کاکته ها و گیاهان فربه « کاکتوس » (قسمت اول)

864
کاکتوس

در این سری از مقالات قصد داریم تا به معرفی کاکته ها و گیاهان فربه ( کاکتوس ) بپردازیم. مطالب جمع آوری شده در قالب چندین مقاله برای شما عزیزان تهیه گردیده است. لطفا با ما همراه باشید…

کاکته ها و گیاهان فربه ( کاکتوس )

Cactees plantes grasses

اکثر این گیاهان را به علت بافت گوشتی و پر آب آن ها به نام گیاهان «شیره دار» نیز خوانده اند. این ها گروهی از بهترین گیاهان آپارتمانی را تشکیل می دهند، زیرا با هر گونه شرایط نامساعد اعم از خشکی هوا یا منظم بودن آب دادن سازگارند.

به طور کلی نیاز به آب کمتر است و در زمستان به آب کمتر احتیاج دارند. در بین این گروه از نباتات «کاکتوس» ها به خاطر داشتن ویژگی‌های کلی همه «کاکته» ها و معروف تر از سایر گیاهان فربه اند که از جمله ویژگی‌های یاد شده داشتن هاله قرمز قابل ذکر است.

هاله مورد بحث انبوهی از پرزها بوده و شبیه تکه نمدی در محل برآمدن خارهاست. از این ناحیه است که شاخه و گل ها نیز می روید.

در تابستان نیازهای این گیاهان مانند سایر گیاهان گلدانی می باشد و چنان چه روی لبه پنجره ها که هم آفتاب و حرارت و هم هوای کافی دارد قرار می گیرند محتاج به آب زیاد هفته ای دو بار است.

هنگام آب دادن باید توجه داشت که سطح گلدان کاملا مرطوب شده و آب را به خود جذب نماید. اما افراط در آب نیز ممکن است موجب بیماری های قارچی و پژمردن گیاه شود.

یکی از شیوه های مناسب برای آب دادن آن ها آن است که هر گلدان را در ظرفی پر از آب فرو برند به نحوی که سطح خاک گلدان پایین تر از آب قرار بگیرد و دیگر هیچ گونه حباب هوایی از خاک گلدان خارج نشود.

سایر گیاهان (شیره دار) نیز با همین شیوه نگه داری می شود اما برخی از انواع آن ها مانند «گیاهان ریگی» و از جمله «کنفیتوم»ها در تابستان نیاز به یک دوره استراحت دارد.

غالب «کاکته»ها در زمستان استراحت می کنند. اما کاکتوس «نئل» از قاعده مستثنی می باشد. و در موقع  استراحت باید آن ها را در نزدیکی پنجره های شمالی قرار دهند جای آن ها خنک باشد.

حرارت مطلوب در این زمان برای آن ها بین ۶ تا ۸ درجه سانتیگراد است و نباید به آن ها آب داده شود. اگر درجه حرارت بیشتر شود گیاه شروع به چروکیدن میکند و باید فورا به آن آب داد. برای این که در تابستان خوب گل بدهد باید آن را در زمستان تازه و سالم نگه دارند.

سایر این گیاهان به جز «کاکته»ها نیاز به چنین رژیم سختی ندارد و بسیاری از آن ها مانند «اشوریا»ها و «کالانشئه»ها در اواسط زمستان گل می دهند. آن ها هوای نسبتا خنک را در زمستان تحمل می کنند و تقریبا هر پانزده روز یکبار نیاز به آب دارند.

این گونه گیاهان به ندرت نیاز به تغییر گلدان پیدا می کنند مگر آن که به قدری بزرگ شده باشد که نتوان به آن آب داد. در این صورت موقع تغییر گلدان آن ها بهار یا پاییز است.

گلدان جدید باید دهانه اش در حدود ۲ سانتیمتر بزرگتر از گلدان قبلی باشد. آنگاه مقداری خاک را در ته گلدان ریخته و ریشه ها را همراه با خاک اطراف خود در وسط گلدان جدید می گذارند و اطراف آن را مجددا با خاک پر نموده و با انگشتان خاک اطراف را می فشارند.

معمولا می توان خاک مناسب مورد نیاز برای این کار را از فروشندگان کالاهای باغبانی خرید اما در صورت عدم دسترسی به آن می توان با مخلوط کردن خاک مرغوب باغچه ای سترون شده و شن درشت و تورب به نسبت مساوی ترکیب مناسب برای این کار بدست آورد.

کودهایی که حاوی مقدار زیادی نیترات باشد برای کلیه گیاهان فربه نامناسب است زیرا رویش را بیشتری قدرت گل دادن آن ها را کمتر می کند. بنابراین باید کودهای مناسب تری انتخاب نمود و به هنگام آب دادن آن ها را در آب حل نموده و به گیاه داد.

آگاو Agave

آماربلیداسه ها

کسانی که از سواحل دریای مدیترانه می گذرند این تپه ماهورها و تخته سنگ های آن نواحی را به خوبی می شناسند. اما باید دانست که زادگاه آن مکزیک است و متعلق به سواحل مدیترانه نیست.

«آگاو» آمریکایی نوعی بسیار مقاوم و قانع است و برگ هایی پهن و ضخیم به رنگ سبز مایل به آبی دارد. این برگ ها دارای نوکی محکم و دندانه هایی خمیده است.

یکی از واریته های آن به «مارژیناتا» که برگ هایش حاشیه ای پهن به رنگ زرد دارد و بیشتر در آپارتمان ها نگه داری می شود.

علی رغم «آگاو» آمریکایی که برگ هایی، دراز و خوابیده دارد برگ های «آگاوویکتتريائه – رژینائه» برافراشته نوک تیز و ضخیم و به صورت یک گل فشرده است. این برگ ها که به رنگ سبز پررنگ و بسیار محکم است به سوزن نوک تیز سیاهی ختم می شود.

به طوری که برگ ها به شکل خارپشت جالبی دیده می شود. به ویژه طرز قرار گرفتن منظم برگ ها و حاشیه سفید آن ها که به صورت خط سفید ممتدی جلوه می کند و ارزش تزیینی بسیار به آن می بخشد.

«آگاو»ها گیاهانی است که سال ها در آپارتمان می ماند و با بدترین شرایط می سازد. این گیاهان را باید در خاکی ضعیف و پر از ریگ در گلدان های نسبتا تنگ کاشت. اگر کمتر به آن ها آب داده شود دیرتر دست و پاگیر خواهند شد.

آلئه (صبر) Aloe

لیلیاسه ها

کاکتوس-1

اگر چه از نظر گیاه شناسی این گیاه نیز از تیره مجاور «آگاو» ها بوده کاملا به آن ها شباهت دارد. اما دارای این تفاوت است که برگ های میانی آن یکدیگر را نپوشانده و به صورت منظم قلب در نیامده است.

زادگاه این گیاه آفریقای جنوبی می باشد و برگی ضخیم و مثلثی شکل دارد. این برگ ها در سه ردیف منظم بر روی ساقه قرار گرفته است و هر برگ لکه های سفیدی بر روی متن سبز پر رنگ خود دارد به این جهت آن را «آلئه»ببری نامیده اند.

این واریته خاص گل های قرمزی به صورت خوشه های کوچک بار می آورد که در زمستان یا پاییز مشاهده می شود. نهال ها به عمر بسیار کم شروع به گل دادن می کند و پاجوش هایی می دهد که می توان آن ها را جدا نموده و در گلدان ها کاشت.

این گیاه را هرگز نباید در معرض پرتوهای مستقیم خورشید گذاشت زیرا رنگ برگ ها ارغوانی شده و کم گل می شود.

«آ.آریستاتا» گیاهی است که با گذشت زمان بوته اش به صورت گل بزرگ فشرده ای در می آید و به فراوانی گل می دهد.

آپرکاکتوس فلاژلیفرمیس Aporocactus Flagelliformis

کاکتاسه‌ها

منظره این گیاه موجب نامیدن آن به کاکتوس دم موشی شده است ولی به نسبت شایستگی و ارزش خود معرفی نشده است زیرا هم به سادگی می روید و هم از سال چهارم زندگی شروع به گل دادن می کند.

بهتر است آن را همواره در گلدان ها آویخته بکارند و در زمستان در جای روشن و خنک و خشکی نگه دارند تا ساقه هایش که نسبت به رطوبت حساس است پلاسیده نشود.

اگر قسمتی از ساقه ها پلاسیده شد باید آن ها را چیده و در محل زخم های مقداری داروی قارچ های انگلی مالیده شود. گل های لعل گون ۸ تا ۹ سانتیمتری آن معمولا در بهار و در گلخانه ها گاه در حدود اسفند یا فروردین ماه ظاهر می شود.

اگر در زمستان بر روی ساقه های آن مختصری آب پاشیده شود هم موجب برطرف شدن خشکی آن ها و هم از بین رفتن کارتن های قرمزی که گیاه به آن حساسیت دارد خواهد شد. این «کاکته» نیز مکزیکی است.

آسترفیتوم میریستیگما (کلاه اسقف)Astrophytum myriostigma

کاکتاسه ها

این «کاکته» مکزیکی دارای شکلی هندسی است و از ۵ برش با مقاطع برجسته تشکیل شده است و همین نظم سبب نامیدن آن به «کلاه اسقف» شده است. شناختن آن به علت فقدان کامل خار و داشتن نقطه های بی شماری سفید آرد مانند بر روی خود بسیار آسان است.

گرچه نوع اصلی آن دارای پنج برش است اما یکی از واریته های آن به نام «آ. کوادریکستانوم» نیز وجود دارد که چهار برگ است و پهلويش فرورفتگی دارد و از سومین سال عمر خود شروع به دادن گل هایی به رنگ زرد با گلبرگ هایی کاملا باز می کند.

«آ.ارباتوم» با انواع پیش گفته متفاوت است زیرا هم دارای تعدادی خار است و هم نقطه های سفیدی به شکل نوار بر روی سطوح هشتگانه آن دیده می شود.

«آ.آستریوم » گیاهی است کمیاب و قابل توجه که باید حتما پیوند زده شود. زیرا سیستم مربوط به ریشه دواندن آن بسیار ضعیف و نسبت به رطوبت خیلی حساس است. از نوع نخست کمتر گل می دهد.

آیلسترادمینوتا Aylostra deminuta

کاکتاسه‌ها

این گیاه بی شک یکی از بهترین «کاکته»ها برای گلدان مبتدی می باشد. ساقه کروی شکل آن به رنگ زیبای سبز پر رنگ است در بهار پوشیده از گل های زیبای قرمز رنگ می شود و پا چوش‌هایی نیز می دهد.

این گیاه از راه کاشتن بذر به آسانی تکثیر می شود و از سال سوم زندگی به گل می نشیند. چون از نوع منفردا عقیم است بنابراین دست کم دو گیاه لازم است تا بتوان بذر مرغوبی به دست آورد.

زیرا گرده گل یکی از آنان را به وسیله انبرک به روی مادگی گل دیگری منتقل می سازند. پس از تشکیل میوه که شبیه تمشک کوچکی است آن ها را چیده و در پاکتی قرار می دهند و آن را روی لبه پنجره و در برابر پرتو کامل خورشید می گذراند.

به این وسیله بذرها می رسد و میوه ها شکاف بر می دارد. بذر به دست آمده را با مقداری شن نرم مخلوط می کنند تا بتوان آن ها را روی خاک پاشید و سپس ورقه نازکی از پلاستیک روی آن ها می کشند تا جوانه بزند.

هنگامی که رشد جوانه ها به اندازه ای برسد که بتوان آن ها را با دست برداشت اقدام به نشا شیوه پرورش گیاه از راه کاشتن بذر برای کلیه «کاکته»ها عمومیت دارد.

سفالسرس سنیلیس (گیس سفید) Cephalocreua senilis

کاکتاسه ها

«گیس سفید» یا «پیرانه سر» صفاتی است که بسیار به جا برای این گیاه که رشد بسیار کندی هم دارد انتخاب شده است.

به ندرت قبل از رسیدن به ارتفاع ۶ متر گل می دهد. بنابراین آن را بیشتر به خاطر موهای بلندی که از هاله هایش آویزان می شود و بر فراز هر ساقه پوششی پشمی و سفید و درخشان شبیه به کلاه گیس می دهد می کارند.

در زمستان تابع رژیم خشک و یا تقریبا خشک است و در تابستان باید به اعتدال آب داده شود. زهکشی کامل که بتواند آب زیادی داخل خاک را تخلیه کند برای گیاه ضروری است.

از اشعه مستقیم خورشید روی گردان نیست و در سرزمین اصلی خود یعنی مکزیک نیز از آن بهره مند بوده است.

«ارئسرس سلسیانوس» غالبا با «سفالسرس سنیلیس» اشتباه می شود و وجه تمایز با گیاه یاد شده خارهای نوک تیزی است که از پشت پشم و پیله هایش می روید. در صورتی که «س.سنیلیس» فقط خارهایی به ظرافت ابریشم دارد.

سرس پروویانوس Cereus peruvianus

کاکتاسه ها

«سرس»ها یا شمع ها بسیار معروف هستند و در سرزمین کویری اصلی خود به صورت جارهای بزرگ و پرشاخه دیده می شود.

این گیاهان شب ها گل می دهد و آن هم در صورتی است که مسن شده و ارتفاع آن ها به ۶۰سانیتمتر تا ۱ متر رسیده باشد.

«س. پروویانوس» که زادگاهش سواحل جنوبی برزیل و آرژانیتن است دارای ساقه هایی با ۵ تا ۸ پهلوی فرورفته و هاله ای با ۶ تیغه شعاع مانند و یک تیغه مرکزی قهوه ای است.

در گل فروشی ها دو گونه از این گیاه به چشم می خورد که ساقه های آن ها با هم متفاوت است اما هم بهتر رشد می کنند و هم دیدنی تر از نوع اصلی است.

این دو نوع به نام های: «س.پ.منسترئزوس» و «س.پ.منسترئزوس» «مینر» نامیده می شوند که نوع اخیر موسوم به «شمع سنگی» نیز هست.

ساقه های کوتاه آن آراسته به نوک های پستان مانند و برآمده است. «س. جاماکارو» که غالبا به اشتباه «س. پروویانوس» نامیده می شود دارای ساقه هایی ۴ تا ۵ پهلویی نوسان دار و هاله های پرخارتر است.

افراد ناوارد غالبا بين «میر تیلکاکتوس ژئمتریزانس» و «س. پروونوس» اشتباه می کنند. در صورتی که گیاه یاد شده دارای خار مرکزی سیاه رنگ قوی و شاخه های کمتری است.

این گیاه در زمستان نیاز به هوایی گرمتر از سایر کاکته ها دارد. به طوری که اگر در چنین هوایی قرار نگیرد لکه ای فلس مانند قهوه ای رنگی تمام سطح آن‌ را فرا خواهد گرفت اما در این حال سلامت گیاه به خاطر نخواهد افتاد.

کلئیستکاکتوس استرسی Cleistocactus Strausii

کاکتاسه ها

کاکتوس-2

زادگاهش فلات های مرتفع بلیوی می باشد. ساقه های آن از پرزهای سفید پوشیده است که اشعه خورشید سوزنده این مناطق را منعکس نموده و از تعریق زیاد گیاه جلوگیری می نماید.

از سوی دیگر همین پرزها گیاه را در برابر سرما و برف آن نواحی مرتفع حفظ می نماید. به این جهت این گیاه توانایی تحمل نقاطی را که در زمستان هوا زیاد مرطوب باشد ندارد.

«کلییستکااسترسی» در ۴ یا ۵ سالگی انشعاباتی  می دهد و هنگامی که ارتفاع آن به ۶۰ تا ۸۰ سانیتمتر برسد شروع به گل دادن می نماید.

گل هایش که به اندازه ۸ سانتیمتر و لوله ای شکل به رنگ قرمز پررنگ پرتوهای بنفش است درست بر نوک ساقه پدیدار می شود.

اگرچه گل ها کاملا باز نمی شود ولی در عین حال پرچم ها و مادگی آن ها به خوبی دیده می شود.

«اسپتئالاناتا» نیز قدری به این گیاه شباهت دارد ولی رشد آن کمتر از این است وانگهی ساقه آن در بالا ضخیم تر از پایین می شود.

از طرف دیگر پرزهای سفید آن نیز بلند تر و در انتهای ساقه ها پر پشت تر از «ک. استروسی» می باشد.

کتیلدن Cotyledon

کراسولاسه‌ها

اصلا دو نوع «کتیلدن» که متعلق به آفریقای جنوبی است پرورش می یابد.

۱- «ک.اربیکولاتا» که ارتفاعش به حدود یک متر می رسد و ساقه نیرومندش انشعاباتی می دهد و این گیاه دارای برگ های متقارن به رنگ سبز مایل به آبی است و جدار خارجی آن ها از قشری شمع مانند پوشیده شده است ضمنا دو را دور پهنه برگ را یک مغزی ارغوانی رنگ فرا گرفته است.

۲- «ک.اوندولاتا» که قدش کوتاه تر و ساقه هایش ساده است. برگ های درشت این گیاه به شکل صدف و لبه های آن ها به نحو جالبی موجدار است. رنگ برگ ها سبز مایل به آبی وشمع مانند است.

در ازای این برگ ها در حدود ۱۰ سانتیمتری و پهنای آن ها نیز به اندازه درازای آن ها است. هر دو این گیاهان گل های نارنجی یا قرمز می دهد و این گل ها در تابستان بر فراز گیاه خود نمایی می کند.

در حقیقت جنبه تزیینی این گیاهان مرهمن برگ های آن ها است. این برگ ها طاقت و تحمل داروهای ضدانگل را ندارد و در صورت استعمال این داروها قشر مانند آن ها ضایع خواهد شد.

بنابراین برای از بین بردن این گونه حشرات که گاهی به این گیاه حمله می کنند باید آن ها را یکی یکی با چوب کبریتی که به الکل آغشته شده است از بین برد.

می توان بذرهای «کتیلدن» را با همان دستوراتی که در مورد «ایلستراد مینوتا» داده شود به ثمر رساند.

ضمنا این گیاهان را از راه قلمه زدن نیز تکثیر می نماید به این طریق که قلمه ها را در خاک و در گلدان کاملا زهکشی شده ای می کارند تا هم از برگ شدن بیش از حد ساقه ها جلوگیری شود و هم برگ هایش از یکدیگر فاصله پیدا کند.

چون این گیاهان متعلق به گلخانه های سرد است می توان آن ها را در بالکن های سر پوشیده و یا جایی که گرمای آن زیاد باشد نگه داری نمود.

کراسولا ليكپدیئیسCrassula lycopodioides

کراسولاسه‌ها

گرچه نگه داری این گیاه متدوال است ولی باید آن را یکی شایسته ترین گیاهان برای دارندگان کلکسیون های گیاهی دانست.

هیکلی انبوه و برافراشته با انشعابات متراکم دارد. به طوری که ساقه هایش در زیر چهار ردیف از برگ که آن ها را در بر گرفته مخفی شده است. گل های سفید مایل به زرد و ریز و کم اهمیت آن در زیر برگ ها به وجود می آید.

این گیاه عجیب که متعلق به دماغه کاپ امید است به آسانی کاشته می شود. به این ترتیب که قلمه ای از ساقه آن را در گلدانی با خاک سبک می کارند و به زودی ریشه می کند و رشد می نماید.

تیز کردن نوک قلمه ها هیات آینده گیاه را زیباتر می نماید. این گیاه برای جاهایی که زیاد گرم نباشد بیشتر مناسب است.

واریته های از آن برگ های ابلق و واریته دیگری از آن برگ های خاکستری دارد. «کراسولا آربرسانس» متداول ترین آن ها است که دارای برگ های بیضی شکل گوشتی به رنگ سبز مایل به خاکستری می باشد و از این لحظه به «کتیلدن اربیکولا» شباهت دارد.

این گیاه در بهاران نوک ساقه های خود را به گل های سرخ رنگی می آراید.

«کراسولاپرتولاکا» از گیاهان مجاور همین نوع ولی برگ های کوچکتر به رنگ سبز پر رنگ دارد. کلیه این گیاهان را باید در زمستان با رژیم نسبتا خشک و در تابستان در هوای آزاد و در تابش کامل خورشید نگه داری نمود.

اشوريا (گل ساقه عروس) Echeveria

کراسولاسه‌ها

گیاهی است مکزیکی که از شاخه های مجاور کتیلدن است. برگ هایی مثلثی شکل و ضخیم و گوشت آلود دارد که به صورت گل فشرده ای گرد یکدیگر جمع شده و منظره کلمی را که روی زمین گذاشته باشند و به خود می رویند.

از این گیاه انواع بدون سابقه ای نیز وجود دارد که از آن جمله «ا. در نیرژی» و «ا.ایکس.درنسا» قابل ذکر است گیاه یاد شده اخیر هیبریدی از این نوع و نوع دیگری به نام «استزا» می باشد.

برگ های آن به صورت گل نیم کره ای به دور یکدیگر جمع می شود و از کرکره‌ای سفید برافراشته ای پوشیده می گردد.

در صورتی که «اسکوندا» یا «گلکا» که برگ های سبز مایل به آبی دارد در گل آرایی های ابتکاری به کار می رود. به طوری که در پاره ای از ترکیبات گیاهی برگ هایش مانند بوته گلی به نظر می رسد.

«ا.ژیبیفلرا» گیاهی است که ارتفاع آن به ۴۰ سانتیمتر می رسد و برگ های درشت آن به پهنای ۱۵ سانتیمتر و درازای ۲۰ سانتیمتر است و «متالیکا»ی آن به رنگ برنزی جالبی دارد.

«ا.هارمسی» یا «اليورانتوسالگانی» دارای برگ های باریک پوشیده از کرک های ابریشمی است.

همه گیاهان یاد شده در بالای برای آپارتمان ها مناسب است زیرا قد آن ها کوتاه و هیکلی زیبا دارند. در برابر بی آبی مقاوم و به روشنایی کامل نیاز دارند و در زمستان حرارتی در حدود ۱۰ درجه سانتیگراد برای آن ها لازم است.

به این جهت گلدان ها یا غنچه های آن ها باید در بالکن های سرپوشیده یا راهروهای شیشه شده واقع شود. این گیاهان را می توان چه از راه پاجوش ها و چه از طریق قلمه زدن برگ ها تکثیر نمود و قلمه ها را در خاک شن دار می کارند.

آب دادن به آن ها که در تابستان به وفور انجام می شود و در زمستان باید تقریبا متوقف گردد.

اشینکاکتوس گروسنی(انجیرفرنگی خاردار)

Echinocactus grusonii

کاکتاسه‌ها

کاکتوس-3

این گیاه را که از راه شوخی لقب «بالش مادر شوهر» داده اند مانند هندوانه ای است که اطراف آن به تقسیماتی منظم و با زوایایی برجسته تقسیم شده است و به این سبب یک نمونه جالب هندسی گیاهی محسوب می شود.

این زوایایی که شیارهای عمیقی را ایجاد کرده است و دارای خارهای به رنگ زرد کمرنگ است در صورتی که قسمت انتهایی ساقه را هاله ای نمدی مانند با خارهای تیز پوشانده است.

گل های نادر این گیاه فقط در نهال های مسن آن که گاه در طبیعت قطر آن ها به ۱متر بالغ می شود مشاهده می گردد. زادگاه این گیاه عجیب مکزیک است.

این نوع یکی از تزیینی ترین انواع «کاکته»هاست به طوری که هیچ کس نمی تواند از تحسین این گلوله خاردار پرشیار دار خودداری کند و در زمستان به آب بسیار کمی ناز دارد و تغییر گلدان آن باید با احتیاط تمام و به نحوی صورت گیرد که ریشه هایش صدمه نبیند.

بهتر است در تابستان در معرض تابش کامل خورشید قرار گیرد و اگر چه خاک ضعیف برای آن کافی می باشد اما برای نهال های کاملا بزرگ قدری کود حیوانی کاملا تجزیه شده نیز باید به آن افزوده شود.

اشينفسولکاکتوس Echinofossulocactus

کاکتاسه‌ها

این گروه از «کاکته»ها دارای قدی کوتاه و شکلی کروی با زوایای جانبی متعدد و موجدار است و همان طوری که ریشه یونانی این نام می رساند این گیاهان شبیه جوجه تیغی است.

متداول ترین آن ها «ا.زاكاتکاساتسیس» است که دارای ساقه ای کروی به رنگ سبز کمرنگ است و بر روی نهال های چهار ساله آن گل های سفید مایل بهگلی ظاهر می شود.

نوع «لانسيفر» گل های درشت سرخ دارد که بر روی نهال های مستتر می روید و بالاخره نوع موسوم به «هاستاتوس» آن گل های زرد رنگ اما درشتر از سایر انواع دارد.

رشد این دسته از گیاهان بسیار کند است و تعویض گلدان آن ها خیلی دیر صورت می گیرد.

اشينسرس فيتشی Echinocereus

کاکتاسه‌ها

از ظهور این گیاه در ویترین گلفروشی ها مدت زیادی نمی گذرد و با داشتن گل های سرخ زیبایش که گاه قطر آن ها از ۵ سانتیمتر نیز متجاوز است در بین کلکسیوندران طرفدار بسیار دارد.

بذر آن را به آسانی می توان کاشت و در این صورت در دو سالگی شروع به گل دادن می کند. ولی کلیه دستورات مربوط به «آیلسترادمینوتا» درباره این نیز باید رعایت شود. زیرا خیلی زود فاسد می شود.

خاک گلدان آن باید دارای مختصری توری و ریگ زیاد باشد. زیرا نسبت به سایر انواع خود خاک سبکتری لازم دارد.

این گیاه تگزاسی انواع مختلفی دارد که همه آن ها را به نام «سرس» می نامند.

«ا. انئاكانتوس» خارهایی در دسته های ۹ تایی دارد که ۸ تای آن ها سفید و آخرین خار که نقطه انتهایی محسوب می شود تیره تر است.

«ا . استرامینس» دارای خارهای بلند خوابیده به رنگ زرد کاه مانند است. اما هیچ یک از آن ها به سهولت وفراوانی «ا.فيتش» گل نمی دهد.

افربيا Euphorbia

افربياسه ها(فرفیونیان)

فرفیونیان دسته بزرگی از گیاهان به اشکال مختلف است. برخی از آن ها داری ساقه های ضخیم و گوشتی فاقد برگ و بعضی دیگر دارای ساقه های نسبتا ضخیم و محکم و کمابیش برگدار است.

این ها گیاهانی فربه شبیه کاکتوس و ساکنین مناطق کویری دنیای قدیم به ویژه جنوب و جنوب غربی آفریقا هستند.

آن ها را از طریق شیره سفید رنگ گیاهی که از زخم هایش ترشح می نماید به آسانی می توان شناخت زیرا چنین شیوه ای در کاکتوس ها دیده نمی شود.

جالب ترین فرفیون های کاکته مانند به شرح زیر است:

۱- «ا.تریگنا» که به «سرس» شباهت زیادی دارد اما مانند همه «فرفیون» فاقد هاله است. از این گیاه نمونه هایی مشاهده شده است که دارای ساقه یا سه پهلو و کمی خاردار است.

۲- «ا.هرمانیتانا» که غالبا با نوع پیش گفته اشتباه می شود. این گیاه دارای خطوط سفید رنگی در سرتاسر حاشیه ساقه هاست. هر دو نوع رشدی سریع دارد.

۳- «ا. مامیلاریس» که ساقه خاردارش با وجود شباهت به ساقه «سرس» از ۲۰ سانتیمتر بلندتر نمی شود.

۴- «ا. گراندیکرنیس» که ارتفاعش به چندین متر می رسد و ساقه های سه پهلو یا چهار پهلوی آن به رنگ سبز پر رنگ است. این ساقه ها به هنگام سالخوردگی گیاه به صورت روی همی در می آید.

۵-«ا.ملفرمیس» که گیاهی نسبتا معروف با ساقه ای کروی به قطر ۱۰ سانتیمتر و شیارهای جانبی کاملا مشخص است. در صورتیکه «ا. ابسا» تقریبا یک گوی کامل با خطوط جانبی و نقطه چین سفید و بسیار کم یاب است.

مراقبت از این گیاه ها به طور کلی همانند مراقبت از «سرس»ها و «اشینکاکتوس» هاست در بین انواع دسته دوم واریته «برژی» از نوع «ا.میلی» از همه جالب تر است.

ساقه های آن به یک متر می رسد و مختصری برگ نیز دارد. خارهای آن فراوان و برافراشته و تیز است و گل های کم اهمیت آن دارای دو کاسبرگ قرمز به رنگ شقایق و حالتی زیباست.

مدت گل دادن این گیاه در گلخانه های گرم بسیار طولانی و تقریبا دایمی است.

«افربيا» بسیار مقاوم است و در زمستان نیاز به جایی کاملا گرم و روشن دارد. در این فصل نیاز به آب کم ولی منظم دارد.

این گیاهان را در مخلوطی از خاک باغچه شن دار و خاک برگ می کارند. بعضی از افراد نسبت به شیره سفید رنگی که از زخم های این گیاهان ترشح می شود حساسیت دارند و باید با احتیاط به آن ها نزدیک شوند.

ارسال یک پاسخ

لطفا دیدگاه خود را وارد کنید!
لطفا نام خود را در اینجا وارد کنید