زامور ، ایشک (Cocculus pendulus)

کاربر 21کاربر 21
339 بازدید
زامور

نام فارسی: زامور ، ایشک

نام علمی: .Cocculus pendulus (Forst.) Diesl

نام فرانسه: Coquecule

نام انگلیسی: Cocculus

نام آلمانی: Kolkclstralucli

نام عربی: لبخ الجبل

زامور گیاهی از تیره منیس پرماسه با شاخه های پوشیده از تارهای کوتاه و دارای برگ های باریک یا به شکل ذوذنقه است. کناره های برگ آن، صاف یا کمی لوب دار است. گل های نر آن وضع مجتمع در کناره برگ ها دارند ولی گل های ماده، یا منفردند و یا به شکل دو تایی مجاور هم قرار گرفته اند. در شمال افريقا و جنوب ایران می روید.

ترکیبات شیمیایی زامور

شامل کلوم بين (Columbine)، پالماتين و اوکسیا کانتین (سانگولين Sangoline) است.

خواص درمانی زامور

خواص درمانی زامور

ریشه اش در گذشته به عنوان مدر و تب بر مورد استفاده قرار می گرفته است.

محل رویش زامور‌

بلوچستان، خلیج فارس: ۱۲ کیلومتری مشرق طاهری در ارتفاع ۱۰ تا ۲۰ متری از سطح دریا.

ار بین انواع مفید دیگر Cocculus ها، به ذکر چند گیاه زیر مبادرت می شود:

  1. .Cocculus toxiferus Weddl، در نواحی علیای اورنئورک می روید و در فرمول تهیه کورار (Curare) وارد می شود.
  2. .Cocculus Iaurifolius DC، در هند می روید و Greshoff، الكالوئیدی از آن استخراج نمود که آن را cochlaurine نام نهاد. این ماده اثر فلج کننده انتهای اعصاب بین ماهیچه ای دارد (.Perrot Em).

وجود این الكالوئيد در کتب دارویی مختلف، انعکاس ندارد. از دو نوع دیگر به نام های C. sarmentosus Diels و .C. trilobus DC ماده ای به نام تریلوبین به دست آمده است.

تری لوبین (Trilobine). ماده ای به فرمول C۳۵H۳۴N۲O۵ و بوزن ملکولی ۵۶۲.۶۴ است. استخراج آن از دو گیاه مذکور توسط Tomita و همکارانش و تعیین فرمول گسترده آن به وسیله Tomita و Inubushi انجام گرفته است. محققینی مانند Y. Inubushi و همکارانش، ماده مذکور و ایزوتری لوبین (Isotrilobine) را سنتز نموده اند.

محل رویش و انواع زامور

ترى لوبين ، به حالت متبلور به دست می آید، در گرمای ۲۳۷ درجه نیز ذوب می گردد. در آب غیر محلول است ولی به مقادیر کم در الکل، استن و اتر حل می شود. از نوعی گیاه دیگر این تیره به نام: .Cocculus diversifolius DC. Sinornenium acutum (Thunb.) Rehd., W ماده ای به نام سینومه نین به دست آمده است.

سینومه نين (Kokoline , Coculine , Cucoline] (Sinomenine]، به فرمول C۱۹H۲۳NO۴، به وزن ملکولی ۳۲۹.۳۸ و یک ایزومر نوری ماده ای به نام Methoxythebainone است. استخراج آن از ریشه گیاه مذکور توسط Gato و تعیین فرمول گسترده آن به وسیله Kondo و ochiae انجام گرفته است. محققینی مانند S. FU و همکارانش نیز اثرات فارماکولژیکی آن را مشخص نمودند.

سینومه نین موجود در انواع Cocculus، به صورت بلوری های سوزنی شکل و مجتمع به دست می آید. در گرمای ۱۶۱ درجه ذوب می شود. در الكل، استن، کلروفرم و قلیائیات رقیق حل می گردد. انحلال آن در آب، اتر و بنزن به مقدار بسیار کم صورت می گیرد. مقدار کشنده آن در ۵۰ درصد از موش های مورد آزمایش، ۵۸۰ میکروگرم بر حسب هر کیلوگرم وزن جانور است. ملح هیدروکلراید آن با ۲ ملکول آب به فرمول C۱۹H۲۴NO۴, HCI, ۲H۲O، به صورت بلوری های منشوری دراز در آب (حلال) به دست می آید. در گرمای ۲۳۱ درجه نیز اگر به حالت انیدر باشد تجزیه می گردد. ضمنا در ۱.۵ قسمت آب محلول است.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت