درخت کافور (Cinnamomum Camphora)

کاربر 22کاربر 22
1,281 بازدید
درخت کافور

نام فارسی: درخت کافور 

 نام علمی: Cinnamomum Camphora (L.) et Ebern

نام فرانسوی: Camphrier du Japon ،Laurier du Japon ،Camphrier 

نام انگلیسی: Common Camphor of China ،Camphor ،Camphor tree 

نام آلمانی: Japanischer Kumferbaum 

نام ایتالیایی: Albero della camfora

نام عربی: کافور

درختی است بسیار زیبا از تیره برگ بو و دارای برگ های سبز دایمی است. ارتفاع آن در نواحی مساعد، به ۴۰ تا ۵۰ متر و قطر تنه آن به ۲ متر می رسد. در بسیاری از نواحی پرورش می یابد. به حالت وحشی و فراوان در جنگل های نواحی شرقی آسیا، مناطق کوهستانی نقاط شرقی هند، تایوان، جاوه، سوماترا، چین، ژاپن و فرمز می روید.

درخت کافور از تیره برگ بو

درخت کافور دارای تنه استونه ای و شاخه های متعدد مخصوصا در قسمت انتهایی ساقه است. برگ های آن متناوب، بیضوی، نوک تیز با کناره موجدار، نسبتا چرمی، به رنگ شفاف در سطح فوقانی پهنک و دارای بوی مخصوص (پس از مالش دادن) است. گل های آن که در فاصله ماه های خرداد و تیر ظاهر می شود، به صورت دسته هایی مرکب از ۱۵ تا ۱۸ گل نر، ماده و یا نر- ماده می باشد.

مادگی گل های آن شامل تخمدان یک خانه است و پس از آمیزش گل و رسیدن، به میوه ای به صورت سته و به رنگ ارغوانی مایل به سیاه تبدیل می گردد. قاعده آن محصور در نهنج پایا و سخت باقی می ماند. دانه اش گوشتدار و روغن دار است. در کلیه اعضای درخت کافور، سلول های ترشح کننده مخصوص و محتوی نوعی اسانس پراکنده است که از اکسید شدن قسمتی از این اسانس، کافور Camphre نتیجه می شود.

اسانس کافور

اسانس کافور

طبق بررسی های Tschirch و Shirasawa که در سال ۱۹۰۳ صورت گرفت، سلول های جوان ترشح کننده ساقه درخت کافور ابتدا دارای یک ماده رزینی داندان می گردند. به طوری که با دارا شدن این ماده به خوبی از سلول های مجاور خود تشخیص داده می شوند. سپس در داخل جدار سلول های مذکور، یک قشر مولد رزین (Couche ré sinogè ne) و درون سلول ها، قطرات کوچک و زرد رنگ اسانس به وجود می آید.

قسمتی از این قطرات بسیار کوچک، در طی سال های متمادی به صورت کافور بی رنگ تغییر شکل حاصل نموده و تدریجا در کلیه اعضای گیاه عمومیت پیدا می کند و گاهی نیز به صورت متبلور و به مقدار بسیار زیاد در شکاف درخت نمودار می گردد. و در هر حال باید گفت که کافور از تغییر شکل اسانس موجود در سلول های ترشح کننده ای که دریافت پارانشیمی مختلف درخت پراکنده است منشا می گیرد. 

مطالعات جدیدتر که توسط یکی از محققین ژاپنی به نام T. Yagahazi در سال ۱۹۳۹ صورت گرفت نشان داد که پیدایش اسانس و تشکیل کافور در بافت های جوان و فعال (سلول های منطبق در زیر کامبيوم)، تحت اثر پراکسیدازی که جدار سلول های مذکور ترشح می نمایند، صورت می گیرد. آب و هوا و شرایط محیط زندگی نیز در ایجاد و وفور عناصر ترشح کننده ماده مذکور، موثر تشخیص داده شده است.

علاوه بر درخت مذكور، درختان دیگری نیز با ظاهر کاملا مشابه با درخت کافور وجود دارد که تولید کافور نمی نمایند و تشخیص آن ها نیز از گونه اصلی بسیار مشکل می باشد. در اعضای این گیاهان، اسانسی تولید می گردد که به تفاوت ممکن است مرکب از سیتروئل لول، زرانیول ، ترپینئول و سافرول (C. Konahiroi Nees) یا سینئول و یا لینالول باشد و یا آنکه مقدار کمی نیز کافور همراه داشته باشد.

تجارب مختلف نشان داده است که دو سمت تنه درخت کافور ممکن است از نظر دادا بودن این ماده با یکدیگر فرق داشته باشند یعنی چوب یک سمت درخت ممکن است دارای مقدار زیادی کافور باشد در حالی که در سمت دیگر منحصرا اسانسی مرکب از لینالول و سینئول تشکیل گردد.

سابقه تاریخی درخت ‌کافور

کافور

کافور مدت ها دور از شناسایی ملل غرب و طبابت های یونان قدیم قرار داشت. اعراب نخستین ملتی بودند که از وجود کافور در قرن ششم میلادی اطلاع داشته و آن را به مصارف مختلف می رسانیده اند. در این زمان، بیشتر به آن به صورت یک ماده معطر نادر می نگریسته، آن را غالبا یک هدیه گرانبها جهت اعطاء به شخصیت ها و افراد مهم می دانسته اند.

نام کامفر، از زبان سانسکریت ریشه گرفته است به طوری که در این باره چنین آمده که از کلمه Karpura، به معنای سفیدی نور ماه مشتق شده است و این نام نیز به علت رنگ سفید صدفی کافور، به آن داده شده است.

در آغاز قرن نهم میلادی، یک بازرگان مشهور، کافور را محصولی که توسط اعراب از درختان مخصوص تهیه می شد معرفی نموده بود و این شهرت نیز مدت ها مورد قبول مردم قرار داشت. استفاده از کافور در پزشکی، نخستین بار توسط طبیبی به نام Aetuis در قرون وسطی صورت گرفت.

بنظر می رسد که نام کافور، ابتدا به کافور بورنئو که از Dryobalanops aromatica به دست می آمده داده شده بود. این گیاه در هند و مالزی می روییده است و هنوز هم مورد استفاده مردم از نظر استخراج كافور قرار دارد.

مارکوپولو Marco Polo، جهانگرد معروف، در طول مسافرت های خود در قرن سیزدهم میلادی، به درخت کافور برخورد داشته به طوریکه در سفرنامه خود از دو نوع کافور، یکی متعلق به جنوب شرقی چین و دیگری متعلق به سوماترا یاد کرده است. در این زمان طبق اظهار Barbox، کافور چین به ارزش ۱۰۰ برابر کمتر از کافور بورنئو بوده است.

در اواسط قرن دوازدهم، بازرگانان هلندی، کافور خام را به بازارهای اروپائی وارد می کردند و در آنجا اقدام به تصفیه این ماده می نمودند. امروزه کافور از درختان جنگل های فرمز که متجاوز از نیم قرن سابقه بهره برداری دارند، تهیه می شود و به بازارهای دارویی جهان عرضه می گردد.

پرورش و برداشت درخت کافور

برداشت درخت کافور

پرورش درخت کافور در غالب نواحی مساعد مخصوصا در ژاپن و فرمز انجام می گیرد. اراضی رستی- ماسه ای، مرطوب و دارای خاکبرگ کافی و همچنین آب و هوای گرم با درجه ثابت برای پرورش آن مناسب است. درخت کافور معمولا در سواحل و در پناه درختان، پرورش داده می شود. تکثير آن از طریق دانه صورت می گیرد و برای این کار نیز باید دانه های مرغوب انتخاب گردد. در برخی نواحی نیز به وسیله خوابانیدن شاخه ای از درخت در فصل پاییز، اقدام به تکثیر آن می نمایند.

بهره برداری، معمولا از درختان ۴۰ تا ۵۰ ساله شروع می شود ولی در مواردی که بخواهند از برگ درخت، استخراج کافور نمایند، می توان از سال پنجم شروع به این عمل کرد زیرا از سال پنجم تا دهم، برگ ها دارای حداکثر مقدار ماده مذکور می گردند.

برای بهره برداری از اعضای چوبی گیاه، معمولا درخت را قطع نموده چوب ناحیه سوش تنه درخت و شاخه های ضخیم آن را به صورت قطعات کوچک در آورده در دستگاه های ساده با بخار آب تقطیر می نمایند. بخار آب دستگاه، قطعات چوب را گرم کرده مواد فرار آن ها را به کندانسور هدایت می کند. در حین انجام عمل تقطیر مرتبا از لوله واقع در جدار جانبی دستگاه، آب وارد آن می سازند و قطعات چوب درخت را نیز که در دستگاه جای دارد، تعویض می کنند.

با این ترتیب، منحصرا مقدار کمی کافور خالص در سقف کندانسور جمع می شود که رنگ سفید دارد ولی حاصل عمل تقطیر، کافوری است به صورت توده ای داندان، که رنگ زرد قهوه ای (رنگ اسانس کامفر) دارد. در سطح آن نیز مقداری اسانس کامفر به رنگ زرد قهوه ای تیره، مخلوط با کافور داندان وجود دارد که با سانتریفوژ و یا عبور دادن آن از یک قشر کاه، از هم جدا می گردد.

کافور خام

کافور

کافوری که با این روش در دستگاه های تقطیر فراهم می شود، به کافور خام Camphre brut موسوم است و باید پس از تصفیه شدن مورد استفاده قرار گیرد.

عمل تصفيه در گذشته در اروپا و یا آمریکا صورت می گرفت ولی قسمت اعظم آن امروزه در ژاپن انجام می شود. برای این کار در ظروف شیشه ای نازک با شکل ظاهری خاص، که بدنه آن به یک گردن دراز ختم می گردد، مخلوطی از کافور خام، زغال، آهک و براده آهن می ریزند و این ظرف را در گرمابه شنی فرو برده، درجه حرارت را به ۱۲۰ تا ۱۵۰ و بعدا تا ۲۴۰، به مدت ۲۴ ساعت می رسانند.

سپس دهانه ظرف را باز می نمایند تا با این عمل، کافور به صورت توده ای با ظاهر عرقچین مانند که در وسط آن سوراخی، منطبق با سوراخ امتداد گردنه ظرف تشکیل می گردد، جمع شود. با وارد کردن بخارات کافور در اطاق های بزرگ و سرد نیز می توان آن را به صورت ذرات بلوری کوچک (Fleurs de Camphre) به دست آورد. کافوری که به این صورت به دست می آید، به همان حالت و یا پس از آنکه تحت اثر فشار به صورت قطعات کوچک و مسطح در آمد، در معرض استفاده قرار می گیرد.

کافور طبیعی

کافور طبیعی Camphre naturel (کافور راست C. droit، کافور ژاپن C. du Japon) که از درخت کافور (Cinnamomum Camphora) به دست می آید، نوع افی سینال است و اختصاصات آن به شرح زیر می باشد:

کافور راست (کافور طبیعی) و تصفیه شده، به صورت قطعاتی شبیه قطعات نان و به وزن یک تا ۳ کیلو گرم، به بازارهای دارویی عرضه می شود. حالت توده ای، بی رنگ، شفاف (سفید صدفی Perrot)، قابل خرد شدن و تبدیل به ذرات کوچک دارد. با ناخن خط بر می دارد. در محل شکستگی، شفاف جلوه می کند و اصولا ظاهری متبلور دارد. بوی آن قوی، نافذ و مشخص و طعم آن گرم و سوزاننده است.

وزن مخصوصی برابر ۰.۹۹۲ در گرمای ۱۵ درجه دارد. در حرارت ۱۷۵ درجه ذوب می شود ضمنا در گرمای معمولی ( گرمای اتاق تبخیر می گردد و پس از مرطوب شدن با الكل نیز به سهولت به صورت ذرات ریز در می آید. قابلیت اشتعال دارد. کافور طبیعی با آنکه به مقدار بسیار کم در آب ( یک قسمت در ۸۴۰ قسمت آب) حل می شود ولی آب، شدید بوی کافور و طعم آن را پیدا می کند. اگر در آب گازکربنیک دار وارد شود، به مقادیر زیاد در آن حل می گردد.

کافور

کافور در ۰.۶۵ قسمت الكل ۹۵ درجه حل می شود و اگر به این محلول الكلى، آب اضافه شود، به صورت گرد یا ذرات ریز و مدور رسوب می نماید (magistere du camphre). اگر کافور به حالت اشباع شده در الكل گرم حل شود، پس از سرد شدن، رسوبی به صورت تبلورات زیبا ایجاد میکند.

کافور در یک قسمت الكل ۹۰ درجه، ۰.۵۷ قسمت اتر اتیلیک، ۰.۳۳ قسمت کلروفرم، ۰.۵۵ قسمت اسید استیک، ۴ قسمت روغن زیتون و ۱.۵ قسمت اسانس تربانتین حل می گردد ولی در گلیسرین غیر محلول است.

کافور طبیعی، راست گرد (دکستروژیر) است. نوع لووژیر آن در اسانس حاصل از .Chrysanthemumn parthenium (L.) Bernh یافت می شود. اسانس اخیر دارای بورنئول چپ (Camphre Matricaire) می باشد. کافور را باید در ظروف کاملا دربسته نگهداری کرد. از کافور افی سینال بر اثر احیاء شدن، بورنئول و تحت اثر ید، کارواکرول، و به کمک انیدرید فسفریک، پاراسمین به دست می آید. کافور، یک ستن بورنئول به فرمول C۱۰H۱۶O است.

اصولا نام ژنریک کامفر (نام غیر تجارتی) به ترکیبات مختلفی اطلاق می شود که معرف ستن های مربوط به الکل های ثانوی بنام کامفول Camphol می باشد. این ترکیبات را که نمونه ای از آن ها، بورنئول Borneol یا آلفا – کامفول راست (α- camphol droit)، به فرمول C۱۰H۱۸O است، می توان منوهیدرات های بعضی ترپن ها ( کامفن ها Camphe nes) به حساب آورد.

C10H16 + H2O → C10H18O

کافور

این کامفول ها براثر اکسید شدن یعنی با از دست دادن H۲، کافورها را بوجود می آورند که اگر برعکس، H۲ بر روی آنها تثبیت گردد مجددا کامفول ها را ایجاد می نمایند. کافورها در اسانس گیاهان مختلف منجمله گیاهان زیر یافت می شود:

  1. .Cinnamomom Camphora (L.) et Ebern از تیره Lauraceae
  2. .Chrysanthemum Parthenium (L.) Bernh از تیره Compositae
  3. .Tanacetum vulgare L از تیره Compositae
  4. .Rosmarinus officinale L از تیره Labiatae
  5. .Lavandula Spica Cav از تیره Labiatae

همه آن ها جز قدرت چرخش خود، تفاوتی با یکدیگر ندارند. از این نظر دو نوع ایزومر معکوس (از نظر نور) در کافورها وجود دارد که یکی کافور راست (کافور افیسینال حاصل از درخت کافور) و دیگری کافور چپ (کافور حاصل از Ch. Parthenium) است. کافورهایی که با فرمول مشترک C۱۰H۱۶O در گیاهان دیگر به غیر از آنچه که ذکر شد وجود دارند، غالبا مخلوطی به نسبت های متفاوت از ۲ ایزومر راست و چپ مذکور می باشند. 

کافور سنتتیک یا مصنوعی

کافور سنتتیک Camphre synthé tique (کافور مصنوعی C. artificiel)، به همان فرمول کافور طبیعی و به وزن ملکولی ۱۵۲.۲۳ می باشد. مصرف آن فقط در نهمین چاپ فارماکوپه فرانسه (سال ۱۹۷۲) تصریح داده شده است. سنتز جزء به جزء کافور، نخست توسط Hallier از اسید کامفورمیک ac. camphorique صورت گرفت ولی سنتز این اسید تا سال ۱۹۰۴ میسر نشد تا اینکه یک شیمیدان فنلاندی به نام Komppa موفق به سنتز کامل آن گردید. از آن به بعد، ساخت و تهیه کامل کافور به خوبی روشن شد. 

سنتز کافور از درخت کافور

سنتز کافور

امروزه سنتز کافور از پینن (pinè ne) موجود در اسانس تربانتین (تقطیر در گرمای زیر ۱۷۰ درجه) عملی می شود و پنین باعث تثبیت اسید کلریدریک خشک بر روی خود می گردد و ماده ای از این عمل به وجود می آید که به غلط، کلریدات پینن نامیده می شود در حالیکه در واقع کلرور بورنیل (Chlorure de bornyle) می باشد. این ماده با از دست دادن کلر، ایجاد کامفن (camphè ne) می کند که اگر اکسیژن بر روی آن تثبیت شود، کافور به وجود می آید.

تهیه کافور می تواند با انجام مراحل مختلف و به روش های متفاوت نیز صورت گیرد مانند آنکه اسید – استیک با کامفن، ماده ای به نام استات بورنیل تولید می کند و این استات بر اثر صابونی شدن، مشابه استرهای دیگر بورنیل دار (esters bornylique)، سبب آزاد شدن بورنئول و ایزوبورنئول می گردد که بر اثر اکسیداسیون، به کافور تبدیل می شوند.

از مرحله کلرور بورنیل نیز می توان مستقیما به مرحله استربورنیل (فرمیات یا استات) با افزودن استات سرب یا فرميات سدیم و یا به روش های مختلف دیگر، به مرحله اخیر دسترسی پیدا نمود.

در آخر کافور صنعتی با انجام ایجاد تبلور یا عمل تصعيد، به حالت تصفیه شده درمی آید. قسمت اعظم آن را، فرم راسمیک تشکیل می دهد که ایزومر کافور طبیعی است.

کافور

کافور سنتتیک، به صورت گرد سفید متبلور و غالبا مجتمع به صورت توده های کوچک و جداشدنی از یکدیگر است. بوی قوی، نافذ، مشخص و طعمی در آغاز گرم و کمی تلخ دارد ولی بعدا خنک کننده می شود. کاملا تبخیر شدنی، حتی در حرارت های معمولی است. کافور صنعتی همان اختصاصات كافور طبیعی را دارد به غیر از آنکه قدرت چرخش آن (Pouvoir retatoire) ضعیف و یا فاقد آن است و این خود وسیله ای است که می توان این دو نوع کافور را از هم تشخیص داد ( روش پلاریمتری).

موارد مصرف کافور سنتتیک، عينةا مانند کافور طبیعی ولی سمیت آن بیشتر است (Hazard ،Padré). کافور بورنئو(Camphre de Borné o) که در جلد اول این کتاب شرح داده شده است، به نام های الکل کامفولیک (al. campholique) و بورنئول راست (Borné ol droit) نیز موسوم می باشد. ماده ای است به فرمول C۱۰H۱۷OH، به وزن مولکولی ۱۵۴.۲۴ که از تبخیر اسانس، در تنه یا در ساقه های مسن درختی به نام .Dryobalanops aromatica Gaertn (از تیره Dipterocarpaceae)، با مداخله لارو یکی از قاب بالان، در شکاف درخت و در ناحیه زیر پوست جمع می شود.

کافور بورنئو، ماده ای است سفید رنگ، شفاف، سنگین تر از آب و به وزن مخصوص حدود ۱.۰۱۱ که به سهولت به صورت گرد در می آید و دکستروژیر (راست گرد) است. فرار بودن آن از کافور معمولی کمتر است و اگر به کمک اسید نیتریک، اکسید شود می تواند به کافور معمولی مبدل گردد.

اثر فیزیولوژیکی و خواص درمانی

خواص درمانی کافور

کافور دارای اثر ضدعفونی کننده است ولی حشرات و حیوانات پست، در مقابل سمیت بخارات آن، حساسیت دارند. کافور اگر بر روی پوست بدن اثر داده شود، موجب فراخ شدن عروق سطحی و ایجاد قرمزی در پوست بدن شده باعث تسکین می گردد.

کافور از کلیه راه ها، منجمله مخاطها و پوست بدن جذب می شود و اثر آن بیشتر بر روی سلسله اعصاب و قلب است ضمنا درجه گرمای بدن را چه در اشخاص سالم و یا تب دار، پایین می آورد. کافور ترشحات غدد عرق را زیاد کرده موجب کاهش ترشحات شیر می شود. بر روی غدد فوق کلیه نیز تاثیر می کند و ترشحات آن ها را افزایش می دهد. کافور انقباض عضلات مخطط را کم نموده موجب فلج آنها می گردد. بر روی عضلات صاف نیز اثر می نماید.

با آنکه مصرف کافور به عنوان کاهش دهنده اشتهای جنسی در موارد نعوظ های دردناک توصیه گردیده است؛ با این حال اثر مسکن آن از این نظر چندان مورد تایید قرار نگرفته و مشکوک یا لااقل ناپایدار تلقی شده است.

کافور دارای مصارف درمانی عدیده می باشد و به عنوان محرک مراکز عصبی، حرکتی و تنفسی به کار می رود. تأثیر آن بر روی قلب سالم چندان محسوس نیست ولی در موارد نارسایی میوکارد، موجب تنظيم ضربان قلب و افزایش دامنه نوسان آن می شود، از کافور به عنوان مقوی قلب در Collapsus، ضعف مفرط، پایین آوردن درجه گرمای بدن در موارد تب و همچنین کاهش اشتهای جنسی و به عنوان ضدعفونی کننده مؤثر در برونکوپنومونی استفاده می گردد.

به عنوان تقویت عمل ماهیچه قلب و در کلاپسوس، ضعف مفرط و غیره به صور روغن کامفره، از راه تزریق زیر جلدی یا درون وریدی (تزريق درون وریدی خطرناک و با خطر ایجاد Emboli همراه است) از آن استفاده می شود. مصرف زیاد و بی رویه کافور مثلا ۲ گرم آن در یک دفعه، خطرناک است و باعث مرگ می گردد. کافور، اثر ضدعفونی کننده ضعیف دارد از این جهت در استعمال خارج، به عنوان ضدعفونی کننده، رفع خارش های جلدی، پانسمان شانكرها و همراه با نافتول و سالول، در مداوای آبسه های سرد به کار می رود.

صور دارویی کافور

صور دارویی کافور

کافور در مصارف داخلی به صورت گرد و به مقدار ۰.۵۰ تا یک گرم در روز، به طور تدریجی و به دفعات ۰.۲۵ تا ۰.۵۰ گرم به شکل کاشه یا حب ( یا امولسیون شده با صمغ یا با یک زرده تخم مرغ) و یا در پوسیون ها، تنقیه و غیره در اشخاص بالغ مصرف می شود به صورت محلول های روغنی یا اتره یا تزریق و در استعمال خارج، به صورت گرد در پانسمان ها، استنشاق (سیگارت)، آب کافوردار (اب اشباع شده از کافور که دارای ۱.۲۰ گرم از آن در لیتر است) به صورت لوسیون های ضد عفونی کننده و رفع خارش، الكل كامفره یک دهم، Eau de vie Camphré e ( به نسبت یک به چهل در الکل ۶۰ درجه) به صورت مالش دادن بر روی عضو، روغن کامفره، پماد- کامفره (کلکس) و غیره به کار می رود.

ناسازگاری کافور

کافور با برخی مواد نظیر فنیل دی متیل پیرازلون، نافتول، کلرال، اسید – سالیسیلیک، رزورسین، مانتول، سالول و غیره، مخلوط مایع و خمیری شکل ایجاد می کند. بعضی از رزین ها نیز مانند بنژوئن، تلو، ماستیک و گم آمونیاک را از حالت سختی خارج کرده، نرم می نماید (به استثنای گم گوت، میر، رزین ژالاپ و غیره).

کافور از راه پوست بدن و برونش ها، به همان صورتی که وارد بدن شود، دفع می گردد. ولی در ادرار به صورت ترکیب با اسید گلیکورونیک، در صورتی که عمل كبد طبیعی باشد، دیده می شود.

نحوه مصرف کافور

نحوه مصرف کافور

نسخه برای رفع خارش و سرمازدگی

روغن کامفره۱۰ گرم
هیدرات کلرال۱ گرم
لانولین۹۰ گرم

بر روی پوست بدن مالیده شود.

نسخه برای رفع خارش

الكل كامفره۱۰۰ گرم
سرکه۱۰۰ گرم
گلیسرین۵۰ گرم
آب لوریه سریز۱۰۰ گرم

مخلوط فوق را در ۴ تا ۱۰ قسمت آب گرم مخلوط نموده برای رفع خارش بر روی پوست بدن بمالند.از اکسید شدن کامفر، اسید کامفوریک حاصل می شود. اسید کامفوریک (Ac. Camphorique)، ماده ای به فرمول C۱۰H۱۶O۴ و به وزن مولکولی ۲۰۰.۲۳ است. سنتز آن توسط Perkin و Tharpe عملی شده است. سنتز آن توسط Perkin و Tharpe عملی شده است.

اسید کامفوریک - درخت کافور

اسید کامفوریک به صورت ورقه های متبلور در آب (حلال) ولی به صورت بلوری های منشوری شکل منو کلینیک در الكل به دست می آید. دارای رنگ سفید، با بوی مخصوص و طعم کمی ترش است. هر گرم آن در ۱۰۰ میلی لیتر آب ولی به مقادیر بسیار در گلیسرین، الكل، کلروفرم و اتر حل می شود.

در مصارف داخلی از آن، جهت رفع عرق شبانه مسلولین، رفع التهاب و ورم مثانه و در استعمال خارج، به صورت پماد جهت رفع اگزما استفاده می شود. مقدار مصرف آن ۱ تا ۲ گرم به صورت کاشه یا مخلوط در یک محلول الكلی است به علاوه می تواند همراه با تانن تجویز گردد. حداکثر مصرف آن ۴ گرم در روز است.

از اسید کامفوریک، پمادی به صورت زیر جهت رفع اگزمای حاد و التهاب پوست بدن تهیه می شود: 

اسید کامفوریک۲ گرم 
سونیترات بیسموت۴ گرم
کربنات روی۴ گرم
گرد آمیدون۴ گرم
وازلین۴ گرم
لانولین۴ گرم

با مالیدن این پماد بر روی پوست بدن، اثر معالج دراگزمای حاد و التهاب پوست بدن ظاهر می شود.

دسته بندی گیاهان دارویی
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

سبد خرید

سبد خرید شما خالی است.

ورود به سایت