آرژیل (خاک رس) و اختصاصات درمانی آن

کاربر 21 کاربر 21
207 بازدید
اختصاصات درمانی آرژیل

آرژیل یا خاک رس ، از زمان های گذشته مورد استفاده مردم کشورهای مختلف، جهت درمان قرار می گرفته است و حتی در حال حاضر نیز بعضی اطبا که بدان آشنایی دارند برای مصارف درمانی مختلف آن را به کار می برند. آرژيل دارای مواد معدنی و آلی مختلف به مقادیر بسیار جزئی است و اثرات درمانی آن را نیز باید به علت وجود همین عناصر مفید در آن دانست. در آثار طبی قرون گذشته، موارد درمانی شگفت انگیزی از آرژیل ، در درمان بیماری های مختلف، حتی در معالجه حالات سخت بعضی بیماری ها نام برده شده است.

مصریان قدیم، از آرژیل برای مومیایی کردن اجساد مردگان، به عنوان یک ماده ضدعفونی کننده استفاده به عمل می آوردند. در بعضی کتب درمانی، آرژیل به عنوان یک ماده درمانی قوی برای تجدید حیات فیزیکی نام برده شده و مصرف آن با توجه به عناصر مفیدی که در بر دارد، جهت تامین مواد معدنی لازم بدن و حفظ تعادل و سلامتی، موثر ذکر گردیده، اثر ضد سم آن نیز مورد تایید قرار گرفته است.

نظریه های مختلف درمورد اثرات شگفت انگیز خاک رس

نظریه های مختلف درمورد اثرات شگفت انگیز خاک رس

در مورد اثرات شگفت انگیز خاک رس که در آثار طبی قدما بدان برخورد می شود، چون امروزه آن نتایج درمانی مورد ادعا از درمان با آن حاصل نمی گردد، نظریه های مختلفی در بین است که بعضی از آن ها به شرح زیر عنوان گردیده است:

اگر در گذشته با استفاده از حمام آرژیل و یا ضماد آن در درمان ضایعات استخوانی، نتایجی حاصل می شد که امروزه به آن نمی رسند شاید به این دلیل است که سابقا داروهای لازم جهت معالجه بیماری ها وجود نداشته و به ناچار از آرژیل به علت دارا بودن بعضی صفات درمانی استفاده به عمل می آمده و نتایج نسبی نیز از آن حاصل می شده است و این عمل، با همه ناچیز بودن اثرات درمانی آرژيل، به وضعی در طول زمان اشاعه پیدا نمود تا به صورت عادت درآمد که به همین نحو به نسل های بعد انتقال یافت.

نظریه دیگر آن است که تاثیر تمدن غرب و استفاده از داروهای موثر و متنوع در درمان بیماری ها، موجب پیدایش تغییرات فیزیولوژیکی خاصی در گروهی از مردم گردید که استفاده از آرژیل به عنوان یک داروی معالج، اثر درمانی مورد انتظار را در آن ها به وجود نمی آورد. ضمنا ترکیبات بیولژیکی وجود انسان های زمان حاضر با آنان که در ۲۰۰۰ تا ۳۰۰۰ سال قبل می زیسته اند مسلما تفاوت نسبی دارد که این خود ممکن است یکی از دلایل عدم تاثير آرژيل به نحو رضایت بخش در آن ها، به حساب آید.

در سال های ۱۹۵۰ تا ۱۹۵۳، اطبا هند و چین به این نتیجه رسیدند که بعضی داروها، در درمان مجروحین فرانسوی نتایج مطلوب نمی دهد در حالی که همین داروها، در درمان مردم ویتنام ، نتایج بسیار درخشان ظاهر می کند. دیوسکورید که از اطبا مشهور زمان خود در قرن اول میلادی بود، برای آرژیل، قدرت فوق العاده در درمان بیماری ها قائل بوده است.

درمان بیماری ها با ضماد و حمام آرژیل

اطبای مشهور دیگر مانند پلین که در سال های ۷۹ تا ۲۳ قبل از میلاد می زیسته و هم چنین جالینوس که در سال ۱۳۱ تا ۲۱۰ میلادی می زیسته و بوعلی سینا، در آثار خود از آرژیل و خواص درمانی آن به تفضیل یاد کرده اند. لوئی ۱۴ پادشاه کشور فرانسه، عادت به مصرف آرژیل به مقدار دلخواه داشت و معتقدند که اشتهای مفرط او که گاهی کراهت آور جلوه می کرد به همین دلیل عادت او به مصرف آرژیل بوده است.

در سفرنامه ای به نام Sciences et voyage [علوم و مسافرت] چنین آمده است که مارکوپولو در مسافرت های خود به این نتیجه رسیده بود که زائرینی که به شهر سن – نیابار (Saint Niabar) مسافرت می نمودند هنگامی که غالبا در این شهر به تب نوبه (تب سه روز یک بار با چهار روز يک بار) مبتلا می گردیدند خود را با مصرف مقدار کمی از گل قرمز رنگ (آرژیل یا خاک رس) موجود در حوالی این شهر درمان می نمودند.

پروفسور Strunf استاد دانشگاه برلین در سال ۱۹۰۳ میلادی در آثارش چنین آورده است که آرژیل، تعداد فراوانی از مبتلایان به وبای آسیایی را درمان بخشیده است. در جنگ ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸، به سربازان بعضی از هنگ های فرانسوی که مقداری خردل مخلوط با کمی آرژيل، ضمن غذا به آن ها داده می شد، مشاهده می گردید که این سربازان برخلاف افراد واحدهای دیگر نظامی ، ندرتا به دیسانتری مبتلا می شوند. سربازان روسی نیز از آرژیل در مصارف داخلی استفاده به عمل می آورده اند.

استفاده های مختلف از آرژیل

استفاده های مختلف از آرژیل

طرز استفاده از آرژیل بین ملل مختلف به نحو غیر مشابه صورت می گرفت مانند آن که در کشورهای آفریقایی، امریکای جنوبی و مخصوصا هند بر اثر توصیه رهبر بزرگ آن ها گاندی، این ماده از راه خوردن مورد استفاده قرار می گرفته است.

در هند و چین، غالبا دیده می شد که بومیان بعضی از نواحی این کشور، آب رودخانه را قبل از نوشیدن، گل آلود می کردند و دلیل آن ها این بود که آب رودخانه، دارای روح شیطانی است و با گل آلود کردن آب، از آن خارج می شود ولی در واقع یک دلیل منطقی در انجام این کار وجود داشته زیرا اجداد ويتنامی های فعلی، احتمالا آبی را که ذرات آرژیل در خود داشته است به این دلیل می نوشیدند که پی به اثر عفونی کننده و تقویت کننده آب گل آلود بستر رودخانه برده بودند.

دکتر کلر – هرشل من (Dr . Keller Hoerschelman) که در یکی از بخش های بیمارستان خود، بیماران را با آرژيل درمان می کرد، اعلام داشت که آرژیل را می توان در درمان بیماری های مختلف مانند ذات الجنب (pleuresie)، ورم صفاق (peritonite)، التهاب ناحیه زیر شکم، نزله مثانه، سرطان و غیره مصرف کرد زیرا در درمان بیماری ها و تسکین ناراحتی ها، اثرات اعجاب آور ظاهر می کند.

بعضی از اطبا در تایید این مورد چنین عقیده دارند که نمک و آب های معدنی را که مورد توجه مردم زمان حاضر است می توان در واقع یک فرم تغییر شکل یافته و مناسبی از مصرف آرژیل و آب به حساب آورد.

از آرژیل در استعمال خارج نیز در گذشته استفاده به عمل می آمده است مانند آن که Kniepp از مخلوط آرژیل، سرکه و نوعی نوشیدنی، نوعی ضماد جهت درمان ناراحتی های پوست تهیه می نموده است. استفاده از این ماده در حال حاضر برای استعمال خارج نیز در بعضی کشورها مانند آلمان و سوئیس توسط بعضی متخصصین بیماری های سل مانند سل ریوی معمول است به طوری که ضماد گرم آن را به مدت چند ساعت و حتی یک شب، در ناحیه سینه بیماران اثر می دهند.

خواص و اثرات درمانی آرژیل

خواص و اثرات درمانی آرژیل

آرژیل ، اثر ضد عفونی کننده، مشابه بعضی از فراورده های گیاهی مانند اسانس ها دارد و استفاده از آن، به خلاف ضدعفونی کننده های شیمیایی که امروزه متداول است و سلول های سطحي ناحيه مجروح را آسیب می رساند، فاقد هر گونه اثر زیان بخش می باشد.

از خاصیت ضدعفونی کننده و میکروب کشی آرژیل ، جهت درمان بیماری های مختلف مانند ورم روده کوچک (Ente rite) و روده بزرگ (Colite)، کلی با سیلوز (Colibacilose)، بیماری های ریوی و یا بیماری های منشا طفیلی ها (طفیلی های روده) نیز می توان استفاده به عمل آورد. اگر زخمی چرکین باشد، با به کاربردن آرژيل غیر آلوده، به سرعت التیام می پذیرد زیرا از طرفی چرک را از بین می برد و از طرف دیگر باعث پیدایش سلول های جدید و التيام زخم می گردد.

به نظر می رسد که آرژیل دارای اثر رادیواکتیو باشد و مقدار آن به تناسب نوع آرژيل، بین ۰.۳۰ تا ۱.۲۵ واحد باشد. در بعضی کتب علمی نیز چنین منعکس است که الکتریسیته زمین، خواص درمانی به آرژیل (خاک رس) می بخشد.

آرژریل ، خاصیت جذب کنندگی قوی دارد به طوری که هر ۵ گرم آن برای بی رنگ کردن ۱۰ میلی لیتر بلودومتیلن یک درصد، کافی است به علاوه آرژيل اثر زایل کننده بو دارد و به همین جهت است که بوی ظروف مدفوع بیماران را با استفاده از آرژيل، زایل می کنند.

از آرژیل به علت خاصیت جذب بو که دارد برای از بین بردن بو یعنی بی بو کردن بعضی روغن های دارویی و مواد چرب به منظور تامین قابلیت مصرف برای آن ها و یا جایگزینی آن ها به جای کره، استفاده به عمل می آورند و چون آرژيل خاصیت از بین برنده رنگ و آلودگی های ناشی از مواد چرب را نیز دارد سابقا آب آرژيل terre a foulon، برای تمیز کردن البسه به کار می رفته است. در اتازونی سالیانه هزارها تن آرژيل (خاک رس) جهت تهیه فراورده های نفتی مورد استفاده قرار می گیرد.

ترکیب شیمیایی آرژیل سبز بر حسب مقدار درصد

ترکیب شیمیایی آرژیل سبز بر حسب مقدار درصد

سیلیس به مقدار ۴۹.۱۰ درصد، آلومين ۱۴.۱۶، سزکوئی اکسید آهن ۵.۶۵، آهک ۴.۴۴، منیزیم ۴.۲۳، اکسیدهای آهن ۳.۰۸، انیدرید تیتانیک ۰.۷۴، رطوبت ۷.۴۰، موادی که تحت اثر گرما از بین می روند ۱۰.۸۵ درصد.

وجود مقدار زیاد سیلیس، مصرف آرژیل را در بیماری های تصلب شرایین، سل، پیری زودرس و وجود منیزیوم، آهن و کلسیم، استفاده از آن را در درمان بیماری های مختلف موثر نشان می دهد به علاوه استفاده از آرژيل در موارد کمبود عناصر معدنی بدن ، کم خونی و حالات سرطانی مفید ذکر شده است.

استفاده های درمانی از آرژیل در استعمال خارج

از آرژیل در استعمال خارج معمولا به صور مختلف ضماد، کمپرس و از گرد آن ، مشابه پودر تالک استفاده به عمل می آید. از آرژيل، ضماد جهت درمان بیماری ها، به شرح زیر تهیه می شود:

مقداری از آرژیل را در یک ظرف شیشه ای یا چوبی می ریزند و آن را به خوبی به هم می زنند سپس تدریجا به اندازه ای آب به آن می افزایند تا خمیر نرم، مانند خمیر مجسمه سازی از آن به دست آید. بدیهی است این عمل نباید در ظروف فلزی یا پلاستیکی انجام گیرد.

خاک رسی که برای مصارف درمانی به کار می رود باید خالص باشد یعنی از زمین های بکر، غیر آلوده و از اعماق ۱.۵ متری به دست آید. چنین نوع آرژیل را بعدا باید به صورت قشر نازکی بر روی پارچه نظیف گسترانید تا مدتی تحت اثر گرمای خورشید قرار گیرد و یا آن را در ظرفی ریخته، حرارت داد و سپس به صورت گرد در آورده به مصارف درمانی رسانید. بدیهی است که انجام اعمال مذکور، برای عاری نمودن آرژيل از آلودگی ها می باشد.

استفاده های درمانی از آرژیل در استعمال خارج

بعضی ها معتقدند که برای تهیه خمیر آرژیل (خاک رس)، باید آن را در ظرفی ریخته به مقدار کافی آب بدان اضافه کرد تا خود به خود به صورت نوعی گل یکنواخت و چسبنده در آید.

در بعضی کتب درمانی چنین آمده است که پس از وارد کردن آب به آرژیل باید مقدار کمی نیز سرکه طبیعی بدان افزوده شود و یا به جای سرکه، یک دم کرده نسبتا قوی مانند دم کرده حاصل از Potentilla tormentilla (به جای آن می توان P. reptans را که در ایران وجود دارد به کار برد) یا دم کرده Equisetum arvensis (دم اسب) و یا توسیلاژ (Tussilago Farfara) به آن اضافه کرد ولی در هر حال افزودن آب یا دم کرده به آرژیل باید به اندازه ای باشد که مجموعا، خمیری نرم از این عمل به دست آید.

ضماد حاصل از خمیر آرژیل باید به ضخامت ۰.۵ تا یک سانتی متر، بر روی ناحیه ای از بدن که مورد نظر است گسترده شود و این عمل نیز باید طوری انجام می گیرد که کمی بیشتر از ناحیه مذکور را در سطح بدن بپوشاند. کمپرس یا ضماد آرژیل ، به تناسب نوع بیماری ، می تواند به حالت گرم یا سرد مورد استفاده قرار گیرد.

ناحیه ملتهب بدن را که معمولا حالت برافروخته و گرم دارد می توان با استفاده از ضماد و کمپرس سرد درمان کرد مشروط بر آن که ضماد یا کمپرسی را که بر روی عضو اثر داده می شود، هنگاهی که سردی خود را از دست داد و گرم شد، آن را به ملایمت از روی عضو جدا کرد و تجدید نمود.

معمولا یک ربع تا نیم ساعت پس از قرار دادن ضماد بر روی عضو، تجدید آن ضرورت پیدا می کند ضمنا باید توجه داشت که اگر با قرار دادن ضماد بر روی عضو و یا هنگام استفاده از کمپرس سرد، بیمار احساس سرمای مداوم و ناراحتی کرد، به جای آن ها، انواع نیم گرم ضماد یا کمپرس را به کار برد.

نحوه قرار دادن خمیر آرژیل بر روی پوست بدن

به علاوه باید در نظر داشت که در مورد بیمارانی که ناحیه سینه آن ها پوشیده از موهای بلند و فراوان است ، باید خمیر مذکور را در یک قطعه پارچه خیلی نازک (گاز) که قبلا آن را مرطوب نموده اند وارد کرد و سپس آن را بر روی پوست بدن اثر داد، تا پارچه نازک که مابين خمیر و پوست بدن قرار دارد، مانع چسبیدن موهای بدن به خمیر آرژیل شود. خمیر خاک رس با قدرت جذب بسیار که دارد ضمن تاثير مفید بر روی عضو و جذب گرمای ناحیه ملتهب، مواد سمی موضع مورد مداوا را به خود می گیرد.

با استفاده از آرژیل به صورت کمپرس، به طوری که در بعضی کتب دارویی منعکس است می توان نتایج مفید در بیماری های نقرس، واریس، رماتیسم، سل استخوانی – مفصلی زانو، ضرب دیدگی اعضای بدن، کوفتگی و غیره به دست آورد. برای این کار آب و آرژیل را به نسبتی با هم مخلوط می کنند که با این عمل، محلولی به غلظت شربت غلیظ به دست آید. سپس پارچه را در آن وارد می نماید تا بخوبی به این محلول آغشته گردد.

در این موقع، پس از خارج کردن پارچه از محلول، آن را به ملایمت می فشارند تا آب آن کمی خارج شود و پارچه، آمادگی برای قرار گرفتن بر روی پوست یا ناحیه بر افروخته عضو را پیدا نماید. در پایان روی آن را با پارچه ای خشک می پوشانند. این کمپرس را باید تا موقعی که کاملا خشک شود، بر روی عضو نگه داشت و سپس آن را از روی عضو جدا کرد و این عمل را یک بار دیگر در طول مدت روز تکرار نمود. همیشه پس از برداشتن کمپرس باید بلافاصله، ناحیه ملتهب را که کمپرس آرژیل بر روی آن اثر داده شده است به سرعت با پارچه تمیز و آب، شست شو داد و فورا خشک کرد.

مدت قرار گرفتن ضماد بر روی عضو، طولانی تر از آن چه که ذکر شد یعنی تا ۲ ساعت و حتى تمام مدت شب نیز بر حسب نوع بیماری ممکن است انجام گیرد ولی در هر حال این نکته باید مورد توجه باشد که در مواقع احساس ناراحتی مانند احساس سرما یا درد، ضماد از عضو جدا گردد و تجدید آن به ۱۲ تا ۲۴ ساعت بعد موکول شود. ضمنا اگر ضماد سریعا خشک شد می توان آن را جدا کرده ضماد جدیدی جایگزین آن کرد و اگر چند ناحیه از بدن، نیاز به برقراری ضماد یا کمپرس آرژیل داشته باشد، همه آن ها را نباید در یک زمان انجام داد بلکه به تناوب اقدام به این کار نمود.

موارد منع مصرف آرژیل

موارد منع مصرف آرژیل

از به کار بردن ضماد یا کمپرس آرژیل در زمان قاعدگی باید خودداری به عمل آورد. پس از به کار بردن ضماد یا کمپرس آرژيل، باید در تهیه خمیر جهت تجدید آن ها اقدام کرد و هرگز نباید از خمیری که مورد استفاده قرار گرفته مجددا استفاده کرد زیرا ضمادی که از روی عضو جدا گردید، دارای مواد زائد سمی بدن می باشد و به علاوه چون خواص خود را از دست داده نمی تواند مجددا مورد استفاده قرار گیرد.

معمولا در هر دوره درمانی با آرژیل در استعمال خارج، بهتر است یک نوع فراورده گیاهی معطر، مانند آب لیموی تازه و یا یک ملین ملایم به بیمار خورانید.

پس از آغاز درمان با آرژیل به صورت ضماد یا کمپرس، بهتر است انجام این عمل را تا رفع ناراحتی عضو مورد درمان، ادامه داد ضمنا اگر در حین درمان، احساس شود که زخم یا جراحت، وسعت نسبی مختصری پیدا نموده و یا درد رماتیسمی یا درد کمر، کمی بیشتر از قبل احساس می شود نباید ادامه درمان را متوقف ساخت مگر هنگامی که ناراحتی ها تدریجا افزایش حاصل کند.

در نخستین روزهای استفاده از ضماد آرژیل باید همیشه به این نکته توجه داشت که ضخامت آن از هر سانتی متر تجاوز نکند به علاوه ضماد در وسعت کمی از سطح بدن، به مدت حداکثر ۲ ساعت اثر داده شود. افزایش ضخامت ضماد، به میزان ۲ سانتی متر یا در وسعت بیشتر از سطح بدن (در صورت لزوم) و حتی به مدت بیشتر از ۲ ساعت، باید با توجه به تحمل بیمار انجام گیرد.

فرم های مختلف استفاده از ‌‌آرژیل

فرم های مختلف استفاده از آرژیل

از آرژیل علاوه بر فرم ضماد و کمپرس، می توان به صورت گرد (پودر)، مشابه پودر تالک برای اشخاص بالغ و یا اطفال، استفاده به عمل آورد. در مواردی که قشر سطحی بدن بر اثر تماس با برخورد با جسم خارجی، آسیب دیده و یا پوست آن، مختصری کنده شده باشد و هم چنین در موارد زخم های سطحی پوست بدن، می توان گرد آرژیل را بر روی پوست بدن در محل آسیب دیده به صورت قشر نازکی پاشید. با انجام این عمل علاوه بر آن که آرژيل عمل ضدعفونی کننده و محافظ انجام می دهد، بهبودی بافت مجروح و آزرده را نیز سرعت می بخشد.

آرژيل در مواردی که پوست بدن به علت تحریک شدن، حالت قرمزی و برافروختگی پیدا کرده باشد و هم چنین در موارد خراش های سطحی پوست، اگزما، زخم های باز و غیره نیز نتایج درمانی ظاهر می کند.

گرد آرژيل در درمان سوداء (نوع مرطوب و ترشح دار) نیز نتایج بسیار خوب می دهد برای این کار پارچه ای را به روغن آلوده کرده بر روی ناحیه ای از سطح پوست که ترشح دارد و منظور، درمان آن است به ملایمت می کشند تا سطح پوست کمی حالت نرم تر پیدا کند. سپس گرد آرژیل به مقدار کافی بر روی آن می ریزند و در پایان پارچه تمیزی را بر روی آن قرار می دهند و به خوبی می بندند تا مانع ریختن گرد آرژیل شوند.

نحوه استفاده از آرژیل برای پوست

نحوه استفاده از آرژیل برای پوست

آرژیل به علت خواصی که دارد به مصارف تهیه ماسک های زیبایی نیز می رسد. برای این کار، باید مقداری از آن را با هم وزن خود آب خیار یا آب گوجه فرنگی و یا آب انگور که تازه تهیه شده باشد، مخلوط کرده دقت کافی به عمل آورد تا خمیر نرمی از آن ها به دست آید. از خمیر حاصل، به صورت ماسک صورت با قرار دادن قشر نازکی از آن بر روی پوست صورت می توان استفاده کرد.

این خمیر را به تناسب حالتی که از نظر نرمی و چسبندگی دارد می توان به مدت ۱۵ تا ۳۰ دقیقه بر روی پوست صورت باقی گذاشت. بعد باید آنرا از روی پوست صورت جدا کرده صورت را با آب نیمه گرم شست شو داد. انجام این عمل اگر یک بار در هفته صورت گیرد، پوست صورت حالت شاداب و لطیف پیدا می کند. استفاده از آرژیل (خاک رس) به روش فوق علاوه بر آن که دانه های ریز و جوش و حالت برافروختگی پوست صورت را از بین می برد، در شادابی پوست و رفع چین و چروک سطحی پوست نیز موثر واقع می شود.

اگر آرژیل به مقدار مناسب با روغن زیتون مخلوط شود به طوری که غلظتی مشابه غلظت کرم (Creme) پیدا نماید، می توان از آن برای تمام حالات مذکور استفاده به عمل آورد.

درمان بیماری با ‌آرژیل

درمان بیماری با آرژیل

برای آرژیل در صورتی که عاری از هر گونه آلودگی باشد می توان برای تزریقات مهبلی و یا تهیه مایعات تنقیه به صورت محلول ۳ تا ۴ قاشق سوپ خوری در یک لیتر آب، به طوری که مایع در هنگام به کار بردن، حالت نیمه گرم داشته باشد، جهت رفع ترشحات مهبلی، التهاب رحم (me trite)، ورم روده بزرگ، التهاب راست روده (re ctite) و هم چنین دفع طفیلی های روده استفاده به عمل آورد.

بیمارانی که برای آن ها، استفاده از لجن های ساحلی بعضی دریاچه ها و یا مراکز آب گرم های معدنی تجویز می شود، می توانند با استفاده از آرژيل، نوعی گل درمانی مشابه، با وارد کردن مقداری کافی از آن در آب گرم فراهم آورند و از لجن ساختگی جهت درمان بیماری ها استفاده به عمل آورند. مقدار لجن را که درون ظروف بزرگ جای داده می شود می توان در هر مرتبه با افزودن آب و آرژیل تا حد گنجایش ظرف که بیمار در آن قرار می گیرد، افزایش داد.

مدت توقف در این گونه حمام ها، ۵ تا ۱۰ دقیقه در آغاز است ولی بعدا می توان مدت را به تدریج به ۱۵ تا ۲۰ دقیقه رسانید. معمولا از این گونه حمام ها، در هر روز یک دفعه و یا در هر هفته ۲ دفعه استفاده به عمل می آورند و به مدت یک ماه نیز آن را ادامه می دهند و اگر تکرار آن ضرورت داشته باشد، پس از ۳ تا ۵ هفته، می توان مجددا استفاده از آن را به نحوی که ذکر شد ادامه داد. این گونه حمام ها، برای آرتریسم (arthrisme)، ناراحتی های رماتیسمی یا استخوانی و هم چنین برای رفع کم خونی مفید واقع می شود.

حمام موضعی آرژیل جهت درمان رماتیسم دست و پا

تهیه حمام های موضعی جهت درمان رماتیسم دست و پا، به سهولت به روشی که ذکر شد میسر است و اگر برای تهیه آن، به جای آب که در تهیه گل مورد استفاده قرار می گیرد، آب نمک به کار رود، نتیجه بهتر خواهد بود زیرا نمک دریا اگر از نوع تصفیه نشده باشد، دارای عناصر مفیدی مانند منیزیوم، برم، ید، مس، نیکل، طلا، کبالت، سدیم، فسفر و کلسیم به صورت املاح مختلف و به حالت کاتالیزور می باشد که می توانند فقدان بعضی عناصر بدن را جبران کنند و به علاوه این مواد به تفاوت، با عمل ضد باکتری، مقوی و غیره که دارند می توانند اثرات مفید ظاهر نمایند.

حمام آب نمک، به طوری که مسلم شده، اگر به حالت گرم مورد استفاده قرار گیرد اثرات ضد خنازیر و درمان کننده کم خونی دارد و در پزشکی این گونه حمام ها، که با افزودن ۲ تا ۳ کیلو گرم نمک دریا به مقدار کافی آب گرم تهیه می شود، به مدت ۱۵ تا ۲۰ دقیقه برای اشخاص بالغ تجویز می گردد. در تهیه حمام آب نمک جهت اطفال ۱۲ سال به بالا باید مقدار یک کیلو گرم نمک به کار رود و به علاوه استفاده از آن، منحصرا یک یا دو دفعه در ماه انجام گیرد.

آرژیل‌ در مصارف داخلی

آرژیل در مصارف داخلی
آآ

به همان نحو که از بیسموت و کائولن یا خاک چینی در مصارف داخلی استفاده به عمل می آید، آرژیل یا خاک رس تمیز و عاری از آلودگی رانیز می توان برای موارد درمانی مختلف به کار برد. آرژیل به رنگ های سبز، سفید، زرد و قرمز است ولی اصولا نوع سبز آن، بیشتر در مصارف درمانی مورد توجه قرار می گیرد. مصرف روزانه آن برای اشخاص بزرگ، به مقدار یک قاشق قهوه خوری مخلوط در ۲ لیوان آب ولی برای اطفال کم تر از ۱۲ سال، معادل نصف این مقدار است.

از آرژیل بهتر است در آغاز برای مدت ۴ یا ۵ روز استفاده به عمل آید و بعدا اگر ضرورت پیدا شد مقدار آن تدریجا زیاد شود، مانند آن که برای درمان بعضی بیماری ها مانند دیسانتری ها، ناراحتی های هضمی مربوط به معده و روده، کم خونی و سل می توان آن را به مقدار ۳ تا ۴ قاشق قهوه خوری در روز افزایش داد.

برای تهیه مخلوط آب و آرژيل، مقدار یک قاشق قهوه خوری از آن را در ۲ لیوان آب می ریزند و مخلوط را در تمام مدت شب، به همان حال باقی می گذارند سپس محتویات ظرف را هنگام صبح به ملایمت هم می زنند تا به صورت یکنواخت درآید. این مخلوط را می توان صبح نیز تهیه کرد و شب در موقع خوابیدن مصرف کرد و یا آن را به ۲ یا ۳ قسمت کرده، هر یک را به فاصله نیم ساعت قبل از غذا به کار برد.

برای درمان یبوست ها، باید مقدار نسبی آرژیل را کم کرده و به همان نسبت، آب مخلوط را افزایش داد و سپس آن را به ۲ یا ۳ قسمت کرده قبل از غذا به کار برد. اگر با این عمل، يبوست درمان نپذیرفت، یعنی یبوست، حالت مقاوم پیدا کرد باید مصرف مخلوط آب و آرژیل را برای مدت ۱۰ تا ۱۵ روز قطع کرد. داستان آرژیل را ممکن است با افزودن دم کرده هایی مانند جوانه کاج، اوکالیپتوس، آویشن و نعناع به آن، به صورت قطعات کوچک قرص مانند در آورده در درمان ورم مخاط دهان، ورم لثه ها، پیوره، آنژین و گریپ به صورت مکیدن مورد استفاده قرار داد.

اثر ضد باکتری و ضد عفونب کننده آرژیل

باید توجه داشت که آرژیل، با اغذیه ای که به مقدار زیاد مواد روغنی در خود دارند، ناسازگار است ضمنا بهتر است هنگامی که آرژیل به مصارف داخلی می رسد، به مقدار کافی شربت آب لیمو یا دم کرده های مفید و یا آب مصرف شود.

آرژیل علاوه بر دارا بودن اثر ضد باکتری و ضد عفونی کننده، قابلیت جذب (absorbant) نیز دارد. طعم ناپسند بعضی آب ها با افزودن آن از بین می رود. برای استریل کردن آب آشامیدنی، می توان مقدار ۸ تا ۱۰ گرم آرژیل درمانی را در یک لیتر آب ریخته و در مواقع اپیدمی و شیوع بعضی بیماری ها از آن و یا از مخلوط آن با آب لیمو استفاده به عمل می آورد. با مصرف آرژيل، گازهای روده و مواد سمی و مضر، جذب آن می شود و از این نظر است که آن را جهت بیماران مبتلا به امراض مسری گوارشی اختصاصا موثر ذکر می نمایند.

در بیماری های مجاری گوارشی، از خمیر نرم آرژيل، به علت خاصیت ضدعفونی کننده، التیام دهنده و مفید آن می توان در درمان اولسرها (زخم های باز)، دیسانتری، ورم روده بزرگ و کوچک و همچنین به علت خواص چند جانبه ای (ployvalent) که دارد در درمان کم خونی، النفاتیسم، کورک (furonculeutse) و دانه های جلدی، استفاده به عمل آورد زیرا در عین حال که اثر تصفیه کننده خون و خنثی کننده سموم دارد، عناصر مفید و ضروری برای حیات سلول ها، مانند سیلیس، آلومین، آهن، کلسیم، پتاسیم، سدیم و منیزیوم را نیز به آن ها می رساند.

آرژیل ، به طوری که در کتب دارویی آمده است، اثر درمانی بر روی غدد مترشحه داخلی و دفع طفیلی ها نیز دارد. طبق بررسی هایی که Pr. Laborde، استاد دانشکده داروسازی دانشگاه استراسبورگ (در سال ۱۹۲۸ به عمل آورده) چنین اعلام شده است که آرژيل، یعنی این خاک درمان کننده اگر به طور متعادل به کار رود می تواند یک هدیه حیات بخش و درمان کننده طبیعت به حساب آورده شود زیرا استفاده از آن، موجب حفظ تعادل حیاتی بدن، تامین فعالیت غدد و درمان نارسایی های آن ها می گردد به علاوه چون اثر میکروب کشی دارد، فعالیت فرمان های دیاستازی سلول ها و ترشح مواد را باعث می گردد.

اثر ضد التهاب و تسهيل عمل دفع مواد زاید با آرژیل

آرژيل ، اثر ضد التهاب و تسهيل عمل دفع مواد زاید را نیز دارد لذا ضمن افزایش مقاومت بدن، نوعی نشاط و رغبت به کار ایجاد می کند. استاد دیگری به نام Pr. Graeser، با توجه به صفات درمانی آرژيل، چنین اظهار نظر کرده که این خاک رس درمان کننده را باید یک داروی خانوادگی برای عموم مردم به حساب آورد و مردم را با اختصاصات آن آشنا کرد.

در سربازخانه ها و زندان ها که عده زیادی در این گونه اماکن به سر می برند و هر نوع بیماری مسری به سهولت انتشار پیدا می کند و هم چنین در کشتی هایی که مسافرت های طولانی را در اقیانوس ها انجام می دهند، باید همیشه گرد آرژيل، جهت درمان بیماری های مختلف در دسترس قرار داشته باشد تا همواره از آن استفاده به عمل آید.

از آرژیل به صورت تنقیه نیمه گرم نیز نتایج خوب در درمان بیماری های روده گرفته می شود. به طور خلاصه، آرژيل، دارویی است بی خطر که می تواند به مقادیر کمی بیشتر از حد درمانی نیز بدون آن که زیانی از مصرف آن به وجود آید به کار رود.

مصارف درمانی آرژیل زیاد است. در این جا فقط قسمتی از آن به اختصار شرح داده شده است. در بعضی کتب علمی مانند Dorvault، مصرف دو نوع آرژیل یکی به رنگ قرمز و به نام گل ارمنی Bol Armé nie و دیگری Terre sigillet به رنگ گلی، آن هم بیشتر برای استعمال خارج توسط اطبا قدیم ذکر گردیده که جهت درمان بیماری ها معمول بوده است.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت