اوتیسم

کاربر ۵کاربر ۵
816 بازدید
اوتیسم

اختلالات فراگیر رشد شامل اختلالات رشد ذهنی کم توانی ذهنی و عقب ماندگی ذهنی و اختالالت طیف اوتیسم (اختلال اوتیسم، آسپرگر و اوتیسم غیر تیپیک) است که به طور معمول در دوران کودکی شروع می شوند و اغلب تا بزرگسالی باقی می مانند. شیوع اختلالات فراگیر رشد در کودکان از 4/0 در 1000 نفر در سال 1970 به 6 نفر در 1000 نفر افزایش پیدا کرده است که این افزایش ممکن است در نتیجه پیشرفت تحقیقات و راه های تشخیصی باشد، به عبارتی نرخ این بیماری در گذشته نیز همین مقدار اخیر بوده است تنها عده ای مبتلا به اوتیسم در گذشته وجود داشتند که دسترسی به امکانات نداشتند و ناشناخته بودند، که البته این مدعا می تواند نتیجه ای مانند تاثیر نداشتن زندگی مدرن بر نرخ این بیماری در گذر زمان باشد که این فرضیه نیازمند آزمون است.

اختلال طیف اوتیسم در ارتباطات و تعاملات اجتماعی و همچنین، الگوهای تکراری محدود رفتار، علایق و فعالیت ها مشخص می شود. شیوع این اختلال در سال های اخیر نزدیک به 1 درصد جمعیت کل گزارش شده است. تشخیص این بیماری در دوران نوزادی بسیار مشکل می باشد، معمولا نشانه های قابل تشخیص و متداول این بیماری در 3 سالگی به بعد بروز می کنند.

بنابراین اگر در دوران نوزادی با مشکلی در خصوص نوزاد مواجه شوند تشخیص آن تا قبل از 18 ماهگی بسیار سخت می باشد و بهترین سن برای تشخیص 3 سالگی می باشد. اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم در فرآیند یادگیری دچار اختلال می باشند یا به عبارتی کند ذهن هستند. در اکثر افراد دارای بیماری اوتیسم سطح هوش فردی کمتر از میانگین افراد می باشد و تعداد کمی از این افراد سطح هوش نرمال دارند. در سندرم آسپرگر فرد سطح هوش یا نرمال است و یا بالای نرمال می باشد.

نقایص ناشی از اختلال اوتیسم، سبب مختل شدن کارکردهای اجتماعی، شغلی یا سایر جنبه های زندگی افراد مبتلا می شود. از سوی دیگر، بیماری و ناتوانی بستگان نزدیک، نیز یکی از منابع عمده پریشانی سرپرستان خانواده است و اغلب سلامت روانی آنها را به خطر می اندازد.

از این رو، داشتن یک کودک مبتلا به اختلال طیف اوتیسم می تواند تجربه ناتوان کنندهای برای والدین، خانواده ها، معلمان و جامعه باشد. به عنوان مثال، والدین کودکان مبتالا به اختلال طیف اوتیسم، کاهش خودکارامدی، شادکامی و رضایت زناشویی، انسجام، سازگاری و کیفیت زندگی خانوادگی را تجربه می کنند، همچنین افزایش استرس والدینی، بلاتکلیفی، نگرانی، فشار مالی و… را شاهد می باشند.

انواع اختلالات فراگیر رشد:

انواع اختلالات فراگیر رشد:

اوتیسم مانند چتری برای چندین تشخیص با علائم یکسان می باشد.

  1. اختلال اوتیستیک: این بیماری را سندرم کامل طیف اوتیسم می نامند که به اختصار به آن اوتیسم نیز می گویند. در مورد این نوع در مقدمه و بقیه موارد توضیح داده شده است.
  2. سندرم آسپرگر: این بیماری در واقع اوتیسمی می باشد که در افراد با سطح هوشی بالا یا متوسط رخ می دهد و فرد دارای اختلال زبانی شدید مانند اوتیسم نیست.
  3. اوتیسم غیر تیپیک: این نوع معمولا با نشانه هایش شناخته می شود، اگر فرد بیمار دارای شاخص های اوتیسم و اختلال آسپرگر نباشد در این دسته جای می گیرد.
  4. اختلال تخریب در کودکی: بروز این اختلال بسیار نادر می باشد. اختلال تخریب در کودکی معمولا تا سن 3 سالگی هیچ گونه علائم بالینی یا نشانه ای ندارد، ممکن است تا 30 سالگی نیز هیچ علائمی نداشته باشد اما پس از آن اوتیسم ظاهر شود، به عبارتی این بیماری نوعی اختلال اوتیسم است که در دوران نوزادی شروع نمی شود بلکه در هر سنی بالاتر از 2 تا 3 سالگی رخ می دهد.

علت اوتیسم:

اوتیسم از دیدگاه دسته بندی بیماری ها نوعی اختلال پیشرفته نورولوژیک است. در بسیاری از موارد بروز اوتیسم یک مولفه ی ژنتیکی نیز وجود دارد. این بیماری یک شرایط تعریف شده ی رفتار است. مکانیسم بروز این بیماری هنوز کامل شناخته نشده است اما می دانیم که این بیماری به دلیل اختلال در چندین فرآیند زیستی مغز می باشد که توانایی مغز در دریافت و پاسخ اطلاعات را تحت تاثیر قرار می دهند.

نشانه های اوتیسم:

  1. مشکل مکالمه هنگام صحبت کردن با دیگران
  2. نفهمیدن نکات و حتی بعضی موارد متوجه نشدن جک هایی که اطرافیان تعریف می کنند.
  3. تکرار بعضی کلمات به صورت پشت سر هم یا تکرار چیزهایی که دیگران می گویند به صورت مداوم.
  4. نیاز به بعضی چیزها در موارد یا رویداد های خاص، به عنوان مثال وقتی که به فرد نوشیدنی مورد علاقه اش را می دهید، به آن میلی ندارد و ممکن است بگوید من همیشه در موقع خواب به این نوشیدنی نیاز دارم نه حالا.
  5. عدم توانایی در مواجهه با تغییرات: به عنوان مثال ممکن است با نقل مکان فرد با مکان جدید کنار نیاید، یا وقتی همکار جدید به گروه کاری او اضافه شود شرایط برایش غیر قابل تحمل شود.
  6. نگرانی از آینده و اتفاق هایی که هنوز نیفتاده است در این افراد مشاهده می شود.
  7. ممکن است فرد دارای اوتیسم از بعضی صداها، طعم ها، بو ها، بافت ها (نرم، زبر و…) یا حتی نور به شدت خوشش بیاید و البته ممکن است به شدت تنفر داشته باشد، به ظور کل به حواس پنجگانه حساس می باشند.
  8. فرد دارای اوتیسم ممکن است بعضی رفتار ها را مدام تکرار کند: مانند چرخش به دور خود، بالا بردن دست ها و…
  9. ممکن است فرد بیمار چیزهایی که دوست دارد یا جمع آوری کند و چیزهایی که از آنها خوشش نمی آید را نابود کند. مثلا ممکن است از خواب بیدار شوید و ببینید کتاب مهم یا آلبوم خاطرات را پاره کرده است.
  10. افراد دارای اوتیسم ممکن است نتوانند احساسات خود را به دیگران بیان کنند.

جنبه های تاثیر پذیر در فرد دارای اوتیسم:

جنبه های تاثیر پذیر در فرد دارای اوتیسم:

اختلال طیف اوتیسم با کندی عکس العمل در رفتار یا انجام رفتار غیر معمولی در یکی از دسته های  ارتباطات، رفتار و تعاملات اجتماعی بروز می‌یابد. كودك مبتلا به اختلال طيف اوتیسم در دنیای درون خود زندگی می کند و از آنجا که برقراري ارتباطات مناسب اجتماعي نيازمند دريافت و پردازش صحيح اطلاعات حسي و تصمیم به بروز پاسخ مناسب و به موقع، می باشد و فرد در این موارد دچار مشکل است به ناچار در دنیای درونی وارد شده، ارتباط وی با دنیای بیرون قطع می شود و اختلالات دریافت و ادراک ذهنی و حسی خارجی، فرآیند یادگیری و ارتباطات مناسب اجتماعی وی را با مشکل مواجه می کند.

عوارض اوتیسم:

  1. کودکان مبتلا به اوتیسم در اکثر موارد دارای مشکلاتی در زمینه رشد نیز می باشند، البته برخی از موارد نیز مشکلات رشد در فرد بیمار یافت نمی شود.
  2. این افراد ممکن است با اختلالات بینایی، شنوایی و معلولیت های این دو مورد را دارا باشند.
  3. از عوارض دیگر این بیماری می توان به درگیر شدن با صرع و تشنج اشاره کرد.
  4. در اکثر موارد مبتلا به نوع آسپرگر اختلالات رشد مشاهده نمی شود.

درمان و مواجهه با اوتیسم:

اوتیسم یک بیماری روانی نیست بلکه  یک ناتوانی در طول عمر است که ناشی از نقص در عملکرد زیستی مغز می باشد و متاسفانه تا به حال درمان قطعی برای این بیماری کشف نشده است اما می توان با روش های کارآمد بر محدودیت های این بیماری غلبه کرد. بسیاری از کودکان مبتلا به اوتیسم با برنامه ریزی صحیح، آموزش های منظم و تلاش خانواده می توانند با محیط تا حدودی سازگار شوند. یکی از راهکارهای دیگر جهت بهبود اینگونه کودکان تلاش و کمک خانواده به منظور بهبود وضعیت ارتباطی این کودکان با دنیای پیرامون می باشد. آموزش به کودکان اوتیسمی باید منطبق بر راه های ویژه مواجهه با این کودکان باشد. دو نمونه ی زیر استراتژی هایی در جهت آموزش به کودکان اوتیسمی می باشند:

  1. تجزیه و تحلیل رفتار کاربردی (ABA)
  2. درمان و آموزش کودکان مبتلا به اوتیسم و اختلالات اطفال (TEACCH-model)

در جهت بهبود عملکرد فرد دچار این بیماری اولین گام شناسایی زود هنگام، ارزیابی بیماری و تشخیص می باشد. گام دوم جمع آوری اطلاعات دقیق به منظور آموزش والدین و افراد نگران برای فرد می باشد. این دو گام به اضافه ی اقدامات حمایتی که همزمان با آنها شروع شده می تواند در بهبود وضعیت بیمار بسیار تاثیر گذار باشد. افراد و فعالیت های دیگری نیز در رژیم درمانی این بیماری می توانند نقش موثر داشته باشند که به آنها اشاره می کنیم:

  1. درمانگران اجتماعی: آنها می توانند شیوه های صحیح را به فرد بیاموزند مانند: شیوه های صحیح دوچرخه سواری یا رانندگی، آشپزی، برنامه ریزی روزانه، کار با حواس پنج گانه و….
  2. مددکاران اجتماعی: کمک به یافتن مکانی خوب برای گذراندن زندگی، فعالیت روزانه و یا حتی انجام کار و پیدا کردن شغل
  3. گفتار درمانگران: این گروه از جامعه پزشکی می توانند به فرد در گفتار و ارتباطات روزمره کمک کنند.
  4. پرستاران: این گروه می توانند در بروز نشانه ها و نگرانی ها خانواده فرد بیمار را راهنمایی کنند.
  5. پزشک ها: این گروه می توانند با درمان های لازم فعالیت مغزی فرد را بهبود ببخشند و مشکلات رفتاری فرد را برطرف کنند.

اوتیسم در خانواده:

اوتیسم در خانواده:

اغلب کودکان مبتلا به اوتیسم در خانواده و با پدر و مادر زندگی می کنند. مراقبت از یک کودک مبتلا به اختلال فراگیر رشد ممکن است با سطح بالینی از استرس همراه باشد که به طور بالقوهای موجب تضعیف سلامت روانی و جسمانی والدین این کودکان می شود. تحقیقات نشان داده است که استرس مادران در خانواده های دارای فرزند مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم به دلیل مشکلات رفتاری کودک است. مهر مادری می تواند جلوگیری از مشکلات رفتاری نوجوانان را تقویت کند اما سطح انتقادات بالای مادر با افزایش مشکلات رفتاری در نوجوانان مبتلا به اوتیسم مرتبط است.

در اینگونه نوجوانان یا جوانان انتقاد مادری به معنای انتقاد در جهت داشتن شغل، درآمد و… نیست بلکه انتقاد می تواند مانند یک فریاد بر اثر عصبانیت بر سر نوجوان یا حتی یک پشت چشم نازک کردن باشد. بنابراین با توجه به تاثیر بسیار زیاد مادر بر کودکان اوتیسمی بهتر است مادران صبر خود را بالا برده و به مطالعه در مورد نحوه ی رفتار با این بیماری بپردازند. اکثر کودکان مبتلا به اوتیسم، زبان و الگوهای ارتباطی غیر معمول مانند صحبت های کلیشه ای، عجیب و غریب و رفتارهای تشریفاتی دارند که چنین رفتارهایی می تواند مشکلاتی را برای مادران، وقتی که آنها با کودکان خود در موقعیت های عمومی هستند، به ویژه زمانی که مردم ناآگاه دچار سوء تفاهم و تفسیر غلط از رفتارهای کودک می شوند، ایجاد کند.

علاوه بر این فاکتورهای مرتبط با سلامت روان مانند استرس، یک فاکتور گسترده تر برای ارزیابی خانواده کودکان مبتلا به اوتیسم وکیفیت زندگی آنها است، به طوری که محققان در این زمینه نتیجه گرفتند که مشکل رفتاری کودک، به عنوان یک عامل پیش بینی کننده قابل توجه استرس و پریشانی روانی در بین والدین کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم است. حیطه خانواده نه تنها برای کاهش استرس خانواده، بلکه برای بهبود عملکرد رفتاری کودکان، نوجوانان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم یک هدف مهم است. بین میزان امید و معنای زندگی در بین سه گروه مادران کودکان مبتلا به اوتیسم، کودکان ناشنوا و کودکان با ناتوانی در یادگیری، تفاوت بسیاری وجود دارد و با افزایش معنای زندگی در مادران سه گروه، امید افزایش یافته و نگرانی کاهش می یابد و بالعکس که در این زمینه دوره های آموزش گروهی والدین می تواند آگاهی والدین را در مورد کودک و درمان آن بسیار افزایش دهد.

تغذیه و اوتیسم:

تغذیه و اوتیسم:

مشکلات تغذیه ای و غذا خوردن مانند: پرخوری، کم خوری، خوردن غذا با سرعت بالا، خوردن غذا با بازیگوشی و تشریفات، بیرون ریختن خوراک در دهان و مصرف مواد غذایی انتخابی از مشکلات غذا خوردن و تغذیه در کودکان مبتلا به اوتیسم می باشد که به هیچ عنوان نباید تلاش کرد که با زور یا تهدید این عادات را در غذا خوردن کودک اصلاح کرد چرا که ممکن است باعث بروز مشکلات روانی و ذهنی در کودک بیمار شود بلکه باید با راهکارهای مناسب و ارائه شده در منابع مختلف بر این مشکلات غلبه کرد.

تغذیه نامناسب می تواند کودکان را در معرض مشکلات رشدی و بیماری ازجمله سوءتغذیه، خطر ابتلا به کمبود مواد مغذی مانند ویتامین ها، مواد معدنی و اسیدهای آمینه ضروری برای بدن، رشد نامطلوب، بیماری های معده همچنین بروز اختلال نقص اجتماعی، پیشرفت تحصیلی ضعیف قرار دهد.

در این راستا، پژوهش ها نشان داده اند که در کودکان با اختلال طیف اوتیسم مصرف سبزیجات و فرآورده های لبنی پایین تر از کودکان عادی و دارای اختلال های دیگر است. کودکان با اختلال طیف اتیسم در معرض خطر  ابتلا به اضافه وزن و چاقی قرار دارند. براساس گزارش مرکز سلامت، کودکان با اختلال طیف اوتیسم به احتمال 40 درصد بیشتر نسبت به کودکان در حال رشد مبتلا به چاقی مزمن هستند.

رژیم خوراکی مناسب برای این کودکان باید سرشار از ویتامین D، ویتامین E، ویتامین B، کلسیم و پتاسیم باشد، همچنین تغذیه مناسب برای این کودکان باید سرشار از حبوبات، پروتئین های گیاهی، میوه، سبزیجات تازه برای تأمین ویتامین ها و ماهی تازه برای تأمین اسیدهای چرب امگا 3 باشد. همچنین رژیم تغذیه ای این کودکان باید عاری از رنگ های مصنوعی (موجود در نوشیدنی هایی مانند نوشابه همچنین کیک های تزئین شده)، خوراک‌ های کنسروشده، ادویه جات ازجمله فلفل سیاه، خوراک ‌های فریز شده و آماده، نوشابه، چیپس، پفک، شکر، لبنیات و مشتقات آن (به دلیل داشتن کازئین)، گندم و مشتقات آن از جمله نان و ماکارونی (به دلیل داشتن گلوتن)، کاکائو و شکلات باشد.

دسته بندی پیشگیری و بیماریها
اشتراک گذاری

نوشته های مرتبط

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

+926 محصولات
+1647 سفارشات تکمیل شده
+2187 کاربران
+4751 مطالب وبلاگ
سبد خرید

هیچ محصولی در سبد خرید نیست.

ورود به سایت