که در کندو بوده است، آن را در کیسه عسل خود می ریزد.

آورنده شهد مجددا برای جمع آوری شهد به پرواز در می آید و دیگر، مسایلی که در کندو میگذرد به او مربوط نمی شود. زنبوری که عسل او را تحویل گرفته بود، به نوبه خود آن را مجددا روی زبان یکی دیگر از کارگران می ریزد. این زنبوره همین کار را با دیگری می کند و همین طور الی آخر.

این گردش شهد از یک زنبور به زنبور دیگر، که نشانه ای از یک همکاری اجتماعی بسیار جالب در میان آنهاست، به تدریج همراه با کاهش آب شهد، آن را غلیظ می سازد. به تدریج که قند شهد قوام پیدا می کند، شهد به عسل تبدیل می شود.

در این جا توضیحی در مورد تطابق لولای گوارشی زنبور برای تغلیظ شهد می دهیم. به دنبال دهان زنبور، مری قرار دارد که بر خلاف دستگاه گوارش انسان، مستقیما به معده نمی رود بلکه به محفظه ای وارد می شود که کیسه عسل نامیده می شود و در انتها توسط یک دهانه کوچک بسته شده است. این دهانه مانند یک سوپاپ، عبور مواد موجود در کیسه عسل را به سمت معده کنترل می کند. بنابراین، زنبور می تواند با میل و اراده خود شیره را در مسیر دهان به کیسه عسل به حرکت در آورد به صورتی که معده او خارج از این مسیر قرار بگیرد.

ولی در جریان این جذبها و دفعهای متوالی که باعث تغلیظ شهد می شود، یک جریان تبدیلی نیز انجام میگیرد که بدون آن، عسلی وجود نخواهد داشت بلکه تنها بخش مهمی از آب شهد گرفته خواهد شد.

ج: تبديل شهد

تبدیل شهد به عسل-3

در جریان تغليظ، زنبورها مقداری از ترشحات غددبزاقی خود را با شهد مخلوط می سازند. این ترشحات، سرشار از عناصر تخمیرکننده و دیاستازهایی هستند که پلی ساکاریدهای شهد را به قندهای سادهعنی فروکتوز و گلوکز تبدیل می کنند. مهم ترین این دیاستازها «انورتاز» نام دارد.

به این ترتیب، تولید نهایی (اگر بخواهیم از اصطلاحات «صنعتی» استفاده کنیم) که از کارخانه زنبورها بیرون می آید،می تواند به سرعت توسط بدن شخصی که آن را مصرف می کند جذب شود. در واقع، زنبور به ما عسلی از پیش هضم شده هدیه می کند.

پس از انجام اعمال تغليظ و تبديل شهد به عسل، این ماده در حفره های کندو قرار داده شده و در آنها خالص می شود و شکل نهایی را به خود می گیرد. در این مرحله، عسل می رسد. این پدیده بر حسب گرمایی که درون کندو وجود دارد، ۳ تا ۴ روز طول می کشد.

کارگران عسل را در حفره ها ریخته و برای این که هوا در کندو جریان یابد و باز هم کمی از آب اضافی عسل گرفته شود، بالهای خود را به هم می زنند. این آخرین مرحله تغليظ عسل است که پس از آن تنها ۲۰ درصد آب (یعنی درست نسبت معکوس با شهد اولیه) در عسل باقی می ماند.

به این ترتیب، عسل بدست آمده از نظر قند غنی بوده و دیگر دچار تخمیر نمی شود. در این حالت، زنبورها می توانند در حفره ها را ببندند. این کار باعث می شود تا عسل کاملا توسط این درپوش مومی حفاظت شود.

در هر پرواز، هر زنبورعسل می تواند تا ۴۰ میلی گرم شهد به کندو ببرد. در نتیجه برای تهیهک کیلوگرم عسل، زنبورها باید ۲۵ هزار بار پرواز کنند. در صورتی که شرایط مناسب باشد، هزاران زنبور با هم برای جمع آوری شهد، حرکت می کنند. در برخی از روزهای استثنایی برای جمع آوری شهد یک کندو می تواند تا ۶ کیلوگرم عسل تولید کند.

گاهی اتفاق می افتد که جا برای ذخیره عسل کم بوده و زنبورها از حفره هایی که برای تخم گذاری هستند نیز برای این کار استفاده می کنند. مساله ای که باعث کاهش فعالیت ملکه می شود. نوعی توقف طبیعی تخمگذاری محسوب می شود. در کندوهای متحرک می توان با گذاشتن شانهای اضافی در کندو از این کار جلوگیری کرد.

دسته بندی پرورش زنبور عسل
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت